Άρχισαν πάλι: "φαγωμάρα", "εσωστρέφεια", "γκρίνια". Από κοντά και τα καθεστωτικά μέσα που κάνουν την τρίχα, τριχιά σερβίροντας σε μια παραδωμένη και αλλιώς μαθημένη κοινωνία επεισόδια από το "Βοργίες"... Δεν θα σταθώ στο ότι η αυτοκριτική που γίνεται στον ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και μετά την νίκη του, είναι επιβεβλημένη για ένα κόμμα της Αριστεράς. Πάω ένα βήμα λίγο παραπέρα, βλέποντας την μεγάλη εικόνα: Το λέω πλούτο δημοκρατίας, ελευθερίας, πολιτικής ωριμότητας και μαγκιάς!
Θέλει μαγκιά να νικάς και παρ' όλα αυτά να μην επαναπαύεσαι, αλλά να την "ψάχνεις" ακόμα περισσότερο και μάλιστα υπό το φως του ήλιου, παρούσας και συμμέτοχης της κοινωνίας. Αν δεχτούμε ότι "όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά", η απάντηση είναι πολύ απλή: Έχουμε περάσει πολύ χειρότερα και η τωρινή "ενδοσκόπηση" -ακόμα κι αν έχει εντάσεις- είναι οι τελευταίοι πόνοι μιας γέννας που είχαμε: για πρώτη φορά Αριστερά!
Αυτές οι διεργασίες (μακάρι να τις είχαν κι άλλοι που ιστορικά ήταν ή θα είναι στο μέλλον προ της εξουσίας...) είναι η καλύτερη εγγύηση για το πώς θα κυβερνήσει η Αριστερά, ψάχνοντας και στην πράξη -είναι η αλήθεια- τον βηματισμό της. Ο πολιτικός χρόνος της είναι πυκνός και οι διεργασίες και οι αναζητήσεις έντονες, δεδομένου ότι δεν παίζει μόνη της, αλλά με πανίσχυρους αντιπάλους που έχουν τα πάντα και δεν θέλουν να χάσουν τίποτα. Και εδώ -εσωτερικά- θέλει, ελευθερία, ειλικρίνεια, δημοκρατία, τακτικές κινήσεις και, ναι, -αναγκαίους- ελιγμούς με προσήλωση στον στόχο, χωρίς να κάνεις ούτε ένα βήμα πίσω από τις αρχές σου, τις αξίες σου, την αισθητική σου, τον κόσμο σου...
