"Η πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές είναι αναμφισβήτητα ένα ιστορικό γεγονός. Αποτελεί σημαντικό πολιτικό εμπόδιο για την άρχουσα τάξη το γεγονός ότι ένα κόμμα από το κομμουνιστικό κίνημα υπερτερεί των δικών της κομμάτων σε απήχηση στην κοινωνία".
Όμως αυτή είναι μόνο η «φωτογραφική», τυπική όψη του εκλογικού αποτελέσματος. Η πραγματική ουσία του γίνεται κατανοητή μόνο αν το συγκρίνουμε με εκείνο του Ιουνίου του 2012 και το προσεγγίσουμε μέσα από το «πρίσμα» των προσδοκιών εκατομμυρίων εργαζόμενων, που βλέπουν στον ΣΥΡΙΖΑ ένα πολιτικό εργαλείο για να αλλάξουν ριζικά τη μοίρα της ζωής τους. Από αυτή την πραγματική σκοπιά, το εκλογικό αποτέλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι κατώτερο των περιστάσεων.
Η "πτωτική" στασιμότητα που αντανακλά η απώλεια 140.000 ψήφων, όταν από τις εκλογές του Ιουνίου του 2012 για τις εργατικές μάζες που αποτελούν τον «κοινωνικό κορμό» του ΣΥΡΙΖΑ έχει μεσολαβήσει η λαίλαπα απανωτών σκληρών μέτρων και η ριζοσπαστική εμπειρία σημαντικών ταξικών αγώνων, μαρτυρά ότι η πολιτική του κόμματος δεν ενθουσιάζει τους εργαζόμενους και δεν τους πείθει ότι μπορεί να προσφέρει την αναγκαία λύση εξουσίας. [...]
Στο ταξικό πεδίο μας περιμένουν σημαντικές μάχες ενάντια στις κλιμακούμενες περικοπές και τις απολύσεις. Όμως ακόμα σημαντικότερη από αυτές τις μάχες είναι η πολιτική μάχη που πρέπει να διεξαχθεί ώστε ο ΣΥΡΙΖΑ να ανταποκριθεί στις ανάγκες και τις προσδοκίες της εργατικής τάξης. Είναι η μάχη για να υιοθετηθεί από το κόμμα ένα αντικαπιταλιστικό, σοσιαλιστικό πρόγραμμα, που με θεμέλιο λίθο την κοινωνικοποίηση των βασικών μοχλών της οικονομίας και το ξεθεμελίωμα των διεφθαρμένων και αυταρχικών μηχανισμών του αστικού κράτους θα ενθουσιάσει εκατομμύρια εργαζόμενους ανθρώπους και θα τους δώσει μια ξεκάθαρη σοσιαλιστική προοπτική.
