("Αυγή", 05.06.2014) ... που «εισέβαλε» ακάθεκτο στα ελληνικά και σε ξένα ΜΜΕ, αναβιώνουν απορίες κι ερωτηματικά που έμειναν αναπάντητα, αλλά προηγούνται κάποια σχόλια σχετικά με τον τίτλο:
Ασφαλώς το αιφνίδιο -πρόωρο- παράνομο λουκέτο στη Βουλή ήταν κίνηση διάσωσης, αποσιώπησης των επόμενων επαπειλούμενων βίντεο και «μακροημέρευσης» της κυβέρνησης. Συμφωνώ και με την παρατήρηση γνωστού σχολιαστή ότι «το δικαίωμα παρουσίας και αυτοϋπεράσπισης στη Βουλή... και των έγκλειστων ανακρινόμενων χρυσαυγιτών...» που μετατράπηκε σε χυδαίο υβρεολόγιο κατά ολόκληρης της τρίτης Δημοκρατίας και των πολιτικών της «...επηρεάζει τους ψηφοφόρους κι αυξάνει τις ψήφους της Χ.Α.». Έστω κι αν η πρόσθεση των ψήφων της μεταπολεμικής Ακροδεξιάς του «τρίτου ψηφίσματος», των χουντικών που ακόμα νοσταλγούν, των πάμπολλων στρατιωτικών που επί χούντας αγόραζαν πανάκριβα διαμερίσματα, δικαιολογούν περίπου τα ποσοστά της.
Όμως ας συνεχίσω με ό,τι διεκδικώ ως δικαίωμα και υποχρέωσή μου -κι όλων των πολιτών της χώρας μας- να αναρωτηθώ και να ξαναρωτήσω, όχι βέβαια το αυτονόητο: Ποιος απέβλεπε στις δεύτερες ψήφους της Χ.Α. και την εκτίναξε εν μία και μόνη νυκτί (06.05.2012) στα έδρανα της Βουλής; Αλλά:
Ποιον ρόλο έπαιξε ο Άρειος Πάγος, η αρμόδια εισαγγελέας του (πύρινη τώρα εναντίον της Χ.Α.), η αρμόδια επιτροπή της Βουλής; Κανείς - καμιά δεν ήξερε την ιδεολογία της, το ναζιστικό καταστατικό της; Τις δολοφονικές απόπειρες του '80, του '90, ακόμα και τις προοιμιακές απειλητικές κινήσεις του '70; Τη δίκη και την καταδίκη του Μιχαλιολάκου, που δεν υλοποιήθηκε ποτέ καθώς η «Πολιτεία» πρόλαβε τη φυλάκιση επισπεύδοντας την έναρξη της θητείας του ως εφέδρου; Πείστηκαν οι κατά το Σύνταγμα και τον νόμο κριτές από το ήπιο κείμενο που η Χ.Α. υπέβαλλε; Ή μήπως ακυρώθηκε ο ρόλος του ύπατου δικαστηρίου μας;
Καμιά από τις πρωτοβουλίες της δεν ήταν γνωστή; Ούτε τα ναζιστικά κείμενα, ο οπλισμός, οι ασκήσεις, η σκοποβολή, τα αυθεντικά πυρά, οι στολές, οι παρελάσεις των «ταγμάτων εφόδου»; Σε ποια Σαχάρα διεξάγονταν και κανείς, ούτε η αστυνομία, πήραν είδηση;
Ο υπουργός - εκπρόσωπος του "Ξενίου Δία" είχε πλήρη άγνοια; Δεν είχε κανέναν από τους 32 φακέλους; Τίποτα να παραδώσει στον Άρειο Πάγο; Πώς βρέθηκαν ως διά μαγείας στα χέρια του;
Όλος αυτός ο εμπαιγμός δεν συνιστά αντικείμενο ελέγχου και δίωξης των υπευθύνων, όποιο τίτλο κι αν κατέχουν; Είναι ελαφρύτερος ή βαρύτερος από τις καλπονοθείες της πρώτης ΕΡΕ;
Τα ΜΜΕ, τόσοι δημοσιογράφοι-παλληκάρια, τι απέγιναν, πόσο ασχολήθηκαν; Εκτός από το θέατρο που αφειδώς επέβαλλε κι έπαιξε ο αρχηγός της Χ.Α. (βλ. υποδοχή στη συνέντευξη Τύπου με αξίωση έγερσής τους κι έναρξη ομιλίας με τον συνηθισμένο αμφίχειρο ναζιστικό χαιρετισμό!);
Και τελευταίο ερώτημα με «πόνο ψυχής»: Οι βουλευτές και οι συνταγματολόγοι μας πόσο αντέδρασαν αρχικά; Για να υπερασπιστούν, να αναλύσουν πρόσφατα τα δικαιώματα ασυλίας των βουλευτών της όντως εγκληματικής οργάνωσης; Αυτά που οφείλουμε να υπερασπιστούμε, ούτε πιο χαλαρά ούτε πιο έντονα από την Παιδεία, τους ανέργους, τα υποσιτιζόμενα πρωτάκια, τις λεβέντισσες καθαρίστριες, είναι τα συνταγματικά και νομικά δικαιώματά τους ως υποδίκων.
Και να που, όσο προχωρεί η δίωξη, οι ανακρίσεις, οι φυλακίσεις, η μύτη ενός ακόμη ξύλινου Πινόκιο (βλ. «Α», 29.09.2006), του ιεραρχικά πρώτου υπευθύνου της εκτίναξης, μεγαλώνει με τη δήλωση: «Κανείς δεν κυνήγησε τη Χ.Α. όσο εγώ».
Τελευταίο: Επειδή με ξάφνιασε η πρόσφατη λυσσαλέα επίθεση, ακόμη και των αντι-ΣΥΡΙΖΑ ΜΜΕ, στη Μαρία Χούκλη για την άνιση μεταχείρισή του ("Αυγή", 03.06.2014), αναζήτησα, και πάλι επίμονα, τις αντιδράσεις τους του Μαΐου του '12 για την εκτίναξη. Ανύπαρκτες ως χλιαρότατες! Της απόλυτης άγνοιας αποκλειομένης, πώς ερμηνεύεται τόση σιωπή, τόση αδιαφορία;
Μήπως επειδή στη δική μας μεταπολεμική «Δημοκρατία» ο φασισμός δεν αναπτύχθηκε εκ των υστέρων, όπως π.χ. στη Γαλλία; Αντιθέτως η Δημοκρατία δεν μπόρεσε, ή δεν επεδίωξε να τον εξαλείψει, αλλά συχνά τον προσεταιρίστηκε, και δη η βασιλευόμενη πρώτα, η μνημονιακή τώρα;
