Μόνο η ριζοσπαστική ανατρεπτική Αριστερά, αν θέλει να έχει προοπτική και να ηγεμονεύσουν οι ιδέες της στην ελληνική κοινωνία, μπορεί να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα. Πολλά τα ερωτήματα για όλα αυτά που συμβαίνουν και καθορίζουν την προοπτική και το μέλλον της Αριστεράς και της κοινωνίας μας. Ξεκινώντας από το ερώτημα, σε τι θα διαφοροποιηθεί μια κυβέρνηση της Αριστεράς από τις κυβερνήσεις που διαχειρίζονταν το καπιταλιστικό σύστημα και αν υπάρχει δυνατότητα διαφοροποίησης με τα μέσα παραγωγής να είναι ατομική ιδιοχρησίας αυτών που τα κατέχουν. Εγώ θα απαντήσω μονολεκτικά, θα έχει αυτή την δυνατότητα. Είναι ανάγκη να δοθούν πειστικές απαντήσεις για το τι θα πράξει για να μην αφομοιωθεί από το καπιταλιστικό σύστημα και μεταβληθεί σε ακόμα μια διαχειρίστρια για την διαιώνιση του καπιταλιστικού συστήματος με αποτέλεσμα, αν όχι για πάντα, να χαθεί από το πολιτικό προσκήνιο η Αριστερά.
Και συνεχίζω τα ερωτήματα για τις πολιτικές που αποφασίζονται και ασκούνται, για τα συμφέροντα που υπηρετούν αυτές οι πολιτικές, για το αν τα κόμματα εκφράζουν κοινωνική αναγκαιότητα που την απαιτούν τα ταξικά συμφέροντα που συνυπάρχουν και ανταγωνίζονται στην ελληνική κοινωνία. Αν η δημιουργία κομμάτων χωρίς κοινωνικές αναφορές απαντάει και πολύ περισσότερο αν μπορεί να λύσει τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα. Αν η αναζήτηση και η αναφορά σε κεντροαριστερά σχήματα χωρίς οικονομικές και κοινωνικές αναφορές εκφράζει κοινωνική αναγκαιότητα της ελληνικής κοινωνίας.
Στην Ελλάδα πριν τη μεταπολίτευση οι πολιτικές δυνάμεις που εκπροσωπούσαν τους πολιτικούς χώρους είχαν αναφορά στην Αριστερά, στο Κέντρο και τη Δεξιά και ο κάθε πολιτικός χώρος είχε αναφορά σε υπαρκτές κοινωνικές τάξεις και στρώματα που αποτελούσαν διακριτά οικονομικά συμφέροντα. Σήμερα, αντί η αναζήτηση και η απάντηση στις αιτίες που οδήγησαν τη χώρα μας και τον λαό μας σε αυτόν τον καταστροφικό και αδιέξοδο κατήφορο να αναζητηθεί σε ανατρεπτικές πολιτικές από αυτό το καταστροφικό καπιταλιστικό σύστημα, αναζητούνται λύσεις σε πρόσωπα, σχήματα και κόμματα που συγκροτούνται από παράγοντες με αναφορές σε προοδευτικά και αριστερά πρόσημα και με έναν απολίτικο τρόπο που δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο αναζητούνται πολιτικές και οικονομικές λύσεις για τα συμφέροντα των κοινωνικών δυνάμεων.
Με ποιο κριτήριο κρίνονται τα κόμματα που επιλέγουν οι ψηφοφόροι και με ποιο κριτήριο τα συγκροτούν αυτοί που τα δημιουργούν; Η δημιουργία κομμάτων από αυτούς που τα δημιουργούν χωρίς να εκφράζουν κοινωνική αναγκαιότητα μπορεί να έχει προοπτική; Όσο και αν για το σύνολο του εκλογικού σώματος η επιλογή των κομμάτων γίνεται με κριτήριο το συμφέρον τους, όπως δηλώνουν και οι ίδιοι που τα επιλέγουν. Τι όμως επιλέγουν; Τον τίτλο του κόμματος, τα πρόσωπα του κόμματος ή αυτά που υπόσχονται με τα προγράμματά τους; Ποιο είναι όμως το συμφέρον τους και με ποιο κριτήριο το προσδιορίζουν; Με αυτό που τους υπόσχονται τα κόμματα; Και αν δεχτούμε τις υποσχέσεις τους, ποιος το εγγυάται ότι θα τις πραγματοποιήσουν; Απασχόλησε όχι μόνο το εκλογικό σώμα αλλά και όλους αυτούς που αναλύουν τις προτιμήσεις του εκλογικού σώματος και αποφαίνονται ποιο από τα κόμματα είναι στις προτιμήσεις τους και με ποιο κριτήριο το εκλογικό σώμα επιλέγει το κόμμα που θα ψηφίσει;
Πολλά τα αναπάντητα ερωτήματα και θα γινόντουσαν ακόμα περισσότερα αν ρωτούσαμε το εκλογικό σώμα αν το έχει απασχολήσει, πέρα από το ατομικό συμφέρον, και το κοινωνικό και ποιο απ' τα δύο στις επιλογές του προηγείται. Αυτό κρίνει και τον βαθμό συνείδησης και γνώσης. Αν φυσικά μας απασχολεί η συνείδηση και η γνώση, που χωρίς αυτά τα δύο, και τη συνείδηση και τη γνώση, αν η μεγάλη πλειοψηφία του εκλογικού σώματος έχει τη δυνατότητα να κάνει την επιλογή του κόμματος που με τις πολιτικές και κοινωνικές επιλογές του θα του εξασφαλίσει με την μεγαλύτερη δυνατή προσέγγιση τα καλώς εννοούμενα συμφέροντά του; Και αν στα παραπάνω ερωτήματα προσθέσουμε και το ερώτημα με ποιο κριτήριο τα κόμματα υιοθετούν με κοινωνικά οράματα και κατακτήσεις που δεν έχουν καμιά σχέση με τα πιστεύω τους και τις συμπεριφορές τους, που στις περισσότερες των περιπτώσεων, αν δεν έχουν εγκληματήσει σε βάρος τους, τις έχουν με το χειρότερο τρόπο κακοποιήσει. Όπως η αναφορά στην αριστερά και στο κομμουνιστικό.
Η αναφορά στις δύο παραπάνω κοινωνικές, πολιτικές έννοιες θα μπορούσε να μην έχει καμιά ιδιαίτερη σημασία αν αυτοί που τις χρησιμοποιούν και με τον τρόπο που τις προβάλλουν δεν τις κακοποιούσαν, με αποτέλεσμα να χάσουν την ελκτική τους δύναμη και την κοινωνική τους αναγκαιότητα. Tα παραπάνω ερωτήματα θα μπορούσαν να αποτελούσαν θεματολογία για συζήτηση στις οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ, που δυστυχώς από τη συγκρότησή του σε ενιαίο κόμμα μετά τη διάλυση των συνιστωσών, στις οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ δεν συζητούν πολιτικά ιδεολογικά θέματα πέρα από θέματα καθηκοντολογίας. Πώς είναι δυνατόν να ηγεμονευόσουν οι ιδέες της Αριστεράς αν δεν τις κάνουμε κτήμα των κοινωνικών δυνάμεων που απευθυνόμαστε;
