«Λαγάρισε τον αέρα! Καθάρισε τον ουρανό! Πλύνε τον άνεμο! [...] Πλύνε την πέτρα, Πλύνε το κόκαλο, Πλύνε το μυαλό, Πλύνε την ψυχή, Πλύνε τα... Πλύνε τα».
Τ.Σ. Έλιοτ, Φονικό στην Εκκλησιά, Απόδοση: Γ. Σεφέρης
Μία προσεκτική ανάγνωση του φυλλαδίου «Η Μαύρη Βίβλος της Ντροπής», που κυκλοφόρησε προεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ, αναμφίβολα αναδεικνύει εύγλωττα την επίθεση που έχουν εξαπολύσει στο θεσμικό πλαίσιο μέσω του νομοθετικού «έργου», άλλοτε νομότυπα αλλά και πάρα πολλές φορές παράτυπα, οι μνημονιακές κυβερνήσεις. Όπως είναι προφανές, οι νόμοι αποσκοπούν, συν τοις άλλοις, στην οικοδόμηση παραγωγικών σχέσεων πάνω στις οποίες θα εδραιωθεί η ταξική κυριαρχία. Μας θυμίζει ο πρίγκηπας Κροπότκιν (Νόμος και Εξουσία): «...οι λήσταρχοι εκμεταλλεύτηκαν τα συναισθήματα για δικαιοσύνη που είναι έμφυτα στον λαό, προσποιήθηκαν τους διαχειριστές αυτής της δικαιοσύνης, δημιούργησαν από τις θεμελιώδεις αρχές της μια πηγή εισοδήματος για τους εαυτούς τους και επινόησαν νόμους για να διατηρήσουν την κυριαρχία τους».
Όμως ας προσεχθούν τα δύο παραθέματα που ακολουθούν: «Δώσε μου τον έλεγχο του χρήματος ενός έθνους και δεν με ενδιαφέρει ποιος νομοθετεί», Μάγερ Άμσελ Ρότσιλντ (1744-1812) και «Αδιαφορώ για το ποιος συντάσσει τους νόμους ενός έθνους όσο εγώ μπορώ να συγγράφω τα οικονομικά εγχειρίδια», Πωλ Σάμουελσον (1915-2009).
Από μια πρώτη ματιά μπορεί να φαίνεται ότι τόσο ο ιδρυτής της τραπεζικής δυναστείας των Ρότσιλντ όσο και ο διάσημος Αμερικανός οικονομολόγος δεν νοιάζονται για την ταυτότητα των νομοθετών. Ανάγουν άμεσα το χρήμα και τους κανόνες της οικονομικής ανάλυσης ως τα επίδικα υψίστης σημασίας. Βέβαια, αποσιωπάται έντεχνα ότι ούτε το χρήμα του Ρότσιλντ, ούτε η οικονομική ανάλυση α λα Σάμουελσον θα μπορούσαν να επιβληθούν αν δεν το επέτρεπε, το εξασφάλιζε και το προστάτευε το υφιστάμενο νομικό καθεστώς.
Όμως η άρχουσα τάξη δεν περιορίζεται στο να ελέγχει και να ποδηγετεί τον νόμο, ο οποίος όπως πάλι μας υπενθυμίζει ο πρίγκηπας: «...ως εγγυητής των αποτελεσμάτων της λεηλάτησης, της δουλείας και της εκμετάλλευσης, έχει ακολουθήσει τις ίδιες φάσεις ανάπτυξης όπως και το κεφάλαιο».
Συχνά, όποτε και όταν απαιτηθεί, δεν κόπτεται για την επιβολή του νόμου. Αντίθετα, χρησιμοποιεί όλες τις τυπικές υπεκφυγές και μύριες όσες ταχυδακτυλουργικές σοφιστείες για να αποφύγει την τήρηση δικαστικών αποφάσεων που δεν είναι της αρεσκείας της και του πολιτικο/οικονομικού της συμφέροντος και, πρωτίστως, όταν αντιβαίνουν και τραυματίζουν την ιδεολογική της θέση.
Πρόσφατο παράδειγμα: οι απολυμένες -χωρίς την καταβολή αποζημίωσης απόλυσης- καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών. Έπρεπε να φτάσουν μπροστά από τα γραφεία, στη Χ. Τρικούπη, του ελάσσονος εταίρου της μνημονιακής συγκυβέρνησης στις 2/6 για να «ευαισθητοποιηθούν» οι διοικητικοί παράγοντες δηλώνοντας ότι η κυβέρνηση οφείλει να σεβαστεί τις αποφάσεις (sic) της δικαιοσύνης και ότι έχουν δίκιο εφόσον υπάρχει δικαστική απόφαση (http://new.in.gr, 2/6/14).
Αυτό βέβαια αρκετές εβδομάδες και για πρώτη φορά μετά την έκδοση της δικαστικής απόφασης, αλλά και συνάμα χωρίς καμία επιπλέον δέσμευση από τη μεριά τους. Η δέσμευση όμως δεν άργησε να διατυπωθεί και εκφράστηκε με αναντίρρητο τρόπο από τον ξυλοδαρμό τους από τα ΜΑΤ την επόμενη μέρα.
Στον «σεβασμό στον νόμο, υποταγή στην εξουσία» που διαλαλεί από αιώνες η κυρίαρχη τάξη, στην πρόσφατη περίπτωση αποκόπηκε το πρώτο μέρος με την αγωνιώδη προσπάθεια να κατισχύσει το δεύτερο. Υπάρχει βέβαια και το παλιό αγγλικό απόφθεγμα: «Άφησέ με να γράψω τα τραγούδια του έθνους και δεν μ' ενδιαφέρει ποιος νομοθετεί». Εδώ φαίνεται ότι, καλλιτεχνική αδεία, ο τραγουδοποιός θριαμβεύει απέναντι στο οικονομικό στοιχείο που χάνει την πρωτοκαθεδρία. Αλλά πάλι μόνο μοιρολόγια και θρηνητικές ελεγείες είναι πιο πιθανό να προκύψουν ως έμπνευση από τους μνημονιακούς νόμους.
Ο νέος υπουργός Οικονομικών θα προχωρήσει στο «κλείσιμο» όλων των εκκρεμοτήτων που αφορούν τις υιοθετήσεις και θεσπίσεις νομοθετημάτων που επιβάλλει το Μνημόνιο για την εφαρμογή των αντίστοιχων δράσεων. Σε όλα αυτά βέβαια δεν περιλαμβάνεται η πρόνοια για τον σεβασμό και την εφαρμογή των δικαστικών αποφάσεων.
Αλήθεια; Τα Μνημόνια δεν σχίζονται, όπως διατεινόταν προεκλογικά ο επικεφαλής του Ποταμιού (www.enikos.gr, 23/5/2014); Σε λίθινες πλάκες, σαν τις δέκα Εντολές, έχουν χαραχθεί; Ποιο άφθαρτο υλικό έχει τέλος πάντων χρησιμοποιηθεί; Εδώ ακόμα και ο Μωυσής είχε συντρίψει τις πρώτες λίθινες πλάκες, παρόλο που αυτές ήταν «έργον Θεού και υπογραφή Θεού». Ας αποδείξουμε ότι τελικά τα χάρτινα Μνημόνια δεν είναι παρά χάρτινες τίγρεις.
