Το πολιτικό σύστημα, μετά την επιβολή των Μνημονίων, μπήκε σε περίοδο ραγδαίας μεταβολής. "Μαμμή" των εξελίξεων αυτών αποτέλεσαν οι κατακλυσμιαίες επιπτώσεις των μνημονιακών πολιτικών στα κοινωνικά στρώματα και η απαξίωση των πολιτικών φορέων του άλλοτε κραταιού δικομματισμού. Τα μεσαία στρώματα του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, που αποτέλεσαν τη ραχοκοκκαλιά της πολιτικής νομιμοποίησης, άλλαξαν πολιτικό προσανατολισμό βρίσκοντας στον ΣΥΡΙΖΑ τη νέα πολιτική τους έκφραση, είτε ως εναλλακτική λύση είτε ως ανάχωμα στις πολιτικές-σοκ.
Οι "τεκτονικές" μεταβολές στην κοινωνία, που συνθλίβεται από τη σκληρή λιτότητα, επέφεραν "τεκτονικές" αλλαγές και στους πολιτικούς συσχετισμούς. Φυσική και αναμενόμενη μετά τις συνταρακτικές αυτές μεταβολές ήταν και η πολυδιάσπαση των άλλοτε κραταιών κομμάτων του δικομματισμού. Οι κοινωνικές μεταβολές δεν συνδέονται γραμμικά με τις πολιτικές, είτε επειδή παρατηρείται υστέρηση στην αλλαγή της κοινωνικής συνείδησης είτε επειδή τα πρώτα αποτελέσματα λειτουργούν ως ανάδραση, δηλαδή ως νέα αιτία, που προκαλεί νέες μεταβολές σε μια πολύπλοκη κοινωνική και οικονομική διαδικασία. Αναμενόμενο επομένως ήταν για ένα μεταβατικό διάστημα να υπάρξει διάχυση των πολιτικών φορέων που επιχειρούσαν να εκφράσουν αυτή τη νέα φάση. Επρόκειτο δηλαδή για πολυδιάσπαση των πολιτικών κομμάτων, την οποία διαπιστώσαμε στις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις και η οποία συνεχίζεται.
Στη χώρα μας, όπου το πολιτικό σύστημα είναι ιστορικά ανταγωνιστικό, δεν άργησε αυτή η πολυδιάσπαση να συνοδεύεται και από την ανάδειξη δύο νέων κύριων πόλων εξουσίας, οι οποίοι λειτουργούν ανταγωνιστικά. Ο ένας πόλος είναι ο δεξιός - νεοφιλελελεύθερος, της Ν.Δ., που εκφράζει τα απερχόμενα κοινωνικά στρώματα, δεν έχει δηλαδή κοινωνική δυναμική, και ο άλλος, ο αριστερός - προοδευτικός, του ΣΥΡΙΖΑ, με αναφορά στην "κοινωνική Ευρώπη" και στα δυναμικά κοινωνικά στρώματα.
Όσοι δεν κατανόησαν εξ αρχής τη θεμελιώδη αυτή αλλαγή στο πολιτικό σύστημα και επιχείρησαν να εκμεταλλευτούν ορισμένες υπαρκτές εσωτερικές αντιφάσεις στους δύο πόλους εξουσίας, είτε περιθωριοποιήθηκαν είτε λειτούργησαν ως πολιτικοί δορυφόροι. Υπάρχουν βεβαίως και δύο σημαντικοί "αστερίσκοι" του πολιτικού συστήματος, όπως το ιστορικό ΚΚΕ και η εθνικιστική Χρυσή Αυγή.
Στις πρόσφατες ευρωεκλογές είδαμε τα πρώιμα σημάδια της βαθμιαίας μετάβασης από ένα πολυδιασπασμένο πολιτικό σύστημα με δύο αντίπαλους πόλους εξουσίας, οι οποίοι δεν είναι κυρίαρχοι, σ' ένα πολιτικό σύστημα με δύο κύριους πόλους, με βαθμιαία υποχώρηση της πολυδιάσπασης. Η διαδικασία της συγκέντρωσης γύρω από δύο κύριους πόλους εξουσίας δεν θα είναι "αναίμακτη", θα συνεχίζεται όσο οι δύο αυτοί πόλοι, η Ν.Δ. και ο ΣΥΡΙΖΑ, Δεξιά και Αριστερά, δεν κάνουν μεγάλα λάθη, από αυτά που θα μπορούσαν να αποβούν μοιραία. Ένα τέτοιο λάθος θα μπορούσε να είναι, για παράδειγμα, η περιχαράκωσή τους αντί της αμφίπλευρης διεύρυνσής τους. Η κίνηση της Ιστορίας δεν είναι ευθύγραμμη και πολλές φορές επιφυλάσσει εκπλήξεις, εκείνο όμως που πρωτίστως μετράει είναι η δυναμική των πραγμάτων, όχι τα "οχυρωματικά έργα", που μόνο πρόσκαιρα την αναχαιτίζουν. Επειδή οι συσχετισμοί παραμένουν οριακοί, με την έννοια ότι δεν δεσπόζει ο ένας από τους δύο πόλους εξουσίας, είναι πιθανόν να αναπτυχθούν στον ενδιάμεσο χώρο πολιτικοί φορείς που θα μπορούσαν να διαδραματίσουν ρόλο στη διακυβέρνηση αν δεν είναι "στον αέρα" και έχουν σαφές στίγμα.
Τα διλήμματα των δυνάμεων της άλλοτε κραταιάς Κεντροαριστεράς είναι, στην πραγματικότητα, διλήμματα κατεύθυνσης της εξουσίας. Είναι ξεκάθαρο ότι στις δυνάμεις που εκφράζονται μέσω των μικρότερων πολιτικών φορέων (Ελιά, Ποτάμι, ΔΗΜ.ΑΡ., Οικολόγοι κ.ά.), το κύριο δίλημμα είναι η επιλογή εξουσίας προς τα δεξιά ή προς τα αριστερά. Η μία ή η άλλη επιλογή δεν είναι "αναίμακτη", προκαλεί νέες αντιδράσεις, δοκιμάζει τις αντοχές τους.
