Η έλευση της πανδημίας οδηγεί όλες τις κυβερνήσεις σε όλον τον κόσμο σε ένα είδος κεϋνσιανής πολιτικής. Οι δεξιές κυβερνήσεις κατάλαβαν ότι η πανδημία χρειάζεται κράτος και κρατικό χρήμα σε κλίμακες που πιο πριν δεν είχαν φανταστεί. Έως έναν βαθμό το ίδιο έγινε και στην Ελλάδα, με την κυβέρνηση Μητσοτάκη να εφαρμόζει όμως την πιο ανεπαρκή εκδοχή αυτής της πολιτικής σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η απουσία δημόσιου διαλόγου στην Ελλάδα επέτρεψε στην κυβέρνηση και στα ΜΜΕ που τη στηρίζουν να συνεχίζουν να επιχειρηματολογούν υπέρ μιας άλλης πολιτικής, ακραία νεοφιλελεύθερης, την οποία προσπαθούν να περάσουν με νόμους όσο ο κόσμος είναι κλεισμένος στα σπίτια του.
Το εμβόλιο και οι πατέντες είναι αυτή τη στιγμή η νέα αναγκαστική στροφή τού παγκόσμιου συστήματος ελαφρώς προς τα αριστερά, καθώς ουδείς μπορεί να το περιγράψει ως κάτι λιγότερο από δημόσιο αγαθό, δηλαδή κάτι επί του οποίου δεν χωράει κερδοσκοπία. Αυτό για τον Τσίπρα ιδεολογικά ήταν αυτονόητο, για τους εγχώριους βαλκανοφιλελεύθερους όμως είναι πολύ βαριά κουβέντα. Ο Ταραντίλης προσπάθησε προχθές να προσαρμόσει τη γραμμή, η Μπακογιάννη το είπε και χθες, αφού έφαγε πρώτα τον «πάγο» στο Συμβούλιο της Ευρώπης.
