Από τη σημερινή συνεδρίαση του διευθυντηρίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας δεν αναμένονται εκπλήξεις, δεν αναμένεται, δηλαδή, απόφαση για μείωση του επιτοκίου παρέμβασης του ευρώ. Ωστόσο, οι πιέσεις στον Μάριο Ντράγκι και τους υπόλοιπους κεντρικούς τραπεζίτες να κάνουν κάτι για την αντιμετώπιση της κρίσης γίνονται κάθε μέρα και πιο έντονες.
Κάτι η κυπριακή κρίση και οι φόβοι που πυροδοτήθηκαν για λύσεις «α λα κυπριακά» με κούρεμα καταθέσεων και σε άλλες περιπτώσεις, κάτι η απουσία κυβέρνησης στην Ιταλία και τα νέα κακά μαντάτα για βάθεμα της ύφεσης στην τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης -για συρρίκνωση του ΑΕΠ κατά 1,6% το 2013 μιλάει τώρα το ιταλικό υπουργείο Οικονομικών-, κάτι το τελευταίο ρεκόρ της ανεργίας και οι τρομακτικές αποκλίσεις μεταξύ Βορρά και Νότου τόσο στα ποσοστά της απασχόλησης όσο και στο κόστος δανεισμού των επιχειρήσεων, και όλοι έχουν στραμμένα τα μάτια στη Φραγκφούρτη και σ' αυτούς που κρατούν στα χέρια τους τα κλειδιά της ρευστότητας.
Η αλήθεια είναι πάντως ότι για τις κλυδωνιζόμενες χώρες η περαιτέρω μείωση του βασικού επιτοκίου του ευρώ, κάτω από το σημερινό ιστορικά χαμηλό 0,75%, δεν θα έφερνε την άνοιξη. Ειδικά για την Ελλάδα, ακόμη και μηδενικό να γίνει το επιτόκιο του ευρώ, δεν πρόκειται να πέσουν χρήματα στην αγορά, πριν ολοκληρωθεί η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και αρχίσει πάλι να λειτουργεί το ελληνικό τραπεζικό σύστημα.
Βεβαίως, ενδιαφέρον έχει και για την Ελλάδα η πληροφορία που διέρρευσε χθες στη γερμανική εφημερίδα Zeit, ότι η ΕΚΤ αναζητεί τρόπους για τη μείωση των επιτοκίων δανεισμού για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις στην περιφέρεια της Ευρωζώνης. O Ντράγκι έχει επισημάνει από καιρό ότι ακόμα και οι υγιείς μικρομεσαίες επιχειρήσεις δίνουν αγώνα για να αποκτήσουν πρόσβαση σε φθηνή πίστωση, παρά τα ιστορικά χαμηλά επιτόκια. Το πώς θα τις στηρίξει σ' αυτόν τον αγώνα μένει να φανεί - κι ενδεχομένως να δώσει κάποιες διευκρινήσεις σήμερα.
Εάν όχι, το περισσότερο που μπορεί κανείς να περιμένει από τον διοικητή της ΕΚΤ είναι να βρει έναν τρόπο -πιθανότατα με τη μορφή δήλωσης προθέσεων- για να αντιμετωπίσει τη νευρικότητα που επικρατεί τόσο στις αγορές, όσο και στους κόλπους των αποταμιευτών των κρατών μελών, που μετά την ιστορία της κυπριακής «διάσωσης» έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους ακόμη και σε χώρες όπως η Γερμανία.
