Τα «λουκέτα» και η μείωση των εισοδημάτων τους είναι οι βασικές ανησυχίες των ανθρώπων της εστίασης, οι οποίοι μίλησαν στην «Α». Είτε αφορά τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις είτε τους εργαζομένους, η απουσία επαρκών μέτρων στήριξης από την πλευρά της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας είναι εμφανής, ενώ η κατάσταση καθίσταται ολοένα και πιο δύσκολη, με τους περισσότερους να προβλέπουν ότι τα πιο δύσκολα θα έρθουν στη χώρα από το επόμενο φθινόπωρο, ενώ είχαν να αντιμετωπίσουν και τις ειρωνείες του υπουργού Ανάπτυξης Άδωνι Γεωργιάδη περί "κλειδιών". Τότε αναμένεται να γίνουν ακόμη πιο εμφανείς οι συνέπειες της οικονομικής κρίσης, η οποία έχει κάνει ορατή την παρουσία της τόσο λόγω της έξαρσης της πανδημίας όσο και λόγω των αποτυχημένων χειρισμών της κυβέρνησης, οι οποίοι προκαλούν μεγάλες αντιδράσεις σε όλο το φάσμα του κλάδου.
Γιάννης Δαμάλας: "Η κατάσταση θα είναι δραματική τον Οκτώβριο"
Για 17 συνεχόμενα χρόνια εργάζεται στην εστίαση ο Γιάννης Δαμάλας. Πρώτα ως σερβιτόρος και μετά ως υπεύθυνος σάλας, ενώ τα τελευταία 15 χρόνια προσφέρει την εργασία του σε γνωστό εστιατόριο στην περιοχή των Πετραλώνων. «Είναι ευλογία το γεγονός ότι με στήριξε η οικογένειά μου, αλλιώς δεν θα τα έβγαζα πέρα» μας αναφέρει, παραδεχόμενος ότι όσο περνάει ο καιρός η κατάσταση γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη. Ο ίδιος επιβιώνει ουσιαστικά με τα 534 ευρώ του επιδόματος και, όπως σημειώνει, «στην πρώτη καραντίνα χρειάστηκε να με βοηθήσουν οι δικοί μου. Μετά ανοίξαμε και κάπως στάθηκα μέχρι και τον περασμένο Δεκέμβριο», για να συμπληρώσει πως -ρεαλιστικά- δεν αναμένει να ανοίξει η εστίαση πριν από τον Μάιο, όπως έγινε και πέρυσι, κάτι το οποίο τον ανησυχεί ιδιαίτερα.
«Σκεφτείτε», αναφέρει, πως «ουσιαστικά τα έσοδά μου έχουν υποτριπλασιαστεί κατά την περίοδο της πανδημίας και έχω κόψει όλες τις παράλληλες δραστηριότητες, όπως φαντάζομαι και πάρα πολύς κόσμος». Σημειώνει μάλιστα πως «δεν γίνεται κι αλλιώς όμως. Είναι πολύ χαμηλά τα επιδόματα που δίνει το κράτος. Όχι μόνο στην εστίαση στην οποία βρίσκομαι εγώ, αλλά σε όλους τους κλάδους». Άλλωστε υπάρχουν και σειρά από τομείς οι οποίοι συνδέονται άρρηκτα με την εστίαση, οι οποίοι στο σύνολό τους απασχολούν περίπου ένα εκατομμύριο εργαζομένους σε όλη την Ελλάδα.
Ο Γιάννης ανησυχεί για το μέλλον βλέποντας ότι υπάρχει τεράστια οικονομική αβεβαιότητα μέσα στην κοινωνία και αναρωτιέται: «Τι θα γινόταν αν είχα κι εγώ οικογένεια;», αντιλαμβανόμενος τις συνθήκες που επικρατούν τριγύρω και καταγράφοντας μια φράση που δυστυχώς στοιχειώνει τα άτομα της γενιάς του «Δεν θέλω με τίποτα στα 35 μου χρόνια να χρειαστεί να γυρίσω πίσω στο σπίτι των γονιών μου», λέει θυμίζοντας έντονα τις εποχές μετά το 2010 και ό,τι επακολούθησε.
Ο ίδιος συμπληρώνει: «Αναγνωρίζω πως υπάρχει κόσμος ο οποίος βρίσκεται σε πολύ χειρότερη κατάσταση από τη δική μου». Όπως και να έχει, οι συνθήκες δείχνουν πως η οικονομική κατάσταση της χώρας θα χειροτερεύσει μέσα στους επόμενους μήνες και θα αφορά μεγάλο μέρος της κοινωνικής ζωής του τόπου, κάτι το οποίο φαίνεται να αντιλαμβάνετα,ι φυσικά, και ο Γιάννης Δαμάλας, αποτυπώνοντάς το στη φράση «Πιστεύω ότι η κατάσταση θα είναι δραματική τον Οκτώβριο».
Κατερίνα Λούβαρη - Φασόη: Να γίνουμε πιο αλληλέγγυοι μετά την πανδημία
Την αγωνία της για το πώς μπορούν να επιβιώσουν με το "πεντακοσαράκι" εκφράζει η Κατερίνα Λούβαρη - Φασόη, η οποία εργάζεται στον χώρο της εστίασης για περίπου εννέα χρόνια. Η ίδια θεωρεί πως είναι ντροπή οι πολίτες μιας οποιασδήποτε κοινωνίας να τρέφονται -αν τρέφονται- με έκτακτα επιδόματα και προσωρινές, προχειρογραμμένες λύσεις, ενώ εύχεται να γίνουμε πιο αλληλέγγυοι μετά την πανδημία, περισσότερο πολιτικά ενεργοί και να αλλάξουμε το κοινωνικό και πολιτικό καθεστώς.
"Είμαι η Κατερίνα. Πριν από λίγους μήνες έκλεισα τα 30. Καλωσόρισα τη νέα δεκαετία με κοινωνικές αποστάσεις, διαδικτυακές συναντήσεις και ούσα σπίτι μου. Όπως, φαντάζομαι, και η πλειονότητα των σημερινών τριαντάρηδων. Έχω την τύχη -και παράλληλα την ατυχία- να εργάζομαι σε δύο χώρους: το θέατρο και την εστίαση. Για το πρώτο, ας μη μιλήσουμε, ας σιωπήσουμε, όπως κάνουν και οι αρμόδιοι. Ας πούμε, όμως, για τον δεύτερο, την εστίαση. Σημαντικό κομμάτι της ελληνικής οικονομίας γαρ, είναι σαφές πλέον πως είναι σε όλους μας αισθητή η απουσία του όλο αυτό τον καιρό. Εγώ δουλεύω -δούλευα- στα Εξάρχεια, σε μια όμορφη βραδινή πιάτσα και συνοικία. Την επόμενη ημέρα θα είναι, σίγουρα, όλα διαφορετικά, πολλοί θα παραδώσουν τα κλειδιά στον κύριο υπουργό... Δεν θα υπάρξει ο από μηχανής θεός... Ως προς τα μέτρα στήριξης, το μόνο που σκέφτομαι είναι πως είναι ντροπή οι πολίτες μιας οποιασδήποτε κοινωνίας να τρέφονται -αν τρέφονται- με έκτακτα επιδόματα και προσωρινές, προχειρογραμμένες λύσεις.
Οι πολίτες χρειάζονται, πρωτίστως, στήριξη κατά την εργασία. Ευνοϊκούς και στιβαρούς εργασιακούς νόμους, εργασιακά προνόμια. Και σε δεύτερη φάση, στήριξη καθ' όλη τη διάρκεια που είναι ευάλωτοι, κατά πάσα έννοια. Ίσως να μοιάζει όνειρο θερινής νυκτός αυτό για την Ελλάδα, αλλά πρέπει να γίνει για να κερδηθεί η εμπιστοσύνη μας. Εγώ είμαι από τους τυχερούς των ημερών. Με λίγα λόγια, ιδιοκατοίκηση και περιορισμένα πάγια έξοδα. Επομένως, το πεντακοσαράκι μού φτάνει. Παρότι εργάζομαι σχεδόν εννέα χρόνια, γίνονται οι παρακρατήσεις από τους μισθούς μου και φορολογούμαι, αυτό το πεντακοσαράκι παίρνω και μου φτάνει. Όμως, δεν έχει και καμία σημασία το τι κάνω εγώ. Εγώ είμαι εγώ. Δεν εκπροσωπώ τους εργαζόμενους σε κανέναν κλάδο. Μακάρι να γίνουμε πιο αλληλέγγυοι μετά την πανδημία, περισσότερο πολιτικά ενεργοί και καλύτεροι γνώστες της Ιστορίας. Να αλλάξουμε εμείς, για να αλλάξουμε το κοινωνικό και πολιτικό καθεστώς".
Χριστίνα Αχιλλιά: Θέατρο παραλόγου τα πρόστιμα του Δήμου Αθηναίων
Για «θέατρο παραλόγου» κάνει λόγο η Χριστίνα Αχιλλιά, η οποία μαζί με άλλους συνεταίρους της διατηρούν ένα καφέ-μπαρ στην πλατεία Βαρνάβα τα τελευταία πέντε χρόνια. Η ίδια τα βάζει, μεταξύ άλλων, με τον Δήμο Αθηναίων διότι έχει επιβάλει 100% πρόστιμα σε όσους δεν πρόλαβαν εγκαίρως να καταβάλουν τα τέλη για την άδεια τραπεζοκαθισμάτων. «Και εγώ τυχαία το έμαθα, όταν πήγα να πάρω καφέ από ένα take away μαγαζί στις 30 Δεκεμβρίου» μας λέει, για να συμπληρώσει πως «αναγκάστηκα να βρω άμεσα τα χρήματα και να πάω την επόμενη κιόλας ημέρα στον Δήμο Αθηναίων για να πληρώσω. Αλλιώς θα έπρεπε να πληρώσω το διπλάσιο ποσό σε πρόστιμο, όπως συμβαίνει με άλλους επιχειρηματίες του κλάδου», σημειώνοντας χαρακτηριστικά πως «ο δήμος συμπεριφέρεται σαν να βρισκόμασταν στο 2019».
«Αλλά δεν είναι μόνο αυτό» προσθέτει, λέγοντας πως ο παραλογισμός απλώνεται σε όλο το ελληνικό κράτος και στα μέτρα που έλαβε η κυβέρνηση. «Είμαστε ακάλυπτοι σε πολλά θέματα» μας αναφέρει, προσθέτοντας: «Για να καταλάβεις, στη Γερμανία και στην Αγγλία το κράτος πληρώνει το αντίστοιχο ΤΕΒΕ για τις εταιρείες εστίασης που έκλεισαν με εντολή του κράτους». Παράλληλα, «εταιρείες ρεύματος και ύδρευσης, όπως η ΔΕΗ και η ΕΥΔΑΠ, αρνούνται να μας κάνουν έναν διακανονισμό οφειλών», καταγγέλλει η Χριστίνα, συμπληρώνοντας πως υπάρχουν πολλές περιπτώσεις συναδέλφων της, οι οποίοι απειλούνται με διακοπές.
Την ίδια ώρα, κάνει λόγο για την ανεπάρκεια των κυβερνητικών μέτρων, όπως το ότι δεν μπορεί να ενισχυθεί στο σπίτι που διαμένει με ενοίκιο, παρότι διαθέτει μια άκρως πληττόμενη επιχείρηση, χωρίς να λαμβάνει ουσιαστικά έσοδα, όπως και οι συνεταίροί της στην ομόρρυθμη αυτή εταιρεία.
Η Χριστίνα Αχιλλιά συμμετέχει και στον Κύκλο Επαγγελματιών Εστίασης, ο οποίος αριθμεί 2.000 μέλη και στοχεύει στο να έρχεται σε επαφή με κρατικούς φορείς για να επιλύονται διάφορα ζητήματα που προκύπτουν, όπως «το γεγονός ότι πολλοί ιδιοκτήτες απειλούν με εξώσεις επιχειρηματίες για να τους βγάλουν από τα μαγαζιά». Ή ακόμη το ότι «κάποια συμβόλαια λήγουν και οι ιδιοκτήτες ζητούν αυξήσεις, ούτως ώστε, με τη συνεισφορά του κράτος, οι απολαβές τους να είναι όπως πριν από την πανδημία». Για εκείνην, αυτό το οποίο θα πρέπει να κάνει η κυβέρνηση είναι να φτιάξει ένα εξειδικευμένο μοντέλο ενίσχυσης για κάθε κλάδο, με παράλληλες επιδοτήσεις εκεί που υπάρχει ανάγκη.
Μελέτης Μοίρας: Οι μισοί θα κλείσουμε μόλις ανοίξουμε
«Κάθε μέρα που περνά είναι καταστροφή για εμάς» αναφέρει στην «Α» ο Μελέτης Μοίρας, ο οποίος διαθέτει εδώ και 19 χρόνια το La Soiree De Votanique κοντά στο κέντρο της Αθήνας. Μάλιστα εκφράζει την πολύ μεγάλη ανησυχία για το μέλλον, καθώς φοβάται πως «οι μισές επιχειρήσεις μπορεί να κλείσουν όταν θα ανοίξουμε επιτέλους». Και αυτό, όπως εξηγεί, διότι η κυβέρνηση έχει απλώς σπρώξει χρονικά προς τα εμπρός κάποιες φορολογικές και ασφαλιστικές υποχρεώσεις, οι οποίες θα έρθουν... μαζεμένες μετά το όποιο άνοιγμα του κλάδου, όποτε κι αν αυτό έρθει.
«Έχουμε πάθει σοβαρή ζημιά» μας εξηγεί. Και, φυσικά, «δεν είναι μόνοι οι περίπου επτά μήνες που παραμένουμε κλειστοί συνολικά, αλλά και οι τρεις μήνες που ανοίξαμε» αναφέρει, για να συμπληρώσει ότι κατά την περίοδο του ανοίγματος, τους καλοκαιρινούς μήνες, ο τζίρος που έκανε ήταν πεσμένος κατά 70% σε σχέση με το 2019. "Είναι πολύ λογικό να υπάρχει τόσο μεγάλη μείωση, διότι έπρεπε και θέλαμε, φυσικά, να τηρούμε τα υγειονομικά μέτρα, με αποτέλεσμα να είναι το μισό μαγαζί διαθέσιμο στο κοινό" ανέφερε.
Ωστόσο τα έξοδα τρέχουν και φαίνεται ότι τα οικονομικά μέτρα που έχει λάβει η κυβέρνηση δεν επαρκούν για να καλύψουν τις πραγματικές ανάγκες. Ούτε των επιχειρήσεων, αλλά ούτε και των ιδιοκτητών, οι οποίοι προφανώς έχουν και προσωπικές ανάγκες. "Δεν έχουμε μόνο τα ενοίκια της επιχείρησης, έχουμε και οικογένεια" σημειώνει χαρακτηριστικά ο Μελέτης Μοίρας. Μάλιστα, είπε ότι ακόμη και τα ποσά που έδωσε το κράτος, όπως στην επιστρεπτέα προκαταβολή 4, δεν ήταν επαρκή. "Γελάμε με αυτά τα ποσά" ήταν η χαρακτηριστική του φράση, προσθέτοντας ότι αυτό αποτελεί κοροϊδία για τους επαγγελματίες του χώρου.
Ακόμη πρόσθεσε πως η όποια χρηματοδότηση για την περίοδο Ιανουαρίου -Φεβρουαρίου είναι πολύ χαμηλότερη, αναφέροντας τη λέξη "κοροϊδία" από την πλευρά της κυβέρνησης και σε σχέση με την επιστρεπτέα προκαταβολή 5, η οποία "ήταν κουτσουρεμένη", όπως μας τόνισε χαρακτηριστικά.
"Αλλά δεν είναι μόνο η ελλιπής ενίσχυση των επιχειρήσεων" συμπληρώνει και προσθέτει με νόημα: "Τι γίνεται με τα προσωπικά έξοδα; Δεν θα καλύψουμε τις υπόλοιπες ανάγκες που προκύπτουν για το οικογενειακό μας περιβάλλον", καταδεικνύοντας με τον απλούστερο τρόπο πως η κυβέρνηση δεν ενισχύει όπως θα έπρεπε όσους έχουν ανάγκη.
