Δεν νομίζω πως υπήρξε ποτέ χρονιά στη νεότερη ελληνική Ιστορία που σε δύο μήνες χάθηκαν σχεδόν 4.000 άτομα τόσο βουβά. «Έφυγαν» σχεδόν άκλαυτοι. Ούτε επίσημα συλλυπητήρια, ούτε καν μια μεσίστια σημαία.
Με τη συντριπτικότατη πλειονότητα των υπολοίπων να στολίζουν χριστουγεννιάτικα δέντρα με πολλά φωτάκια και να το «γλεντάνε» -νομίμως ή παρανόμως- στους εμπορικούς δρόμους όταν τα μαγαζιά ήταν ανοιχτά ή σε... κορωνοπάρτι.
Στις τηλεοράσεις, το ίδιο κλίμα ευθυμίας. Τα τηλεοπτικά «σκουπίδια» στολίστηκαν κι αυτά αγιοβασίληδες για να φέρουν τι; Πλαστή χαρά και ψεύτικη ευτυχία; Ζεμπεκιές και τσιφτετέλια με 100 νεκρούς την ημέρα...
«Και τι να κάνουμε; Να παραφρονήσουμε όλοι; Να το ρίξουμε στα ψυχοφάρμακα;» - ο συνηθισμένος αντίλογος...
Φεύγει λοιπόν το 2020 μέσα σ’ αυτές τις... «λαμπρές» συνθήκες. Και ενώ στας Ευρώπας -παρά τον εμβολιασμό που ξεκίνησε- ετοιμάζονται για το τρίτο κύμα πανδημίας, εδώ οι κυβερνητικοί παρατρεχάμενοι διαγκωνίζονται για το ποιος θα πρωτοεμβολιαστεί. Κατάντια...
Και βεβαίως, καμία προσθήκη μόνιμου προσωπικού στο ΕΣΥ. Outsourcing, προσωρινές συμβάσεις, μετακινήσεις γιατρών... Τίποτα που να προσθέτει μόνιμες δαπάνες στον προϋπολογισμό.
Μπαίνουμε λοιπόν από αύριο στη νέα χρονιά και τίποτα δεν δείχνει ότι τουλάχιστον τους πρώτους μήνες η «μαύρη κλωστή» της πανδημίας θα κοπεί.
Η κυβέρνηση βάφτισε την επιχείρηση εμβολιασμού «Ελευθερία». Υπό κάποιες προϋποθέσεις θα μπορούσε να είναι πορεία ελευθερίας. Αλλά όταν οι ευπαθείς και πάσχοντες από χρόνια νοσήματα θα έχουν εμβολιαστεί τον Ιούνιο (η κυβέρνηση λέει, αλλά με την πορεία παραλαβής εμβολίων, μάλλον οι αμφιβάλλοντες θα δικαιωθούν)… Και μέχρι τότε;
Όσο για την οικονομία; Ες αύριον τα κάλαντα...
