Αντισταθμιστικές ενέργειες, που θα απαλείψουν την υφεσιακή επίπτωση των νέων φορολογικών επιβαρύνσεων, προτείνει με την τριμηνιαία έκθεσή του το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή τονίζοντας πως οι φορολογικοί συντελεστές αποτελούν ένα μόνο από τους πολλούς παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη σε επενδυτικές αποφάσεις.
Ως "αντισταθμιστικές ενέργειες" προτείνει εκλογίκευση των δαπανών για υποδομές, φιλικό προς την ανάπτυξη και την επιχειρηματικότητα περιβάλλον, όπως σταθερό φορολογικό σύστημα, μακράς πνοής οικονομική πολιτική και ολόκληρη σειρά μεταρρυθμίσεων σε δημόσια διοίκηση (με στόχο τη μείωση της γραφειοκρατίας), τράπεζες, χωροταξία, Δικαιοσύνη, της οποίας οι χρονοβόρες διαδικασίες επιβαρύνουν κυρίως τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, ασφάλεια δικαίου, αγορές εργασίας κ.λπ.
Σε μεγαλύτερο βάθος χρόνου η εκπαίδευση μπορεί φυσικά να παίξει κρίσιμο ρόλο, καθώς ένα καλά εκπαιδευμένο εργατικό δυναμικό μπορεί να λειτουργήσει ως κίνητρο για επενδύσεις σε νέους τομείς. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο η μείωση των φορολογικών συντελεστών θα μπορούσε να έχει σημασία, τονίζει το Γραφείο, το οποίο συμπεραίνει ακόμη στην έκθεσή του ότι η μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας καθυστερεί.
Όπως σημειώνει, η ελληνική θέση στη διαπραγμάτευση εμμένει στην επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων, στην επεκτασιμότητα των κλαδικών συμβάσεων εργασίας, στη μη επαναφορά του lock out στην προστασία από τις ομαδικές απολύσεις και τη μη αύξηση του ορίου από 5% σε 10%.
Η ελληνική πλευρά θεωρεί ότι δεν υπάρχει κάποιο ισχυρό επιχείρημα για την αλλαγή του ορίου των ομαδικών απολύσεων, ενώ σε ό,τι αφορά την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων διατυπώνεται η άποψη ότι με την επαναφορά τους επιτυγχάνεται η προστασία των εργαζομένων. Η άποψη αυτή μάλιστα βρίσκει σύμφωνη τη ΔΟΕ. Επιπλέον, η υπουργός Εργασίας υποστηρίζει ότι η ύπαρξη μηχανισμού προληπτικού ελέγχου των ομαδικών απολύσεων κρίνεται απαραίτητη για την προάσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων.
Ακόμη προειδοποιεί πως μια επιβράδυνση της παγκόσμιας ανάπτυξης ή μια παγκόσμια ή ευρωπαϊκή ύφεση μπορούν να διαταράξουν τις προσπάθειες ακόμα και της πιο αφοσιωμένης στους δημοσιονομικούς στόχους κυβέρνησης για την επίτευξη μεσο-μακροπρόθεσμα (π.χ. για μια πενταετία ή δεκαετία) υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων.
