Από την αρχή του 2008 μέχρι το τέλος του 2011η εικόνα και στις δύο περιοχές, τις ΗΠΑ και την Ε.Ε., είναι όμοια: το ποσοστό ανεργίας αυξάνει απότομα και μετά αρχίζει σταδιακά να πέφτει.
Οι δύο περιφέρειες ακολούθησαν την ίδια οικονομική πολιτική αντιμετώπισης της κρίσης, δηλαδή αύξησαν τα δημόσια ελλείμματα και το δημόσιο χρέος, προκειμένου να σταθεροποιήσουν τις οικονομίες τους και να τις επαναφέρουν στον δρόμο της μεγέθυνσης. Από δημοσιονομικής πλευράς, οι μη εμπορεύσιμες υπηρεσίες -δημόσια διοίκηση, εκπαίδευση, υγεία- συνεισέφεραν θετικά στην απασχόληση σε όλες τις χώρες κατά τη διάρκεια της πρώτης κρίσης, δημιουργώντας ένα είδος μαξιλαριού στο οικονομικό σοκ.
Από το τέλος του 2011, πάντως, οι εξελίξεις στις δύο περιοχές αποκλίνουν. Η ανεργία στις ΗΠΑ συνεχίζει να μειώνεται πάνω - κάτω με τον ίδιο ρυθμό. Αντιθέτως, στην Ευρωζώνη αρχίζει ένας δεύτερος κύκλος αύξησης, ο οποίος κορυφώνεται τον Απρίλιο του 2013. Η απόκλιση αντανακλά το δεύτερο σοκ της οικονομίας της Ευρωζώνης λόγω της κρίσης χρέους και πλήττει κυρίως τις χώρες που επλήγησαν από τη συγκεκριμένη κρίση. Δηλαδή, τις «περιφερειακές» χώρες της Ευρωζώνης. Σε αυτή την κρίση, η Ευρωζώνη ακολούθησε τη γνωστή πολιτική λιτότητας. Το βασικό επιχείρημα είναι ότι η δημοσιονομική πολιτική ήταν εξαναγκασμένη λόγω των υφιστάμενων περιορισμών (δημόσιο χρέος) να γίνει περιοριστική, προκειμένου η Ευρωζώνη γενικά και οι άμεσα πληττόμενες οικονομίες να σταθεροποιήσουν τα δημοσιονομικά τους, ώστε να αποκτήσουν πάλι την εμπιστοσύνη των διεθνών χρηματοπιστωτικών αγορών. Αυτό προκάλεσε συνειδητή μείωση της απασχόλησης στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, με το επιχείρημα ότι δημιουργούσε προβλήματα στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας. Παρ' όλα αυτά, ο λόγος του Δ.Χ. / ΑΕΠ αυξήθηκε και η ανεργία επίσης, το ΑΕΠ έμεινε κατά μέσο όρο στάσιμο, ενώ σε σειρά χωρών κατέρρευσε κυριολεκτικά.
Πρόκειται εμφανώς για την πολιτική της δημοσιονομικής προσαρμογής εν μέσω κρίσεως, η οποία έχει οδηγήσει σειρά χωρών της Ευρωζώνης σε ύφεση και την Ευρωζώνη συνολικά σε στασιμότητα. Άμεση συνέπεια, η εκτίναξη του ποσοστού ανεργίας στο 11,5% και της μακροχρόνιας ανεργίας πάνω από το 6,0% (διπλάσιο ποσοστό απ' ότι πριν από την κρίση). Οι αποκλίσεις επίσης του ποσοστού ανεργίας μεταξύ των χωρών της Ευρωζώνης είναι τεράστιες, από το 5,0% της Γερμανίας στο 26,0% της Ισπανίας και το 27,5% της Ελλάδος.
Ο τομέας ο οποίος έχει κυριολεκτικά καταρρεύσει, ωθώντας την ανεργία στα ύψη είναι ο κατασκευαστικός, στον οποίο οι περιφερειακές χώρες του Νότου (κυρίως η Ισπανία και η Ελλάδα) στήριζαν σε μεγάλο βαθμό την απασχόληση του πληθυσμού τους.
Η εύκολη στα λόγια υποκατάσταση της συγκεκριμένης δραστηριότητας με άλλες δραστηριότητες, προσανατολισμένες σε διεθνή εμπορεύσιμα προϊόντα, αν δεν αποτελεί την απόλυτη φενάκη, θα πάρει τόσα χρόνια για να παράξει εκ νέου τις χαμένες θέσεις εργασίας, που «όλοι θα είμαστε νεκροί».
