"Τώρα πια δεn φοβόμαστε. Αφού ο αγώνας ξεκίνησε θα τον κερδίσουμε". Αυτό μας είπε ένας από τους εργαζομένους στην προβλήτα της Cosco στο Ικόνιο, το βράδυ της περασμένης Παρασκευής, λίγο μετά την άρνηση και της βραδινής βάρδιας να μπει στο terminal κι ενώ τα ΜΑΤ είχαν κάνει την εμφάνισή τους. Η πρώτη απεργία στην Cosco πέρασε στα ψιλά των "μεγάλων" καναλιών και των εφημερίδων. Λογικό, αν σκεφτεί κανείς ότι η "κινεζική γαλέρα" στο Ικόνιο είναι το όραμα της κυβέρνησης για τις επενδύσεις και την ανάπτυξη, το προσωπικό "success story" του Α. Σαμαρά, που έχει αναλάβει "εργολαβία" τη διαφήμιση των κινεζικών επενδύσεων, στοχεύοντας βέβαια στην επέκτασή τους σε όλο το λιμάνι με την προωθούμενη πώληση του ΟΛΠ.
Αγώνας για το αυτονόητο
Η απεργία στην Cosco δεν ήταν μια απο τα ίδια. Αυθόρμητη, από τα κάτω, χωρίς συγκεκριμένο πλαίσιο αρχικά και με όλες τις αντιφάσεις που αναδεικνύονται μέσα σε μια τέτοια διαδικασία. Μια κινητοποίηση σε έναν χώρο όπου έστω και η λέξη "συνδικαλισμός" μπορούσε να επιφέρει κυρώσεις για τους εργαζόμενους. Μα, κυρίως, ήταν μια απεργία που νίκησε. Μια διαδικασία που μέσα από τις πιο υγιείς παραδόσεις του συνδικαλιστικού κινήματος κατάφερε μέσα σε 24 ώρες να κερδίσει όσα 5 χρόνια θεωρούνταν αδιανόητα στο κινεζικό "κάτεργο". Ο τρόπος με τον οποίο ξεκίνησε το ξημέρωμα της Παρασκευής 18 Ιουλίου η στάση εργασίας δεν είναι σαφής. Είναι όμως σαφή τα αίτια που οδήγησαν σε αυτή.
"Κάθε μέρα ζεις με τον θάνατο πάνω στους γερανούς", έλεγε ένας από τους εκατοντάδες νέους εργαζόμενους στην προβλήτα. Αναφερόταν στα εργατικά ατυχήματα, τα οποία το τελευταίο διάστημα έχουν αυξηθεί, όπως καταγγέλλουν οι ίδιοι. Όμως δεν δηλώνονται, αφού οι τραυματίες μεταφέρονται με ιδιωτικά Ι.Χ., ταξί και μηχανές στο νοσοκομείο. Οι απλήρωτες υπερωρίες και οι αργίες, τα αδήλωτα 16ωρα εργασίας, η ανύπαρκτη συλλογική σύμβαση, η εξαντλητική επισφάλεια και τα πλήρως αποδιαρθρωμένα ωράρια είναι μερικές από τις αιτίες που οδήγησαν νέους ανθρώπους, αλλά και μεγαλύτερους, να ενωθούν και να ξεσηκωθούν απέναντι στη διοίκηση του κινεζικού κολοσσού, γνωρίζοντας το ρίσκο αυτής τους απόφασης. Άλλωστε, δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τις απολύσεις εργαζομένων που επιχείρησαν να προχωρήσουν στη σύσταση σωματείου καταγγέλλοντας μεθόδους τρομοκράτησης από μπράβους και απειλές.
Αλληλεγγύη και αποφασιστικότητα
Απέναντι στον φόβο, η συλλογικότητα και η αποφασιστικότητα νίκησαν. Αν και με μεγάλη αμηχανία στην αρχή, οι εργαζόμενοι προχώρησαν σε συνέλευση όπου αποφάσισαν να αρθρώσουν τα αιτήματά τους. Χωρίς προηγούμενη εμπειρία σωματείου, η αρχική απόφαση ήταν "στάση εργασίας μέχρι να δώσει απαντήσεις η διοίκηση". Στη συνέχεια, αυτό μετατράπηκε σε απεργία. Από εκεί και πέρα δεν υπήρχε άλλος δρόμος μέχρι την ολοκλήρωσή της. Οι επόμενες βάρδιες, συμπαρατάχθηκαν με τους συναδέλφους τους και έμειναν έξω από τα πόστα τους. Έμειναν εκεί όλο το βράδυ. Δίπλα τους οι συνάδελφοί τους από το σωματείο του ΟΛΠ, οι οποίοι τους διαμήνυσαν ότι δεν ήρθαν για να τους καθοδηγήσουν αλλά για να τους στηρίξουν και να ενισχύσουν με κάθε τρόπο τον αγώνα τους. Άλλη μια νίκη αυτού του αγώνα. Σφυρηλατήθηκε η ενότητα και η αλληλεγγύη ανάμεσα στο σωματείο και τους εργαζόμενους της Cosco, παρά τις αρχικές αποστάσεις και επιφυλάξεις. Δίπλα τους και οι νέοι δήμαρχοι της Αριστεράς σε Κερατσίνι-Δραπετσώνα και Πέραμα αλλά και οι βουλευτές και τα στελέχη της Αριστεράς.
Η πρώτη απεργία της Cosco θα γραφτεί στην ιστορία των αγώνων της ελληνικής εργατικής τάξης. Ακριβώς γιατί, μόλις μέσα σε 24 ώρες οι εργαζόμενοι που μέχρι πριν λίγο καιρό δεν σήκωναν κεφάλι από βάρδια σε βάρδια, κατάφεραν να νικήσουν για την αξιοπρέπεια και την ίδια τους τη ζωή. Για την αξιοπρέπεια και τη ζωή όλων των εργαζομένων, αφού έδειξαν πως οι αγώνες μπορούν ακόμη και τώρα να νικάνε.
