Tην ανάκληση το συντομότερο των παράλογων αυξήσεων στα διόδια, την απαλλαγή των τοπικών κοινωνιών από την καταβολή τους όταν δεν υφίσταται αξιόπιστο εναλλακτικό δίκτυο, την εφαρμογή της αναλογικής χρέωσης και την παύση των διώξεων κατά των εκλεγμένων δημοτικών αρχών και των πολιτών που δίκαια εξοργίζονται, ζητάει το Τμήμα Χωρικού Σχεδιασμού και Υποδομών του ΣΥΡΙΖΑ.
Με ανακοίνωσή του επισημαίνει ότι πηγή του κακού για τη δικαιολογημένη οργή των κατοίκων διαφόρων περιοχών της Αττικής είναι η απαράδεκτη συμβατική υποχρέωση να πληρώνουν οι κάτοικοι για καθημερινές τοπικές μετακινήσεις (ορισμένες επαναλαμβανόμενες μέσα στην ημέρα) υπέρογκα διόδια και μάλιστα σε τιμές που αντιστοιχούν σε πολύ μεγαλύτερο μήκος διαδρομής.
Παράλληλα, ανατρέχει στις σκανδαλώδεις διατάξεις της αναθεώρησης των συμβάσεων παραχώρησης που ψηφίστηκαν τον Δεκέμβριο μόνον από τα δύο κόμματα της κυβέρνησης τεκμηριώνοντας πώς το Δημόσιο υποτάχθηκε στα συμφέροντα των παραχωρησιούχων.
Όπως εξηγεί, "παρά το γεγονός ότι για τρία χρόνια περίπου δεν εκτελούνται εργασίες, ενώ στο ίδιο διάστημα εισπράττονται κανονικά τα διόδια, ουδεμία εξέλιξη προς τη δικαιότερη χρέωση των χρηστών υπήρξε, δηλαδή την αναλογική χρέωση σύμφωνα με τη διανυόμενη απόσταση. Ο λόγος είναι απλός: Δεν συμφέρει τους παραχωρησιούχους διότι με το 'ανοικτό σύστημα' διοδίων συλλέγουν περισσότερα έσοδα, αφού ο διερχόμενος από έναν σταθμό διοδίων πληρώνει ένα σταθερό ποσό που αντιστοιχεί στο σύνολο του μήκους χρέωσης του σταθμού, ανεξάρτητα από την απόσταση που θα διανύσει. Ποιος όμως έπρεπε να είναι ο ρόλος του κράτους και του εκάστοτε υπουργού Υποδομών ως εκπροσώπου του; Δεν έπρεπε να έχει επιβάλει -ως ελάχιστο αντάλλαγμα για τη συνεχιζόμενη αδικία της επιβολής πανάκριβων διοδίων για τοπικές μετακινήσεις και της διέλευσης μέσω δρόμων εργοταξιακού τύπου- αν όχι τη μείωση, τουλάχιστον την υποχρέωση της αναλογικής χρέωσης";
Το Τμήμα Χωρικού Σχεδιασμού αμφισβητεί την πρόβλεψη στις αναθεωρημένες συμβάσεις για εφαρμογή ηλεκτρονικών διοδίων, την οποία χρησιμοποίησε ο υπουργός Υποδομών στη Βουλή ως δήθεν μέσο αποκατάστασης της αδικίας, αφού προϋποθέτει την έγκριση και των δανειστών, ενώ θα επιφέρει μείωση των εσόδων. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, εάν το Ελληνικό Δημόσιο ενδιαφερόταν στοιχειωδώς και για τους πολίτες, θα είχε διασφαλίσει την εγκατάσταση των ηλεκτρονικών συστημάτων, το κόστος των οποίων κυμαίνεται μεταξύ 8 και 10 εκατ. ευρώ για κάθε οδικό άξονα, ποσό μικρότερο του 2% του συνολικού ύψους του χρηματοδοτικού κενού. Πόσο μάλλον όταν αυξήθηκε η συμμετοχή του Δημοσίου με ποσό άνω των 2 δισ. ευρώ, με ταυτόχρονο περιορισμό του φυσικού αντικειμένου των αρχικών συμβάσεων και χωρίς κανένα αντάλλαγμα για το Δημόσιο.
Επιπλέον στηλιτεύει την "ελεγχόμενη" σύγχυση του Μ. Χρυσοχοΐδη ως προς την αναλογική χρέωση των διαδρομών και των εκπτώσεων που προσφέρουν οι παραχωρησιούχοι, υπογραμμίζοντας ότι το πρώτο θέμα ρυθμίζεται από τη σύμβαση και έχει καθοριστικό λόγο γι' αυτό το Ελληνικό Δημόσιο, ενώ το δεύτερο έχει να κάνει με την εκπτωτική πολιτική του κάθε παραχωρησιούχου, ο οποίος την προσαρμόζει σύμφωνα με τις εμπορικές του κατευθύνσεις...
