Η "Αυγή" ζήτησε από τους πανεπιστημιακούς δασκάλους Νίκο Παρασκευόπουλο και Κώστα Χρυσόγονο και τον πρώην υπουργό Δικαιοσύνης Αντώνη Ρουπακιώτη, να πουν πώς βλέπουν τις τελευταίες αποφάσεις των λειτουργών της Θέμιδος με αφορμή τις μίζες για τα εξοπλιστικά, τις διώξεις για τα επισφαλή δάνεια του Τ.Τ., αλλά και την ευρύτερη τάση "ενεργοποίησής" τους.
Νίκος Παρασκευόπουλος:"Η Αγωνιστική Δικαιοσύνη"
Καθώς η παγκοσμιοποίηση προχωρεί, η ανατίμηση της λειτουργίας της Δικαιοσύνης γίνεται ολοένα και πιο αισθητή. Αφορά μάλιστα και του δύο πόλους της, τους οποίους αξίζει να σημειώνουμε πάντα χωριστά.
Πρώτα, τον εξουσιαστικό. Αυτή την ώρα, οι μεταρρυθμίσεις στην πολιτική, στην πρόνοια, στην οικονομία, στον πολιτισμό κ.λπ., στηρίζονται στο δόγμα "Νόμος και Τάξη" και όχι σε ουσιαστικά επιχειρήματα. Δεν προκύπτουν από ιστορικά ή κοινωνικά αιτήματα ούτε από οικολογικές ανάγκες και απομένει γι' αυτές μόνο η τυπική νομιμοποίηση: "Μην ακούσω ότι δεν θα εφαρμοστεί ο νόμος!" Η Δικαιοσύνη επωμίζεται έτσι τον ρόλο του τηρητή της νέας τάξης....
Κώστας Χρυσόγονος: Πλέγμα συγκάλυψης των ροών πολιτικού χρήματος
Οι πρόσφατες εξελίξεις στη δικαστική διερεύνηση ποινικών αδικημάτων σε σχέση με εξοπλιστικά προγράμματα των ενόπλων δυνάμεων και δάνεια που χορήγησε το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο καταδεικνύουν κάποιες επιμέρους όψεις του κλεπτοκρατικού φαινομένου στη χώρα μας. Όσο ευπρόσδεκτη και αν είναι όμως η δραστηριοποίηση της ποινικής Δικαιοσύνης, δεν είναι επαρκής για να οδηγήσει στη συνολική αποδόμηση του κλεπτοκρατικού συστήματος, επειδή κάτι τέτοιο υπερβαίνει τις θεσμικές και πρακτικές δυνατότητές της.
Τα κόμματα τα οποία εναλλάσσονταν επί δεκαετίες στην εξουσία και σήμερα συγκυβερνούν φρόντισαν να οικοδομήσουν ένα σχεδόν αδιαπέραστο πλέγμα συγκάλυψης των ροών του πολιτικού χρήματος...
Αντώνης Ρουπακιώτης: Γιατί τώρα η Δικαιοσύνη;
Στο ερώτημα: "Γιατί τώρα η Δικαιοσύνη;", δεν χωρεί μία απάντηση, αλλά περισσότερες και κατά συνδυασμό:
Α. Σε περίοδο οξύτατης οικονομικής, θεσμικής και πολιτιστικής κρίσης, όπως αυτή που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια, και στον χώρο του δικαστικού συστήματος απελευθερώνονται δυνάμεις, οι οποίες καλούνται, στα συνταγματικά όρια ευθύνης τους, να δείξουν την αξιοπιστία τους.
Β. Υποθέσεις, άλλως σκάνδαλα, όπως αυτές που διερευνά τον τελευταίο καιρό το δικαστικό σύστημα υπήρξαν και στο παρελθόν -λιγότερες ή περισσότερες-, πλην όμως οι πολιτικές συνθήκες που επικρατούσαν αλλά και επιλογές χειραγώγησης της Δικαιοσύνης ή η λειτουργία μηχανισμών, ώστε να μην αναδειχθούν εγκληματικές πράξεις οικονομικού κυρίως ενδιαφέροντος με ιδιαίτερη κοινωνική απαξία, στερούσαν τη δυνατότητα από το δικαστικό σύστημα είτε να τις ερευνήσει, είτε να προχωρήσει με αποφασιστικότητα στην αναζήτηση και την τιμωρία των υπαιτίων. Έτσι, το μαχαίρι ζάβωνε και δεν έφτανε στο κόκκαλο....
