Παγκόσμια Ημέρα του Μετανάστη σήμερα και η χώρα, γιορτάζει, με δίκη για τη δολοφονία του Πακιστανού εργάτη Σαχζάτ Λουκμάν από δύο Έλληνες και με διαμαρτυρία για τα κέντρα κράτησης μεταναστών χωρίς χαρτιά.
Μιλάμε πάντα για την ίδια χώρα όπου ο επίτροπος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του Συμβουλίου της Ευρώπης Νιλς Μούιζνιεκς στην έκθεση του τον περασμένο Απρίλιο ανίχνευσε τους "σταθμούς" του χρονικού του μίσους στη χώρα μας από την "ανακατάληψη των πόλεων" διά στόματος Σαμαρά, την "κάθοδο των Δωριέων" και τη "βόμβα στα θεμέλια της κοινωνίας" -φράσεις με τις οποίες ο Ν. Δένδιας χαρακτήρισε την παράτυπη μετανάστευση- ώς τις συνεχώς αυξανόμενες ρατσιστικές και μισαλλόδοξες επιθέσεις εναντίον μεταναστών και προσφύγων.
Είναι ενδεικτικό ότι, ακόμα και στις περιπτώσεις που η κυβέρνηση προσπαθεί να επιδείξει το "αντι-ρατσιστικό της πρόσωπο", αδυνατεί να αποσυνδέσει τον όρο "μετανάστευση" από το "παράνομη μετανάστευση". Επί παραδείγματι, όταν η δημοσιογράφος Κριστιάν Αμανπουρ του CNN ρωτά τον Ν. Δένδια ποια είναι η άποψή του για το ότι οι μετανάστες δεν αισθάνονται ασφάλεια στη χώρα και τι μπορεί να κάνει για να τους προστατεύσει, ο υπουργός αναλύει πως η χώρα έχει καθιερώσει "το πιο σύγχρονο σύστημα στην Ευρώπη για την αντιμετώπιση της παράνομης μετανάστευσης" και συνεχίζει μιλώντας για την υπηρεσία Ασύλου -αφορά τους πρόσφυγες-, τις επιστροφές μεταναστών και τον έλεγχο των συνόρων.
Την ίδια ώρα μετανάστες χωρίς χαρτιά κρατούνται για μήνες, που μπορεί να φτάσουν και τον ένα χρόνο, σε κέντρα κράτησης υπό άθλιες συνθήκες, σύμφωνα με μαρτυρίες και καταγγελίες που φτάνουν από πρώην κρατουμένους και ανθρωπιστικές οργανώσεις όπως η Διεθνής Αμνηστία, με μόνο τους αμάρτημα το ότι έφτασαν στη χώρα ή παρέμειναν χωρίς χαρτιά.
Η χρήση μάλιστα του μέτρου της κράτησης στην έκταση που το χρησιμοποιεί η χώρα έχει ξεκινήσει να ενοχλεί, όπως φαίνεται, και την Ευρωπαϊκή Ένωση αν κρίνουμε από τις συστάσεις της επιτρόπου Σεσίλια Μάλστρομ, τόσο γιατί έχει αρχίσει να κοστίζει πολύ, όσο και για τις επικρίσεις για ανθρωπιστικούς λόγους.
Κατά τα άλλα, για τους μετανάστες εκτός κράτησης, η ζωή γίνεται όλο και χειρότερη, γιατί χτυπιούνται πρώτοι από την ανεργία και την οικονομική κρίση με αποτέλεσμα να καταλήγουν παράνομοι καθώς δεν μπορούν να ανανεώσουν τις άδειές τους ελλείψει ενσήμων, πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης (βλέπε Μανωλάδα) ή κακοποίησης (Αιγύπτιος εργάτης σε φούρνο στη Σαλαμίνα) ενώ η δεύτερη γενιά, τα παιδιά που γεννήθηκαν στη χώρα μας, δεν αναγνωρίζονται ως πολίτες της χώρας, ειδικά μετά την κατάργηση του προβληματικού νόμου Ραγκούση, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι να είναι ανιθαγενείς.
Ε.Ζ.
