ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ
Κόποι μιας χρονιάς, που δεν εξαργυρώνονται με ευρώ, αλλά με χαμόγελα και ελπίδα, παρουσιάστηκαν χτες στο αυτοδιαχειριζόμενο θέατρο «Εμπρός» από την Αλληλεγγύη για Όλους μέσα από τον φακό περισσότερων από 20 φωτορεπόρτερ για το παρθενικό της ημερολόγιο. Το καθένα από τα 30.000 αντίτυπα που τυπώθηκαν θα δοθούν σε δομές αλληλεγγύης όλης της χώρας (ήδη έχουν διακινηθεί τα 28.000), οι οποίες θα μπορούν να τα δίνουν στον κόσμο έναντι 2 ευρώ, αποκομίζοντας με τα έσοδα ένα σημαντικό βοήθημα για να συνεχίσουν τη δράση τους.
Η παρουσίαση του ημερολογίου "Κλικ στην αλληλεγγύη" ήταν λιτή κι απέριττη, όπως και η παρουσία των δομών αλληλεγγύης στις γειτονιές. Στους τοίχους ήταν καρφιτσωμένες αφίσες από παρεμβάσεις, εκδηλώσεις και συζητήσεις που έγιναν σε διαφορετικές περιοχές της χώρας. Υπήρχαν ακόμα φωτογραφίες που έδειχναν παιδιά να μαθαίνουν μουσική, γυναίκες να μαγειρεύουν για δεκάδες άτομα, αλλά να μην τις εγκαταλείπει το χαμόγελο. Επί τη σκηνής, καθισμένες σε δύο μαξιλαράκια, αρμονικά δεμένα με τον χώρο, η Μυρτώ Μπολώτα που ανέλαβε τον σχεδιασμό και την επιμέλεια του ημερολογίου και δίπλα της η Ντίνα Δασκαλοπούλου, δημοσιογράφος της συνεταιριστικής και αυτοδιαχειριζόμενης "Εφημερίδας των Συντακτών", η οποία είχε και την ιδέα. Την εκδήλωση άνοιξε ένα μικρό παιδί. "Καλώς ήλθατε" είπε και η συζήτηση άνοιξε.
Η Μ. Μπολώτα τόνισε ότι το ημερολόγιο είναι το μέσο για να γνωρίσουν ακόμα περισσότεροι τον αθέατο κόσμο της αλληλεγγύης. Στις φωτογραφίες που επιλέχθηκαν και σε εκείνες που προβάλλονταν πίσω απ' τους ομιλητές, φώναζε "παρών" η ζωντάνια κι όχι η μιζέρια, η χαρά κι όχι η θλίψη, η θέληση για αγώνα κι όχι η παραίτηση. Για τη Ν. Δασκαλοπούλου, το ημερολόγιο ήταν "μια συλλογική απάντηση στο 'αλήτες ρουφιάνοι δημοσιογράφοι' ". "Υπάρχουν εκείνοι που έγιναν απολογητές του Μνημονίου, κι εκείνοι, πολλοί, που μάχονται ενάντια σε αυτές τις πολιτικές", τόνισε. Ο ήχος από τις φωτογραφικές χρωμάτιζε την εκδήλωση που γέμιζε με ελπίδα από τις ιστορίες που διηγούνταν οι φωτορεπόρτερ.
Η αλληλεγγύη είναι το όπλο των λαών, είπε κάποιος, για να "διαφωνήσει" η Μ. Μπολώτα, λέγοντας ότι είναι η τρυφερότητα. Σε κάθε περίπτωση, η αλληλεγγύη γίνεται απαραίτητο κομμάτι μιας κοινωνίας που βλέπει τις ανάγκες της να πολλαπλασιάζονται. Κι αυτό το κομμάτι μπορεί να λειτουργεί και ως χάδι για τους ανθρώπους που ζουν στην εξαθλίωση, και ως χτύπημα στις πολιτικές που την προκαλούν.
