ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ
Στα παλιά κουτούκια έδιναν κι έπαιρναν οι μερακλίδικες πενιές, μύριζε Μικρά Ασία, προσφυγιά. Η κάπνα απ' τα τσιγάρα σκέπαζε το σκοτάδι και το κρασί έρεε εν αφθονία, με τις παρέες να γελούν και να βγάζουν από μέσα τους έγνοιες και πόνο. Άλλοτε με τραγούδι, άλλοτε με χορό. Η πρεμιέρα του Λεωνίδα Μπαλάφα στον Σταυρό του Νότου ήταν ένα ταξίδι στον χρόνο. Η παρουσίαση του καινούργιου του δίσκου "Απηλιώτης", με 26 δικές του ρεμπέτικες και παραδοσιακές συνθέσεις, ήταν όμως και η σύνδεση της ιστορίας με το παρόν. Ήταν η χειροπιαστή απόδειξη ότι η ζωή κάνει κύκλους. Το ρεμπέτικο, τώρα πάλι στα δύσκολα, μπαίνει και πάλι στη ζωή μας.
Η αρχή έγινε ορχηστρικά. Ο Μπαλάφας στη μέση και δίπλα ως γνήσιοι ρεμπέτες οι Δημήτρης Γάσιας (βιολί), Σπύρος Μπίτζας (μπουζούκι), Κώστας Καλατζής (κρουστά), Αντώνης Τζίκας (κοντραμπάσο), Νίκος Μέρμηγκας (μπουζούκι, ακουστική κιθάρα, μπαγλαμά, λάφτα και ούτι). "Μια νύχτα για να ενωθούμε", ήταν τα πρώτα λόγια του Μπαλάφα για ν' ακολουθήσουν τραγούδια μελαγχολικά, όπως η "Προσευχή", που έδιναν όμως και συνάμα κουράγιο. "Ξεκίνησα να γράφω τέτοια τραγούδια, επειδή τ' αγάπησα και μ' αγάπησαν κι αυτά", εξήγησε.
Κι αν η μουσική έχει κάτι από τα παλιά, οι στίχοι είναι κομμένοι και ραμμένοι στο τώρα. "Πνίγηκες στα λούσα καπιτάλα / κι έγινες το ψάρι μες τη γυάλα / Από τα πολλά, τα κι άλλα κι άλλα/ έμεινες μονάχος σου μπουκάλα", λέει ένα τετράστιχο στον "Καπιτάλα", "Βγήκαν στην κοινωνία με πτυχία ένα σορό / Δουλειά όμως δεν μπορούν να βρουν/ να βράσω τον καλό βαθμό" στο "Μάθε τέχνη". Σε ανάλογο ύφος και τα "Καργιόλια". Απ' το ρεμπέτικο δεν θα μπορούσε να λείπει η γλώσσα του δρόμου.
Στη σκηνή είδαμε και τη "Γωγώ" για την οποία γράφτηκε ένα από τα τραγούδια, αλλά και τον Μπαλάφα σ' έναν λεβέντικο χορό. Εκτός από τον "Απηλιώτη", ακούσαμε ακόμα παλιά αγαπημένα, όπως "Τα παιδιά της γειτονιάς σου", αλλά και τραγούδια απ' τους προηγούμενους δίσκους με την προηγούμενη μπάντα να παίρνει για λίγο τη σκυτάλη. "Μάνα", "Κλαρίνα και χορό", "Ό,τι αισθάνεσαι να λες" χρωμάτισαν και φόρτισαν ακόμα περισσότερο την ατμόσφαιρα. Η συναυλία τέλειωσε ξημερώματα. Μια βραδιά που είχαν όλοι ανάγκη, όπως ομολογούσαν στα γύρω τραπέζια. Οι υπόλοιποι που την έχασαν θα έχουν ξανά την ευκαιρία σε κάποια από τις επόμενες Δευτέρες. Ραντεβού στον Σταυρό στις 10 μ.μ.
