Συνέντευξη του Θανάση Περράκη (Tiny Jackal) στον Γιάννη Αγουρίδη
* Πρώτα από όλα θα ήθελα να μας περιγράψεις ποιος ήταν ο Παύλος σαν άνθρωπος; Ποια ήταν τα όνειρά του; Είχε κάποιο «όραμα» για τη χώρα στην οποία ζούσε;
O Παύλος ήταν ένας άνθρωπος γεμάτος όνειρα και ελπίδα... Ήταν αυτός που θα έκανε πάντα την πιο δύσκολη σκέψη απ όλους μας επειδή εμείς δυσκολευόμασταν να φέρουμε τις καταστάσεις στη μέση... Αυτός το έκανε και όσο δύσκολο και αν ήταν θα σου έδειχνε τρόπους που μπορούσες να δεις ότι όντως η αλήθεια είναι κάπου στη μέση και απλώς το μόνο που είχες να κάνεις είναι να αφήσεις αυτό που σε χωρίζει με κάποιον ώστε να δεις τι μπορείς να δημιουργήσεις μαζί του. Αυτό ήταν και το όνειρό του για τη χώρα μας, να μπορούμε κάποια στιγμή να δούμε όλοι μαζί σε τι ταιριάζουμε και όχι σε τι διαφέρουμε, ώστε κάποια στιγμή να κάνουμε πράγματα καλύτερα σε αυτή τη χώρα για να βρουν οι επόμενες γενιές έναν καλύτερο κόσμο!
* Πώς ήταν με τους κοντινούς του ανθρώπους; Τι σας έλεγε; Ποια ήταν η άποψή του για τη ζωή, αλλά και την πολιτική;
Δυστυχώς σε αυτό το σύστημα δεν υπάρχει κάποιο είδος πολιτικής που να καλύπτει άτομα σαν τον Παύλο και σαν εμένα. Δεν υπάρχουν ταμπέλες και όρια να μας χωρέσουν... Ο Παύλος, όπως και εγώ, που στην ουσία και αυτό πολιτική στάση είναι, πιστεύαμε σε έναν ελεύθερο κόσμο, γεμάτο αγάπη και ειρήνη. Όχι βία, σίγουρα όχι βία, και καμιά εναντίωση στη διαφορετικότητα του διπλανού μας... Δεν είχε πρόβλημα ποτέ με κανέναν, αλλά δεν υπάρχει και κάτι, ούτε παράταξη ούτε κίνημα, που να μπορεί να σε εκπροσωπήσει αν σκέφτεσαι έτσι. Γιατί όλοι και όλες πάντα ψάχνουν να βρουν εχθρούς για να επιβιώσουν στο πολιτικό σύστημα. Όλοι έχουν ανάγκη (μάρκετινγκ) τον προσωπικό τους εχθρό!
* Τι ήθελε να πετύχει μέσα από τη μουσική και τους στίχους τους οποίους έγραφε;
Δεν του άρεσε να δίνει συμβουλές μέσα από τα κομμάτια του... Μίλαγε πάντα σε πρώτο πρόσωπο... Έγραφε τους προβληματισμούς του, αλλά κυρίως ο Παύλος, στα τραγούδια του, προσπαθούσε να μιλάει στον κόσμο για τη γειτονιά, το ρεμπέτικο. Του άρεσε να περνάει κυρίως ένα θετικό μήνυμα του τύπου ότι η ζωή είναι ένα πάρτι ή ότι έτσι θα έπρεπε τέλος πάντων να είναι... Με ποτά, αγάπη, ξενύχτια και ευχάριστη παρέα. Αυτός κατά βάση ήταν ο Παύλος "Killah P" !
* Αν κάποιος ακούσει τα τραγούδια τα οποία έγραφε, διαπιστώνει ότι υπήρχαν πράγματα που τον «ενοχλούσαν». Ποιοι ήταν οι προβληματισμοί του σε μια χώρα, η οποία μαστίζεται από την κρίση, με αποτέλεσμα τη φτωχοποίηση μεγάλων στρωμάτων του πληθυσμού;
Όπως σου προανέφερα, ο Παύλος έγραφε τούς προβληματισμούς του... αλλά πιστεύω πως καλό είναι να ακούσετε όλοι τα κομμάτια του και θα καταλάβετε... Ό,τι και να σου πω εγώ... πρέπει να το νιώσεις και λίγο στο πετσί σου!
* Πώς αντιμετώπιζε ο ίδιος τις οικονομικές δυσκολίες, δεδομένου ότι ήταν άνθρωπος του μεροκάματου, όπως και η οικογένειά του;
Δεν το γούσταρε καθόλου το οικονομικό σύστημα στη χώρα μας, αλλά έκανε ό,τι μπορούσε. Δούλευε όσο και όπου μπορούσε, δεν έχανε μεροκάματο. Ακόμα και τα τελευταία δυο χρόνια, που δεν έβρισκε δουλειά τεχνίτη από αυτές που έκανε τόσα χρόνια... Δούλευε στη διοργάνωση συναυλιών, αλλά και όποιο άλλο μεροκάματο "καθόταν", από μπουφέ σε καφετερία μέχρι και να βάλει δυο air condition μαζί με κάποιον τεχνίτη φίλο, δεν έλεγε όχι πoτέ... Το κυνηγούσε το μεροκάματο!
* Είχε αναπτύξει κάποιες δράσεις αλληλεγγύης; Ποιες ήταν αυτές; Ποια ήταν τα σχέδιά του για το μέλλον;
Ο Παύλος, όπως σου είπα, ακόμα και που δεν ήταν οικονομικά καλά, έβαζε προτεραιότητα πάνω από τον εαυτό του τους πάντες. Μπορεί να μην είχε τσιγάρα και μαζεύαμε ρούχα και κουβέρτες για άστεγους, ακόμα και τα τελευταία του λεφτά, για να κάνουμε deal με κάποιο ξενοδοχείο να φιλοξενήσει κόσμο τις μέρες που το κρύο γινόταν επικίνδυνο... Ακόμα κι αν αυτός θα έμενε ατσίγαρος... Τον ενδιέφερε ο συνάνθρωπος. Έκανε συναυλίες και όλα τα έσοδα τα έστελνε σε αρρώστους που χρειάζονταν ειδικές ακριβές θεραπείες και δεν είχαν τα χρήματα. Όλα αυτά υπάρχουν, μπορείτε να τα βρείτε όποτε θέλετε αν το ψάξετε... Θαρρώ πως αυτή είναι και η δουλειά σας.
* Πηγαίνοντας στο θέμα της δολοφονίας και όντας «κολλητός» του Παύλου, είχες αντιληφθεί να υπάρχει στοχοποίησή του από κάποιους κύκλους, λόγω των στίχων του;
Όχι, παιδιά. Ούτε μία στο εκατομμύριο. Ακούστε τα κομμάτια που Παύλου να δείτε τι έχει γραφτεί και πότε και θα καταλάβετε. Αυτά τα πράματα είναι αστεία...
* Πώς νιώθεις απέναντι στους δολοφόνους του Παύλου;
Οργή για τον δολοφόνο. Όποιος και αν ήταν αυτός, εγώ το ίδιο πράγμα θα ένιωθα... Κομμουνιστής, Συριζαίος, ΠΑΣΟΚ, ακόμα και εξωγήινος. Δεν αλλάζει κάτι!
* Πιστεύεις ότι το τραγικό αυτό γεγονός μπορεί να αφήσει κάτι θετικό πίσω του στην ελληνική κοινωνία;
Αυτό μόνο ο χρόνος θα το δείξει... Όσο δεν ξεχνάει ο κόσμος τον Παύλο, σίγουρα θα έχει τροφή για να μπορεί να σκέφτεται πιο συνεσταλμένα και ώριμα!
* Η δολοφονία του Παύλου έφερε κοντά, τουλάχιστον για μια μέρα, το hip hop και το low bap μετά από 20 χρόνια. Γνωρίζω ότι αυτό αποτελούσε επιθυμία του. Θα υπάρξει κάποια συνέχεια σε αυτό; Υπάρχει κάποια δράση στα «σκαριά» (π.χ. κάποιο τραγούδι, HP, συναυλία); Ποιο ήταν το όνειρο του Παύλου για την ελληνική σκηνή;
Ναι, έτσι ήταν. Όπως σου προείπα, ο Παύλος ήθελε να ενώσει όλο τον κόσμο... Αν περνούσε απ' τα χέρια του, θα το έκανε για να τους κάνει να βρουν τον δρόμο και να δουν το φως... Τώρα, για τις δράσεις, όσο σκεφτόμαστε πλέον μεταξύ μας όλοι καλοπροαίρετα, θα γίνουν και πράγματα!
* Δεδομένου ότι το μουσικό είδος το οποίο εκπροσωπείς βασίζεται στον λεγόμενο κοινωνικοπολιτικό στίχο, πρέπει να ορθώσει μια «φωνή» απέναντι σε αυτό που ζούμε και μάλιστα με ενιαίο τρόπο; Είναι ώριμες οι συνθήκες για μια «ένωση» της ελληνικής σκηνής;
Αυτό είναι η δική σου άποψη. Κατά βάση, το ραπ για μένα, ας πούμε, βασίζεται στον άνθρωπο και στην καθημερινότητα. Γράφουμε πιο ανθρωποκεντρικά, πιστεύοντας πως εκεί είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα... στον διπλανό μας, που μας κοιτάει είτε σαν εχθρό είτε από συμφέρον. Και σίγουρα αν γίνει ένωση από εμάς, θα ακολουθήσουν κι άλλοι κι αυτό για τώρα είναι μια καλή αρχή! Η αποξένωση και η αγραμματοσύνη μάς φέρνει σε τέτοια σημεία, μην το ξεχνάμε αυτό.
* Είναι γεγονός ότι το hip-hop (εξαιρουμένης της mainstream σκηνής) δεν προβλήθηκε όσο του άξιζε από τα ελληνικά ΜΜΕ. Γιατί πιστεύεις ότι συνέβη αυτό; Είναι σίγουρο ότι έχει μεγάλη ευθύνη ο ελληνικός Τύπος. Τι γίνεται όμως με τους hip-hop καλλιτέχνες; Έχουν μερίδιο σε αυτή την ευθύνη;
Όλοι έχουν μερίδιο σε αυτό. Ο τύπος, τα Μέσα, οι εταιρείες και τα κεφάλια τους, που δεν πίστεψαν ποτέ σε μας, αλλά και εμείς που δεν προσπαθήσαμε αρκετά να τους πείσουμε! Δεν βάλαμε και εμείς λίγο κάτω τον εγωισμό μας ποτέ!
* Θεωρείς ότι πρέπει να πάρει η ελληνική σκηνή τον χώρο που της αναλογεί ιδιαίτερα, σε μια τόσο κρίσιμη φάση για την Ελλάδα; Πώς νομίζεις ότι θα μπορούσε να συμβεί αυτό; Τι πρέπει να κάνει από την πλευρά της η ελληνική hip-hop κοινότητα;
Πάντα έπρεπε να έχουμε τον χώρο μας... Ας ελπίσουμε ότι θα μας τον δώσουν επιτέλους χάρη στον Παύλο κι ας κοιτάξουμε κι εμείς από την πλευρά μας να τον αξιοποιήσουμε με σέβας και να εκμεταλλευτούμε τη δύναμη του λόγου μας!
