Η περίπτωση του Πάνου Χαρίτου είναι ίσως η επιτομή του κλίματος αναλγησίας και ευτέλειας, που επικρατεί στους διοικούντες της ΕΡΤ, παρ' ότι ο ίδιος έχει προσφέρει τόσα πολλά στη δημόσια τηλεόραση και στην ενημέρωση των πολιτών. Πολεμικός ανταποκριτής της ΕΡΤ, βρέθηκε στην πρώτη γραμμή των αιματηρών συγκρούσεων, από το Κόσσοβο και την Αλβανία μέχρι το Κουβέιτ, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, τα Κατεχόμενα και τη λεγόμενη Αραβική Ανοιξη. Είναι ο πολεμικός ανταποκριτής που ξεχώρισε για το μέτρο και την εγκυρότητά του. Είναι ίσως ο πιο αναγνωρίσιμος Έλληνας ρεπόρτερ στο εξωτερικό, ενώ και στο εσωτερικό η αποδοχή του είναι η μεγαλύτερη. Κι όμως ο συνάδελφος αυτός, το πρόσωπο της ΝΕΤ τις κρίσιμες στιγμές, ήταν συμβασιούχος και η σύμβασή του δεν είχε ανανεωθεί την ώρα που αποφασίστηκε ο ξαφνικός θάνατος της ΕΡΤ. Φαίνεται απίστευτο, είναι όμως αληθινό και ενδεικτικό του ανάλγητου και γραφειοκρατικού τρόπου με τον οποίο διοικείται αυτή η επιχείρηση. Διάφοροι γραφειοκράτες, που διορίζονται στις επιτελικές θέσεις με μοναδικό κριτήριο το κομματικό κολλητιλίκι, δεν βρήκαν ούτε μια λέξη να του πουν για τη μη ανανέωση της σύμβασης, με πρόσχημα τις γραφειοκρατικές ρυθμίσεις του νόμου. Δεν βρήκαν όμως την δύναμη, όπως λέει με παράπονο στην "Αυγή", την οποία κοσμεί με τις συνεργασίες του, να του τηλεφωνήσουν για να του πουν ένα ευχαριστώ. Η μακρά φιλία με τον Πάνο, εδώ και 25 έτη, δεν μου επιτρέπει να πω περισσότερα. Οι δημοσιογράφοι οφείλουν να καταπνίγουν τα συναισθήματά τους την ώρα της δουλειάς. Όλα όμως έχουν τα όριά τους, ιδιαίτερα όταν οι στιγμές που ζούμε είναι, χωρίς υπερβολή, ιστορικές.
Πώς αντιμετώπισαν οι συνάδελφοι από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης το μαύρο στην ΕΡΤ; ρώτησα τον Πάνο. Τι σου είπαν οι συνάδελφοί σου από τα διεθνή ειδησεογραφικά δίκτυα; "Είναι δύσκολο να συνειδητοποιήσεις το βάρος και τη σημασία των γεγονότων εν τη γενέσει τους" απαντά και συνεχίζει: "Είχα παρακολουθήσει τις εξελίξεις και τη δήλωση του Σ. Κεδίκογλου το απόγευμα εκείνης της ημέρας κι έπειτα έφυγα για ένα προκαθορισμένο ραντεβού με συναδέλφους από ξένα κι απο ισραηλινά μέσα ενημέρωσης. Όταν τους είπα τι συμβαίνει, όλοι ξέσπασαν σε γέλια. «Δεν γίνεται αυτό. Κάτι άλλο έχουν κατά νου» σχολίασε ένας ισπανός συνάδελφος. Κι όμως έγινε. Όταν επέστρεψα σπίτι, η συχνότητα της ΕΡΤ είχε χάσει το χρώμα της... Ε, κάπου εκεί έχασα κι εγώ το δικό μου χρώμα. Όχι γιατί έμεινα χωρίς δουλειά. Έτσι κι αλλιώς η σχέση με την ΕΡΤ ήταν περιστασιακή τα τελευταία τρία χρόνια. Απλά με χάλασε ότι αυτό για το οποίο εργάζομαι, πασχίζω και ενίοτε κινδυνεύω γι' αυτό σε διάφορα μέρη του κόσμου, δηλαδή η ελευθερία της έκφρασης, παραβιάστηκε με τον χειρότερο τρόπο στη χώρα μου."
Πώς σε αντιμετώπισε η διοίκηση της ΕΡΤ τα τελευταία χρόνια; ρώτησα τον Πάνο. Σε πήραν ένα τηλέφωνο να σε ευχαριστήσουν για όσα προσέφερες; "Ακούγεται σαν ανέκδοτο", απαντά με παράπονο και προσθέτει: "Δεν νομίζω ότι η διοίκηση της ΕΡΤ θα είχε το θάρρος να σηκώσει το τηλέφωνο κατόπιν των όσων δρομολόγησαν και να πάρουν κάποιον για να τον ευχαριστήσουν για την προσφορά του. Άλλωστε, για να πάρεις κάποιον, θα πρέπει να ξέρεις ποιος είναι αυτός και τι κάνει εκεί μέσα. Δεν νομίζω ότι η διοίκηση αυτή ασχολήθηκε με ονόματα παρά μόνο με αριθμούς. Αυτό όμως ελάχιστα με απασχολεί. Το λέω και θα το ξαναλέω... Όπου κι αν έχω πάει, όποιοι κι αν πολεμούσαν, όλοι μα όλοι κοίταζαν ένα πράγμα να διασφαλίσουν: Τη λειτουργία της δημόσιας τηλεόρασης. Κι εμείς την κλείσαμε. Παραδομένοι σε τι άραγε ;"
