Το αυτονόητο, να πάψει δηλαδή να αγνοεί το δικαίωμα του καθενός να διαθέσει μετά τον θάνατο το σώμα του σύμφωνα με τις ιδεολογικές του αξίες και τα θρησκευτικά του πιστεύω, είναι κατά τα φαινόμενα πολύ δύσκολο πράγμα για την Πολιτεία. Έτσι, παρόλο που ύστερα από μια μακροχρόνια και περιπετειώδη διαδρομή, έγινε νόμος το δικαίωμα στην αποτέφρωση, παραμένει ακόμη "κενό γράμμα". Το πρόβλημα; Δεν έχει δημιουργηθεί πουθενά στη χώρα μας Κέντρο Αποτέφρωσης Νεκρών.
Όπου επιχειρήθηκε - Κοιμητήριο Ζωγράφου, Κοιμητήριο Μαρκόπουλου, Κοιμητήριο Αναστάσεως του Κυρίου Θεσσαλονίκης, Κοιμητήριο Βόλου, Κοιμητήριο Σχιστού - προέκυψαν μια σειρά τυπικών προβλημάτων ή αντέδρασαν οι τοπικοί Ιεράρχες. Πιο χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Μαρκόπουλου, όπου ενώ είχε βρεθεί κατάλληλος χώρος και υπήρχε ομόφωνη απόφαση του δημοτικού συμβουλίου υπέρ της δημιουργίας Κέντρου Αποτέφρωσης, αυτή ανετράπη ύστερα από τη συλλογή 4.500 υπογραφών. Το επιχείρημα ήταν ότι θα προκληθεί επιβάρυνση του περιβάλλοντος από την αποτέφρωση... των σφραγισμάτων των δοντιών των νεκρών! Στην πραγματικότητα, όμως, ήταν ασφυκτικές οι πιέσεις της Μητρόπολης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής.
«Δεν μπορείτε να φανταστείτε πώς ένιωσα. Διακόσιοι φανατικοί να φωνάζουν και να απειλούν όσους υποστηρίζαμε την άποψη υπέρ του αποτεφρωτηρίου"" περιγράφει στην "ΑτΚ" την επεισοδιακή εκείνη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου Μαρκοπούλου ο πρόεδρος της Επιτροπής για το Δικαίωμα της Αποτέφρωσης των Νεκρών στην Ελλάδα Αντ. Αλακιώτης. Όπως εξηγεί, το σημείο που είχε επιλεγεί ήταν το πιο "ανώδυνο" από πλευράς χωροθέτησης, έξω από την πόλη του Μαρκόπουλου, χωρίς σπίτια κοντά, δίπλα σε βιομηχανική ζώνη. Σημειώνει ακόμη ότι τα στοιχεία που χρησιμοποιήθηκαν για να συλλεγούν οι υπογραφές αφορούν προδιαγραφές αποτεφρωτηρίων πριν από 30 χρόνια και πλέον. Για την αδειοδότηση των αποτεφρωτηρίων στην Ευρώπη και την Ελλάδα ισχύουν οι προδιαγραφές της RAL-GZ 906 και τα ανώτατα όρια ρύπων που επιτρέπονται είναι εντελώς ακίνδυνα για το περιβάλλον.
Και στο Ζωγράφου, όμως, άλλη μια κατάλληλη τοποθεσία μακριά από σπίτια και δίπλα στο βουνό, παρότι ξεκίνησε η διαδικασία και προκηρύχθηκε μελέτη, το θέμα "κόλλησε" όταν άλλαξε η δημοτική αρχή. Το πρόβλημα εκεί είναι το ιδιοκτησιακό της έκτασης, όπου βρίσκεται το κοιμητήριο, ωστόσο αυτό θα μπορούσε να λυθεί εύκολα αν ζητούσε ο δήμαρχος Ζωγράφου Κ. Καλλίρης να παραχωρηθεί στον δήμο ο χώρος από το Ταμείο Εθνικής Αμύνης, μέσω της Γενικής Γραμματείας Ακίνητης Περιουσίας του Δημοσίου. Όμως οι φημολογούμενες σχέσεις του Κ. Καλλίρη με την Εκκλησία, δεν φαίνεται να του το επιτρέπουν.
Ο Αντ. Αλακιώτης επισημαίνει ότι μια λύση θα ήταν να απεγκλωβιστεί η χωροθέτηση των Κέντρων Αποτέφρωσης Νεκρών από τα υφιστάμενα κοιμητήρια. Αυτό όμως χρειάζεται μια νέα διάταξη νόμου από τη κυβέρνηση για τη δυνατότητα χωροθέτησης αποτεφρωτηρίων και σε περιοχές εκτός υφιστάμενων κοιμητηρίων. Άλλωστε, υπενθυμίζει πως τα αποτεφρωτήρια νεκρών αφορούν άτομα που όσο ζούσαν οι πεποιθήσεις τους ήταν υπέρ της μετά θάνατον αποτέφρωσης, όπως επίσης και χιλιάδες αλλοδαπούς και Έλληνες υπηκόους μη ορθόδοξους Χριστιανούς, των οποίων το θρήσκευμα επιτρέπει ή και επιβάλλει τη μετά θάνατο αποτέφρωση.
* Ο Αντ. Αλακιώτης είναι πρόεδρος Επιτροπής για το δικαίωμα της αποτέφρωσης
