Το βράδυ του περασμένου Σαββάτου ήταν όλοι εκεί. Ο Δ. Ζερβουδάκης, ο Γ. Αγγελάκας, ο Π. Παυλίδης, λεωφορεία με κόσμο απ' όλη την Ελλάδα και βέβαια από τα χωριά όλης της Χαλκιδικής. Δέκα χιλιάδες άνθρωποι έδωσαν το «παρών» σε μια συναυλία για μια «επένδυση» που δεν θα γίνει ποτέ.
Η Ιερισσός είχε βάλει τα καλά της και τους περίμενε. Χωρίς αστυνομία (άλλωστε τα μάζεψε κι έφυγε εδώ και δύο μήνες από το χωριό), χωρίς επίσημες αρχές (ο δήμος έχει κι αυτός ταχθεί από την πρώτη στιγμή στο πλευρό της εταιρείας), οι κάτοικοί της και η επιτροπή αγώνα έδωσαν ένα καλό μάθημα αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης. Είχαν φροντίσει για τα πάντα. Από τη διαμονή των επισκεπτών μέχρι το ιατρείο σε περίπτωση ανάγκης και τις δημόσιες τουαλέτες στον χώρο της συναυλίας. Άλλοι ανέλαβαν τη φύλαξη και μάλιστα γυναίκες, άλλοι τη ρύθμιση της κυκλοφορίας, άλλοι το ψήσιμο (καταναλώθηκαν πάνω από 18 χιλιάδες σουβλάκια), άλλοι τα νερά, τα αναψυκτικά και τις μπίρες, άλλοι τα μπλουζάκια (τα έσοδα από την πώλησή τους χρηματοδοτούν τον αγώνα τους) κι άλλοι την επόμενη μέρα τον καθαρισμό του χωριού.
Ήταν πράγματι συγκινητικό να βλέπεις το επόμενο πρωί δεκάδες νεαρά παιδιά με μια μαύρη σακούλα στο χέρι να καθαρίζουν το χωριό. Δεν ξύπνησαν αργά από το χθεσινό ξενύχτι. Πολλά από αυτά από τη συναυλία πήγαν στα μπλόκα και μετά στον καθαρισμό του χωριού τους. Το ίδιο πρωί ανέβηκαν στις Σκουριές, τη Δευτέρα πήγαν στον Πολύγυρο να συμπαρασταθούν στις τρεις συμπατριώτισσές τους και την Πέμπτη πραγματοποίησαν καθιστική διαμαρτυρία στην Πλατεία Αριστοτέλους, στη Θεσσαλονίκη.
Μέσα από τα προβλήματα, τις διώξεις και τους αγώνες έμαθαν ο ένας τον άλλον. Γνωρίστηκαν καλύτερα. Κάθισαν και κάθονται ακόμη ώρες στα μπλόκα. Συζητούν για όσα τους απασχολούν και για όσα ονειρεύονται. Ζουν με τη γνώση ότι αποτελούν παράδειγμα αντίστασης για όλους εμάς. Αυτό τους κάνει πιο δυνατούς, πιο υπεύθυνους και πιο αποφασισμένους.
Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα του αγώνα που δίνουν, έχουν κερδίσει κάτι απείρως πιο πολύτιμο από το χρυσάφι που κρύβει η γη όπου γεννήθηκαν και κατοικούν. Κάτι που αποτελεί παρακαταθήκη για τις γενιές που έρχονται. Την αυτοοργάνωση και την αλληλεγγύη. Την πολύτιμη γνώση ότι διάγουμε εν κοινωνία. Όπως λένε, ο αγώνας τους είναι δίκαιος. «Παλεύουμε για την πατρίδα και την αξιοπρέπεια και θα νικήσουμε».
Δ.Χ.
