Με πορεία στο κέντρο της Αθήνας, η ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα και πλήθος συμμάχων τίμησαν το απόγευμα του Σαββάτου τη Διεθνή Ημέρα Τρανς Μνήμης. Λίγες μέρες μετά τη 20ή Νοεμβρίου, εκατοντάδες άτομα συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Κλαυθμώνος για να δηλώσουν ότι η βία απέναντι στα τρανς και φυλοδιαφορετικά πρόσωπα δεν θα μείνει ούτε αόρατη ούτε ατιμώρητη.
«Είμαστε εδώ για όσα δεν είναι πλέον μαζί μας» ήταν το σύνθημα που κυριάρχησε, συμπυκνώνοντας το πένθος, την οργή αλλά και την επιμονή ενός κινήματος που αρνείται να σωπάσει.
Η διαδήλωση, την οποία κάλεσαν οι ανοιχτές συνελεύσεις του αυτοοργανωμένου Athens Trans Pride, κατευθύνθηκε στη Γλάδστωνος — στο σημείο όπου δολοφονήθηκε η Zackie Oh / Ζακ Κωστόπουλος.
Εκεί, τα άτομα που συμμετείχαν σχημάτισαν με κεριά τον αριθμό 354, αριθμός που αποτυπώνει τις καταγεγραμμένες δολοφονίες τρανς και φυλοδιαφορετικών ανθρώπων διεθνώς μέσα στο 2025, σύμφωνα με το διαρκές αρχείο του Trans Lives Matter.
Ένας αριθμός που, όπως επισημαίνουν ακτιβιστικές οργανώσεις, αντικατοπτρίζει μόνο το «ορατό» τμήμα της τραγωδίας — με την υποκαταγραφή, τη λανθασμένη αποτύπωση φύλου και τον φόβο καταγγελίας να κρατούν πολλά περιστατικά στο σκοτάδι.
Με αναμμένα ρεσό στα χέρια και πανό που ζητούσαν δικαιοσύνη, ίσα δικαιώματα και θεσμική προστασία, οι διαδηλωτές μετέτρεψαν τη σιωπή σε πολιτική πράξη. «Η μνήμη δεν είναι τελετουργία· είναι απαίτηση για ζωή χωρίς φόβο» ανέφερε συμμετέχουσα στη διαδήλωση.
Η Διεθνής Ημέρα Μνήμης Τρανς Ατόμων θεσπίστηκε το 1999 από την ακτιβίστρια Gwendolyn Ann Smith για να τιμήσει τη δολοφονημένη τρανς γυναίκα Rita Hester. Από τότε εξελίχθηκε σε παγκόσμιο ορόσημο μνήμης, ορατότητας και συλλογικής διεκδίκησης.
Στην Ελλάδα ξεκίνησε από την Αθήνα το 2010 και τη Θεσσαλονίκη το 2013 με εκδηλώσεις και εξελίχθηκε σε σιωπηλές πορείες όπου διαβάζονται τα ονόματα των δολοφονημένων υπό το φως κεριών.
Από το 2008 μέχρι σήμερα έχουν καταγραφεί πάνω από 5.000 δολοφονίες τρανς ανθρώπων, με τη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική να αποτελούν σταθερά τις πιο επικίνδυνες περιοχές, συγκεντρώνοντας περίπου το 70% των περιστατικών.
Στην Ελλάδα, οι επίσημες καταγραφές της τελευταίας δεκαετίας περιορίζονται σε δύο υποθέσεις: τη Δήμητρα της Λέσβου, που εγκαταλείφθηκε αιμόφυρτη μετά από τροχαίο, και την Άννα Ιβάνκοβα, που δολοφονήθηκε μέσα στο ίδιο της το σπίτι. Περιπτώσεις που φανερώνουν τόσο την τρανσφοβική βία όσο και τη συστημική αποτυχία της Πολιτείας να αναγνωρίσει, να προστατεύσει και να αποδώσει δικαιοσύνη.
Η φετινή πορεία πραγματοποιήθηκε σε μια περίοδο όπου το διεθνές κύμα αντι-LGBTQ+ ρητορικής, οι θεσμικές οπισθοχωρήσεις και η αύξηση των επιθέσεων σε τρανς άτομα διαμορφώνουν μια ζοφερή πραγματικότητα. Η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση: η στοχοποίηση συνεχίζεται, ενώ η πολιτεία σιωπά ή υποβαθμίζει τον κίνδυνο, επιτρέποντας την κανονικοποίηση του μίσους.
Οι συμμετέχοντες στην πορεία τόνισαν πως η μνήμη δεν μπορεί να είναι «μια επετειακή υποχρέωση», αλλά διαρκής υπενθύμιση της ανάγκης για πολιτικές που εξασφαλίζουν ότι κανένα άτομο δεν θα βιώνει την ύπαρξή του ως απειλή για τη ζωή του.
