Κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του τρόπο να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες και τις προκλήσεις, κι έτσι κάθε άνθρωπος απαιτείται να αντιμετωπίζεται διαφορετικά. Αυτό το συμπέρασμα, που δεν χρειάζεται και πολύ μεγάλη επιστημοσύνη για να εξαχθεί, είναι και αυτό που χωρίζει τους προπονητές ή τους διευθυντές των οργανισμών σε καλούς και σε κακούς. Φυσικά, ένας προπονητής ή ένας διευθυντής πιθανόν να μην έχει τον χρόνο και την αντοχή να διαχειριστεί όλες τις προσωπικότητες που έχει στην εποπτεία του. Όμως, όπως επιμένουν οι ειδήμονες τουλάχιστον, ένας καλός μάνατζερ οπωσδήποτε πρέπει να λειτουργεί με αυτή τη λογική.
Αυτή ως τεχνική δεν είναι άγνωστη για τους ανθρώπους γενικά. Για παράδειγμα, οι γονείς για να μπορέσουν να κουλαντρίσουν τα παιδιά τους, πρέπει να τους συμπεριφέρονται διαφορετικά και ανάλογα με τη δεκτικότητα που έχει το καθένα. Άλλοι γονείς παίρνουν τα παιδιά τους αγκαλιά όταν τα μαλώνουν ώστε να καθίσταται σαφές ότι σε κάθε περίπτωση βρίσκονται υπό την προστασία τους, άλλοι τα βγάζουν βόλτα και τα κερνάνε ένα παγωτάκι και ούτω καθ’ εξής.
Ο δυστυχής γονέας που βρισκόταν στο διπλανό τραπέζι σε ένα ταβερνάκι στα προάστια του Πειραιά είχε μια πιο δύσκολη και κοστοβόρα επιλογή. Ο πιτσιρικάς που συνελήφθη αδιάβαστος στο απροειδοποίητο διαγώνισμα της Α΄ Γυμνασίου στο μάθημα της Βιολογίας, για να ακούσει, έπρεπε να βρεθεί σε ψαροταβέρνα, συμπεριλαμβανομένης και της αδελφής του, που ήταν μαθήτρια του Λυκείου, όπως και της μητέρας τους. Αφού έφτασαν στο τραπέζι τα πρώτα πιάτα, ο γονέας ζήτησε από τον σερβιτόρο και μια μερίδα αχιβάδες, με τις οποίες τα παιδιά του ξετρελάθηκαν. Βρήκε λοιπόν το απαραίτητο έδαφος για να κάνει αυτό που κάνει κάθε καλός γονιός. Άρχισε να εξηγεί στον γιο του τα πάντα για τις αχιβάδες.
Ότι είναι δίθυρα οστρακοειδή με τις δύο πλευρές τους να είναι ίσες…
«Σαν τα ισοσκελή τρίγωνα!» πετάχτηκε ο πιτσιρικάς.
«Ναι, μπράβο!» απάντησε ο πατέρας.
Ότι το εσωτερικό τους αποτελείται από δύο ομόκεντρες πτυχές…
«Μπαμπά, να πάρουμε κι άλλες;» ρώτησε η κόρη, που έβλεπε με φθόνο τον αδελφό της να λεμονίζει την τελευταία αχιβάδα και να την καταπίνει με μανία.
Παράγγειλε κι άλλη μερίδα ο πατέρας. Και ότι οι αχιβάδες έχουν χείλια που εκεί βρίσκονται και τα δόντια τους…
«Μα δεν νιώθω τα δόντια όταν τις μασάω» είπε ο πιτσιρικάς.
«Επειδή είναι μικρά» απάντησε ο πατέρας και συνέχιζε λέγοντας ότι ζουν στον βυθό και ότι αναπαράγονται με αυγά και ότι βυθίζονται μέσα στην άμμο και ζουν εκεί…
«Να πάρουμε κι άλλες, μπαμπά!» ζήτησε ο μικρός.
«Να πάρουμε» απάντησε ο πατέρας και συνέχισε ότι ανήκουν στην κατηγορία των μαλάκιων.
Επειτα ζήτησε από τον πιτσιρικά να επαναλάβει όλη τη θεωρία για τις αχιβάδες, την οποία και είπε ολόσωστα.
«Ορίστε…», είπε ο πατέρας, «τόσο δύσκολο ήταν να μάθεις το μάθημα που πήγες και έδωσες λευκή κόλλα στο πρώτο διαγώνισμα της χρονιάς;»
«Μα δεν είχαμε μάθημα για τις αχιβάδες» απάντησε ο πιτσιρικάς. «Για τις αμοιβάδες είχαμε!»
«Ποιες αμοιβάδες;» ρώτησε έκπληκτος ο πατέρας.
«Για τα πρωτόζωα που ζουν παρασιτικά σε λίμνες και γλυκά νερά, που όλο τους το σώμα γίνεται και στόμα και στομάχι και που δεν έχουν νευρικό σύστημα» απάντησε η κόρη.
«Αλλά μάλλον μέχρι το τέλος του μήνα θα πρέπει να κάνουμε οικονομικά, δημοσιονομικές προσαρμογές και λιτότητα» απάντησε η μητέρα, που έβλεπε τον οικογενειακό προϋπολογισμό να καταπίνεται μαζί με τις αχιβάδες λες κι ήταν εξοπλιστικά.
