Το πρόβλημα με τα παλιά σπίτια είναι ότι οι προδιαγραφές για την κατασκευή τους είναι εντελώς παρωχημένες.
Οι πόρτες τους ή τα παράθυρα, για παράδειγμα, είναι παλιού τύπου, με αποτέλεσμα να μην κρατάνε την ψύξη του κλιματιστικού μέσα στο δωμάτιο ή να μην διατηρούν τη θερμοκρασία του καλοριφέρ παραπάνω από δύο-τρεις ώρες αφότου κλείσει ο καυστήρας.
Κάποιοι τυχεροί κατάφεραν να απολαύσουν τα προνόμια των προγραμμάτων ανακαίνισης των κατοικιών τους. Όσοι, φυσικά, είχαν τη δυνατότητα να καταβάλουν μετρητά το κόστος και να περιμένουν να πληρωθούν από το δημόσιο ταμείο.
Μια ανακαίνιση όμως δεν λύνει όλα τα προβλήματα.
Ετσι, παρά τις δυνατότητες του διπλανού μου στον όροφο που είμαστε μεσοτοιχία να τοποθετήσει νέες μπαλκονόπορτες αλουμινίου, να βάλει ηλιακό θερμοσίφωνα στην οροφή της πολυκατοικίας και να αλλάξει και την εξώπορτά του τοποθετώντας μία νέα, από αυτές που δεν παραβιάζονται, σε ό,τι αφορά την ηχομόνωση δεν τα έχει πάει καθόλου καλά.
Μάλιστα, πιθανολογώ βάσιμα ότι κι εκείνος έχει τα ίδια παράπονα με εμένα που δεν έχω κάνει καμία τέτοιου είδους ανακαίνιση.
Εν πάση περιπτώσει, αυτή η συνθήκη της ανύπαρκτης ηχομόνωσης κάποιες φορές έχει θετική επίδραση και κάποιες αρνητική στη ζωή και των δυο μας.
Κατ’ αρχάς αμφότεροι λειτουργούμε ως αφύπνιση, αφού η ώρα που εκείνος ξυπνάει για να πάει για δουλειά είναι περίπου η ίδια που επιστρέφω εγώ από τη δική μου. Οπότε κάτι η τηλεόραση που ανοίγω, κάτι το ραδιόφωνο, λειτουργώ εκ των πραγμάτων σαν ξυπνητήρι.
Το ίδιο ισχύει και για το δικό μου ξύπνημα, που φυσικά είναι αρκετά αργότερα αλλά συμπίπτει με την ώρα που επιστρέφει από την πρωινή του βάρδια και προσπαθεί να παρκάρει το ταλαίπωρο ταξί του κάτω από το παράθυρό μου.
Αλλα οφέλη της κάκιστης ηχομόνωσης στην πολυκατοικία μας είναι και το γεγονός ότι ο συγκεκριμένος γείτονας είναι φανατικός μπασκετόφιλος. Οπότε τις ημέρες που η δημόσια τηλεόραση έδειχνε τους μισούς αγώνες του Eurobasket εγώ άκουγα την τηλεοπτική τους περιγραφή χωρίς να χρειάζεται να πληρώνω συνδρομητική τηλεόραση.
Η κακή ηχομόνωση, επίσης, βοηθά και στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας που είναι συνομήλικα, οπότε όποτε ακούω πως του απαντά ο γιος του, αποφεύγω τις ίδιες ερωτήσεις ώστε να έχω το κεφάλι μου ήσυχο και να γλιτώνω τους οικογενειακούς καβγάδες που είναι αυξημένοι την περίοδο της εφηβείας.
Φαντάζομαι το ίδιο κάνει και αυτός, αν και ουδέποτε ανταλλάξαμε την παραμικρή κουβέντα για τις οικογενειακές μας περιπέτειες μέχρι πρόσφατα που ένας καβγάς τους ξέφυγε από τα επιτρεπτά όρια.
Ξέρετε, κάτι οι ορμόνες που τρελαίνονται, κάτι η ψυχοσύνθεση που επανατοποθετείται, κάτι η ανθρώπινη φύση που γίνεται ανταγωνιστική.
Είναι δύσκολη η εφηβεία, όπως και να το κάνεις.
Αρχισε, που λέτε, να πιέζει τον μικρό να διαβάσει τα μαθήματά του, «τώρα που βρίσκεται στην τελική ευθεία για τις Πανελλαδικές», με την αναγκαία ένταση για να τον κινητοποιήσει και την αγωνία του γονιού που δουλεύει 13 ώρες την ημέρα αυτός και άλλες τόσες η σύζυγός του για να πληρώνουν τα ιδιωτικά φροντιστήρια της δημόσιας Παιδείας, και να καταλήξει με εμφατικό τρόπο στην πολύ κακή ερώτηση, όπως αποδείχτηκε: «Και τι θα γίνεις, ρε;».
Ξεσπάθωσε και ο μικρός, πέταγε πράγματα και άρχισε να φωνάζει πως δεν θέλει να καταντήσει σαν τους γονείς του που δουλεύουν όλη μέρα και είναι μονίμως άφραγκοι, κάτι για τα πτυχία, κάτι για το σπίτι που μένουνε.
Την επόμενη ημέρα συναντήθηκα με τον γείτονα στην είσοδο της πολυκατοικίας που επέστρεφε με το πτυχίο του της Νομικής ανά χείρας σε νέα κορνίζα.
«Έφηβοι» μου είπε... «Έχεις δίκιο» του απάντησα κι έτσι βεβαιωθήκαμε πως χρειαζόμαστε και ηχομόνωση.
