Τον τελευταίο καιρό η ένταση που ένιωθε δεν ήταν υποφερτή, αλλά σήμερα αισθάνθηκε ότι ξεπερνούσε και το απόθεμα της ψυχικής του αντοχής. Μόλις έβαλε σε τάξη τις σκέψεις του, ένιωσε την ανάγκη κάπου να πει τους πόνους του. Πέρασε χρόνια ανεργίας, φυτοζωούσε στην κυριολεξία για να μπορέσει να κάνει το επάγγελμα που αγαπούσε. Τα κατάφερε μετά από τιτάνιο αγώνα. Πλέον ο μισθός που του απέδιδε η εργασία του ήταν ίσα για να βγάλει τον μήνα.
Και πώς να ήταν διαφορετικά, αφού η χώρα είναι προτελευταία στην αγοραστική δύναμη στο ευρωπαϊκό μπλοκ ξεπερνώντας μόνο τη Βουλγαρία, αναλογίστηκε. Ο πληθωρισμός αντί να μειωθεί αυξήθηκε, με την Ελλάδα σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat να έχει τους σκληρότερα εργαζόμενους στην Ε.Ε.
Οι σκέψεις είχαν κατακλύσει το μυαλό του, όλες μαύρες, κατάμαυρες για όσα το μέλλον προμήνυε.
Φτάνει στο καφενείο της γειτονιάς του.
Στην περιοχή της Αχαρνών είχαν απομείνει λίγοι Έλληνες, με την πλειονότητα όσων διέμεναν να είναι μετανάστες. Φτωχογειτονιές που βίωναν έντονα την αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική. Κάθεται φουριόζος στην καρέκλα.
- «Δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση. Οι ζωές όλων μας εδώ είναι στο κόκκινο. Και εσείς δεν αντιδράτε».
- «Τι εννοείς;» τον ρώτησε απορημένος ο Ηρακλής.
- «Να αντιδράσετε στην καταστροφή που ζει η χώρα, δηλαδή όλοι μας εδώ. Δεν βλέπετε ότι φτωχοποιούμαστε κάθε μέρα και περισσότερο για να γίνονται ακόμα πιο πλούσιοι οι άνθρωποι φίλοι του καθεστώτος που μας κυβερνάει;».
- «Και τι μπορούμε να κάνουμε; Εγώ δεν υπήρξα ποτέ δεξιός, όμως τώρα τι να κάνω, οδεύω στα 75» του απαντά ο Παναγιώτης.
- «Τα παιδιά σου να σκεφτείς, τα εγγόνια σου που ζουν σε μια χώρα που δεν τους εξασφαλίζει τίποτα, ούτε καν Υγεία και Παιδεία, και θα ζήσουν πολύ χειρότερα από τις προηγούμενες γενιές».
Ο Παναγιώτης τον κοιτάζει συνοφρυωμένος. Του θυμίζει όσα σκέφτεται κατά καιρούς και στενοχωριέται.
- «Όλοι τα ίδια είναι, δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα πια» είπε γεμάτος απογοήτευση ο Σωτήρης.
- «Λείπει ο ηγέτης» λέει με στόμφο ο Γρηγόρης. Και συνεχίζει: «Δεν βλέπεις ότι τα προοδευτικά κόμματα είναι κατακερματισμένα;».
- «Αφού είναι κατακερματισμένα τα προοδευτικά κόμματα, εμείς δεν πρέπει να προσπαθήσουμε να τους αλλάξουμε μυαλά; Να συσπειρωθούν επιτέλους! Να τους κάνουμε σαφή την έντονη ανάγκη μας ότι πρέπει να φύγει η κυβέρνηση Μητσοτάκη Α.Ε. των «Φραπέδων και των Χασάπηδων» που έχει καταληστεύσει την Ελλάδα» του απαντά.
- «Είδαμε και ο ΣΥΡΙΖΑ τι έκανε όταν κυβέρνησε» είπε απαξιωτικά με βλοσυρό βλέμμα ο Ηλίας που μπήκε στη συζήτηση.
- «Εγώ ξέρω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έκλεψε το κράτος και ότι με κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου πλήρωνα στον ΕΦΚΑ ανεξάρτητα από το πόσα χρήματα μου απέδιδε η μικρή μου επιχείρηση 800 ευρώ το δίμηνο, επί ΣΥΡΙΖΑ με βάση τα χρήματα που έβγαζε το χρωματοπωλείο μου πλήρωνα 300 ευρώ το δίμηνο και αυτό δεν το ξεχνάω. Ήταν λυτρωτικό στους καιρούς που ζούσαμε τότε! Όπως δεν ξεχνάω ότι δεν σκεφτόμουν όπως τώρα να πάω στο σούπερ μάρκετ, ούτε έτρεμα όταν μου ερχόταν ο λογαριασμός της ΔΕΗ. Είναι τρεις φορές πάνω σε κόστος σε σχέση με τα χρόνια διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ επί Μνημονίων, μην το ξεχνάμε».
- «Ο Βελόπουλος είναι η λύση» αναφωνεί ο Ηλίας. «Τους τα λέει χύμα και τσουβαλάτα».
- «Ποιος; Αυτός που πούλαγε επιστολές του Χριστού και κηραλοιφές, όπως ο Άδωνης Γεωργιάδης πούλαγε νανογιλέκα και τον έχουμε υπουργό Υγείας και έχει καταστρέψει το ΕΣΥ;» του ανταπάντησε ο Γιάννης.
Τα πρόσωπα της παρέας έμειναν για ώρα σιωπηλά. Ένδειξη ότι σε κανέναν δεν άρεσε αυτή η κατάσταση.
Αρκούσε αυτό; Όχι, σκεφτόταν σιωπηλά, συνεχίζοντας τον συλλογισμό του. Οι άνθρωποι δεν έχουν διάθεση να διαμορφώσουν το μέλλον τους. Περιμένουν έναν άλλον, συχνά τον ονομάζουν ηγέτη, να σηκώσει το βάρος των δικών τους ευθυνών ως πολιτών. Αρκούνται να μένουν δυσαρεστημένοι. Ως πότε; Άγνωστο. Και ενώ οι σκέψεις γίνονταν καρφιά στο μυαλό του, ο Ηλίας σπάει τη σιωπή του εκφράζοντας τους μύχιους πόθους του.
- «Ο Μητσοτάκης με σύμμαχο την Ακροδεξιά θα κάνει παιχνίδι στις επόμενες εκλογές».
- «Σωθήκαμε! Τότε θα δουλεύουμε 20 ώρες το 24ωρο και ο μισθός δεν θα μας φτάνει να ζήσουμε μία εβδομάδα, με το ξύλο στους δρόμους να γίνεται καθημερινότητά μας» του απαντά ο Κυριάκος που μόλις ήρθε στην παρέα.
Η κουβέντα άναψε για τα καλά, όμως εκείνος δεν άντεχε να παραμείνει.
Ο δρόμος για το σπίτι θα ήταν και πάλι βασανιστικός, μέσα από πλειάδα δυσάρεστων σκέψεων που όμως δεν έβγαζαν πουθενά. Πρέπει να βρει τη δύναμη να συνεχίσει να παροτρύνει τους συμπολίτες του να σκεφτούν και να δράσουν. Ηγέτης, μονολόγησε, είναι ο λαός, αρκεί να καταλάβει τη δύναμή του!
