Εποχή των Πανελλαδικών και των απολυτήριων εξετάσεων, και οι μαθητές δοκιμάζονται πάνω από μια λευκή κόλλα χαρτί που θα πρέπει να τη γεμίσουν με όλες τις γνώσεις που κέρδισαν στη ζωή τους, για να προχωρήσουν.
Και κάπως έτσι χάνεται η αξία της προσπάθειας και έρχεται το αποτέλεσμα, που είναι και αυτό σημαντικό ωστόσο. Αργότερα θα έρθει και η εντατικοποίηση μαζί με την εργασία για να σβήσει από το ανθρώπινο μυαλό τις γενικές γνώσεις προς όφελος της εξειδίκευσης, που στο τέλος καθιστά τον άνθρωπο μηχανή παραγωγής αντί για ολοκληρωμένο πολίτη.
Οπως, για παράδειγμα, συνέβη πρόσφατα, όταν αναζητώντας ένα κτήριο εντός της Γεωπονικής Σχολής Αθηνών προκειμένου να συναντηθώ με έναν καθηγητή για τις ανάγκες μιας έρευνας, άρχισα να ρωτώ για ένα συγκεκριμένο κτήριο που ενδιαφερόμουν αλλά δεν μπορούσα να εντοπίσω, παρότι εκπαιδευμένος να εντοπίζω κτήρια ή ενδιαφέρουσες καταστάσεις. (Εδώ διαφαίνεται μια αδυναμία της θεωρίας που ανέπτυξα παραπάνω. Αλλά τι θεωρία θα ήταν αν δεν είχε αδυναμία, οπότε προσπερνώ)
Πάντως, ένας νεαρός φοιτητής που προσφέρθηκε να με βοηθήσει μου περιέγραψε τη διαδρομή που έπρεπε να ακολουθήσω και επειδή κατάλαβε ότι ήταν λίγο σύνθετη, με προέτρεψε να ξαναρωτήσω στα μισά της διαδρομής - σκέφτηκα: ρωτώντας πας στην Πόλη, που είναι μια πολύ κλασική μέθοδος εντοπισμού τοποθεσιών.
Ο φοιτητής είπε πως θα ήταν εύκολο να φτάσω εκεί που ήθελα, αρκεί να βρω το κτήριο πίσω από τη μουριά.
Επόμενο πρόβλημα εδώ, διότι αν εξαιρέσουμε τη μουριά του κυρ Βασίλη στη γειτονιά που μεγάλωσα, άλλη σχέση με μουριά δεν θυμάμαι να έχω στη ζωή μου.
Αφήστε που κι εκείνη τη μία και μοναδική την έκοψαν γιατί ανεβαίναμε πάνω της για να κόψουμε μούρα, με αποτέλεσμα να καταλήγουμε οι μισοί με κοιλόπονο και οι άλλοι μισοί με κατάγματα έπειτα από τις επιδρομές μας.
Ντράπηκα όμως να ζητήσω διευκρινίσεις και αποφάσισα να περιπλανηθώ και να ξαναρωτήσω παριστάνοντας ότι δεν είχα ακούσει ποτέ την πληροφορία για τη μουριά.
Ευτυχώς πάντως, μία από τις γλυκύτατες κυρίες που επιμελούνται τη καθαριότητα της Σχολής μού έδειξε το κτήριο όσο και τη μουριά κι έτσι κατάφερα κι εγώ να κάνω το ρεπορτάζ μου.
Βλέπετε λοιπόν, η αξία της γνώσης καθορίζεται πρωτίστως από τη χρήση της και τη διάθεση των ανθρώπων να τη μοιραστούν και δευτερευόντως από τη μελέτη και την εμπειρία, που και αυτές είναι αναγκαίες.
Και αυτό το κοινωνικό κεφάλαιο και η συλλογική γνώση είναι που χρειάζεται αυτή η κοινωνία για να προοδεύσει, σε αντιδιαστολή με όσα θα γραφτούν επάνω στις λευκές κόλλες των εξετάσεων.
