Λίγα χρόνια πριν, μια αντίστοιχη πρωτοβουλία πιθανόν να είχε χαρακτηριστεί υπερβολική, αν όχι γραφική. Κι όμως, στην Ελλάδα του 2013, η πρωτοβουλία για τη δημιουργία Κίνησης Ενάντια στην Αστυνομική Αυθαιρεσία και τα Βασανιστήρια δίνει την αίσθηση ότι καλύπτει ένα οδυνηρό κενό και αρνείται να συμφιλιωθεί με την αρχή ότι "όσο συνηθίζεις το τέρας αρχίζεις να του μοιάζεις". Γιατί τα ανοιγμένα κεφάλια, τα σπασμένα χέρια και πόδια, οι χυδαίοι εξευτελισμοί, τα καψίματα με τσιγάρα, η δημόσια διαπόμπευση ανυπεράσπιστων ανθρώπων μέσα και έξω από τα αστυνομικά τμήματα, δεν είναι πια "μεμονωμένα περιστατικά" και η ατιμωρησία των υπευθύνων, πολλές φορές με δικαστική βούλα, έχει πάψει προ πολλού να αποτελεί "απονομή δικαιοσύνης".
Πριν λίγες μέρες, μέσα στον ιστορικά και συναισθηματικά φορτισμένο χώρο του ΕΑΤ-ΕΣΑ, η Κίνηση πραγματοποίησε την παρθενική της δημόσια εμφάνιση, η οποία ωστόσο δεν είχε απολύτως κανένα λόγο να έχει πανηγυρικό χαρακτήρα. Τα πρόσφατα κρούσματα αποτρόπαιων πρακτικών της αστυνομίας, με αποκορύφωμα τον εμφανέστατο άγριο ξυλοδαρμό που υπέστησαν οι τέσσερις νεαροί που κατηγορούνται για τη ληστεία στο Βελβεντό Κοζάνης και ο οποίος βαφτίστηκε από την αστυνομία ως "αναγκαία βία", ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.
Να μην συνηθίσουμε, να μην επιτρέψουμε την "κανονικοποίηση" των βασανιστηρίων θεωρώντας τα μία "φυσιολογική κατάσταση", ήταν το μήνυμα που έστειλαν οι συντελεστές της εκδήλωσης, επισημαίνοντας παράλληλα ότι ήδη έχουν αργήσει πολύ.
Από την ανάκριση του μισοπεθαμένου Σάββα Ξηρού στην εντατική του Ευαγγελισμού μέχρι τη διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών, από τον ξυλοδαρμό των 15 συλληφθέντων της αντιφασιστικής μοτοπορείας μέχρι και την πρόσφατη υποχρεωτική λήψη γενετικού υλικού από κατοίκους της Χαλκιδικής που αντιστέκονται στην εξόρυξη χρυσού από το πανάρχαιο δάσος τους, όλα αυτά τα περιστατικά και πολλά περισσότερα δίνουν νόημα στην πρωτοβουλία.
Σκοπός της Κίνησης είναι η ενημέρωση και η καταγγελία της αστυνομικής αυθαιρεσίας και των βασανιστηρίων - σωματικών, ψυχολογικών, ενάντια στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια- που συμβαίνουν στα αστυνομικά τμήματα, στα κέντρα κράτησης, στις φυλακές. Στο πλευρό της έχουν ταχθεί ήδη φορείς, οργανώσεις και προσωπικότητες όπως η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, η Act Up, το Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, η Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων. Στόχος τους, να ευαισθητοποιήσουν τον κόσμο, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και διεθνώς, να αποτελέσει αξιόπιστη αναφορά ενημέρωσης και να παρεμβαίνει επιτόπου με τη βοήθεια ομάδας γιατρών και δικηγόρων.
Η κρατική βία δεν είναι κοινωνικά αποδεκτή ούτε πολιτικά ορθή. Αυτή είναι η κανονικότητα. Δεν είναι οι σακατεμένοι άνθρωποι και οι ρημαγμένες ψυχές...
