Στο ημίφως της επικαιρότητας, στα ψιλά των των ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης και διαρκώς εξόριστες από τις τηλεοράσεις δεν παραμένουν μόνο οι λεγόμενες «εργατικές ειδήσεις», αλλά και οι κάθε λογής εργοδοτικές αυθαιρεσίες, ακόμα και το αίμα που ρέει καθημερινά από τα δεκάδες εργατικά δυστυχήματα, που σπάνε το ένα ρεκόρ μετά το άλλο τα τελευταία δύο χρόνια.
Για τη συντριπτική πλειονότητα των μέσων ενημέρωσης, ακόμα και για τον έντυπο Τύπο, γεγονότα αδιανόητα στο πολύ πρόσφατο παρελθόν δεν καταγράφονται. Αψευδής μάρτυρας οι καθημερινοί εκβιασμοί, ακόμα και η σωματική βία που δέχονται οι απροστάτευτοι πλέον εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, στις εργολαβίες που έχουν παραχωρηθεί σημαντικά έργα του πάλαι ποτέ ευρύτερου «δημόσιου τομέα» και της «κοινής ωφέλειας».
Για να μην πάμε παρακάτω, στην «κανονικότητα» της ημιαπασχόλησης και στη «μαύρη εργασία» που αφορούν ένα σημαντικό μέρος της αγοράς εργασίας. Στην πρόσφατη δημοσκοπική έρευνα του Ινστιτούτου της ΓΣΕΕ, από το περίπου 25% των εργαζομένων που καταφεύγει ή υποχρεώνεται σε υπερωρίες, οι μισοί δεν πληρώνονται για τις παραπάνω ώρες από το (τυπικό) 8ωρο.
Γιατί πολλαπλασιάζονται με γεωμετρική πρόοδο τα κρούσματα εργοδοτικής αυθαιρεσίας, αποτελώντας πλέον αποκλειστικότητα της αστυνομίας, όταν ελάχιστα από αυτά αποκαλύπτονται; Η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι συνάρτηση των δραματικών αλλαγών σε βάρος των εργαζομένων που δρομολογήθηκαν την τελευταία τριετία.
Να θυμίσουμε, λοιπόν, ότι αμέσως μετά τις εκλογές του 2019 η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας υποβάθμισε συστηματικά το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας (ΣΕΠΕ) και συνολικά όλο το ρυθμιστικό πλαίσιο, προκρίνοντας ουσιαστικά την εργοδοτική ασυδοσία.
Με τους δύο αντεργατικούς νόμους που ψηφίστηκαν, πριν και μετά τις εκλογές (Νόμος Χατζηδάκη 4808, με ακόμα χειρότερες αλλαγές από τον Ά. Γεωργιάδη), οι αρμοδιότητες του ΣΕΠΕ μειώνονται περαιτέρω καθώς η υποβάθμισή του σε Ανεξάρτητη Διοικητική Αρχή τού δίνει έναν ρόλο «ουδέτερου» στην αγορά εργασίας, στη λογική μιας νέας ρυθμιστικής Αρχής.
Με αυτά τα δεδομένα συμβαίνουν τα αδιανόητα: Ένας εργαζόμενος να πέφτει θύμα εκβίασης, βίας, ακόμα και ληστείας από τον εργοδότη του. Και ένας μεγάλος όμιλος με εφοπλιστή επιχειρηματία να εκβιάζει τους πρώην εργαζόμενους για να επαναπροσληφθούν ζητώντας τους «δηλώσεις αποκήρυξης» του συνδικάτου τους.
