Public Image Ltd
«End of world»
Η σταθερά αμφιλεγόμενη προσωπικότητα του John Lydon παραμένει αινιγματική και άκρως αντιφατική όσα χρόνια κι αν περάσουν. Οι πρωτοπόροι του post punk επιστρέφουν, μετά το «What the world needs now» του 2015, με έναν δίσκο που μπορεί να μην είναι σπουδαίος, αλλά είναι σίγουρα συγκινητικός με τον τρόπο του. Τα νέα τραγούδια των Public Image Ltd είναι ρυθμικά, με στιλ καμαρωτό και πλήρως απελευθερωμένα από την πίεση των προσδοκιών του κόσμου. Ο Lydon εξαπολύει κύματα στιχουργικού νιχιλισμού και φαίνεται να εκτονώνεται μέσα από αυτοσχεδιαστικά ξεσπάσματα σατιρικού μισανθρωπισμού. Σαν να επιδεικνύει τα παράσημα ενός σεσημασμένου της punk μυθολογίας, ο Lydon διασκεδάζει ξεστομίζοντας τις αλήθειες του - αυτές που θα φώναζε ένας ψυχωτικός με περίσσια αυτοπεποίθηση. Στο μικρόφωνο ακούγεται σαν να προσπαθεί να σιγοντάρει έναν πόλεμο που έχει κηρύξει στο μυαλό του - μόνος εναντίον όλων. Ειδικά στο «L F C F» ακούγεται σαν παρανοϊκός κήρυκας του πεζοδρομίου που βρίζει τον κόσμο («Liars, fakes, cheats, and frauds»). Τους νευρικούς στίχους περικυκλώνουν τα νεφελώδη κιθαριστικά εφέ και τα κρουστά που στροβιλίζονται με μανία. Τη στιγμή ακριβώς που νομίζεις πως τα ανερμάτιστα φωνητικά θα σταματήσουν, τότε είναι που ο Lydon αρνείται να βάλει τελεία, γεγονός που καθιστά αυτά τα new wave ρινίσματα τόσο ανθεκτικά και παραδόξως γοητευτικά. Παρόλο που μερικά τραγούδια πάσχουν σε επίπεδο δομής και ανάπτυξης, το «End of world» είναι ένας δίσκος που φτιάχτηκε με πάθος και μας προσφέρει τον νικηφόρο συνδυασμό πειραματισμού και φωνητικού δράματος.
The Hives
«The death of Randy Fitzsimmons»
Επιστροφή για τους σύγχρονους garage punk ήρωες έπειτα από έντεκα χρόνια απουσίας. Οι Hives επιστρέφουν με ένα μπουκέτο κιθαριστικών τραγουδιών που σερβίρεται ωμό και κρύο. Σύμφωνα με το αφήγημα της μπάντας, ο Ράντι Φιτζσίμονς ήταν το έκτο μέλος τους, που πέθανε κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες. Ζητώντας απαντήσεις, το συγκρότημα έψαξε στον υποτιθέμενο τάφο του και, αντί για πτώμα, το φέρετρο περιείχε τη μουσική και τους στίχους για ένα άλμπουμ. Φυσικά, τίποτα από αυτά δεν είναι αλήθεια και οι λόγοι της απουσίας των Hives ήταν διαφορετικοί. Από το εναρκτήριο κομμάτι με τίτλο «Bogus operandi», οι Hives ποντάρουν στις ιαματικές ιδιότητες της punk αισθητικής, στην καθαρή διασκέδαση που προκαλούν οι κιθάρες και στους οργισμένους στίχους σε κομμάτια όπως το «Two kinds of trouble». Η μόνη εξαίρεση είναι η μπαλάντα χωρισμού με τίτλο «What did I ever do to you?». Υπάρχει και το εύστοχο αντικαπιταλιστικό σχόλιο στο «Countdown to shutdown». Οι Hives μπορεί να μην γράφουν το τραγούδι που θα μείνει αξέχαστο, αλλά τουλάχιστον κρατάνε το χιούμορ τους και μας θυμίζουν ότι αυτό που χρειάζεται πού και πού το rock είναι η επιστροφή στο αγνό τρίπτυχο κιθάρα-μπάσο-ντραμς, χωρίς τους εστέτ πειραματισμούς που συνήθως καλύπτουν απλώς τις ενοχές.
The Mystic Tension
«The Mystic Tension»
Αυτό είναι ένα ελληνικό συγκρότημα που ήρθε για να μείνει. Οι Mystic Tension με το σαρωτικό ντεμπούτο τους μας αποδεικνύουν ότι διαθέτουν την ικανότητα να δημιουργούν σασπένς και να μεταδίδουν μια πηχτή ατμόσφαιρα με τις κιθάρες τους. Το ψυχεδελικό, ζουμερό και επιθετικό rock που παίζουν κάθε άλλο παρά μονοδιάστατο είναι. Κάθε απότομη στροφή και κάθε ανισόπεδο riff είναι σκέτη απόλαυση - ειδικά σε μια εποχή που το τερέν του καθαρόαιμου rock στη χώρα μας γίνεται όλο και πιο αραιοκατοικημένο. Τραγούδια όπως το «How much is enough» και το «Inner resist» δεν φτιάχνονται εύκολα και έχουν ξεκάθαρο προορισμό. Ο δίσκος τους κυριολεκτικά σηκώνει σκόνη στον αέρα, καθώς η μπάντα δεν συμμαζεύει τις garage καταβολές της και εξαπολύει ένα ευπρόσδεκτο κιθαριστικό χάος σε κομμάτια όπως το «Girl come on» - με την καθηλωτική μπασογραμμή στην εισαγωγή του. Τα μέλη του γκρουπ παίζουν με ανεπιτήδευτο τρόπο και με πατημένα γκάζια, σαν να καίγονται να επικοινωνήσουν το φρέσκο υλικό τους, να το βγάλουν απ’ το σύστημά τους και μάλιστα χωρίς να προδίδουν την ανάγκη του ακροατή για στρογγυλές μελωδίες. Επιπλέον, η μπάντα αντιστέκεται στην επέλαση του μοντερνισμού, παραμένοντας πιστή στις punk αξίες που την ανέθρεψαν. Είπαμε ότι αυτό είναι ένα ελληνικό συγκρότημα που ήρθε για να μείνει, αλλά και που σε κάνει να ανυπομονείς να το δεις ζωντανά επί σκηνής.
