Πώς αφήσαμε την παρακμή τόσο να εξαπλωθεί;» λέει ένας στίχος του Παύλου Φύσσα. Ένας στίχος άγνωστος στους πολλούς, αλλά που έχει σημαδέψει κάποια παιδιά. Αυτά τα παιδιά που μετατρέπουν και πάλι το πένθος της γενιάς τους σε οργή.Τα ίδια παιδιά που πριν από μερικά χρόνια φώναξαν στους φασίστες «σιγά μη φοβηθώ» είναι που τώρα παίρνουν τους στίχους του Παύλου και στέκονται μπροστά στον κυνισμό, στην αλαζονεία και στην υποκριτική θλίψη μιας εξουσίας που τους εχθρεύεται. Και τα εχθρεύεται αυτά τα παιδιά η εξουσία γιατί τα φοβάται.
Και με το δίκιο της. Γιατί αυτά τα παιδιά αποτελούν και τον μεγαλύτερο κίνδυνο για το καθεστώς τους. Αυτά τα παιδιά που τα κατηγόρησαν για τη διασπορά του κορωνοϊού, αυτά τα παιδιά που τα κυνηγούσαν στους κινηματογράφους και τα έδερναν σε όποια πλατεία τα έβρισκαν, αυτά τα παιδιά για τα οποία προσέλαβαν χιλιάδες ένστολους αργόσχολους να τα αστυνομεύουν στα πανεπιστήμια και στις σχολές, αυτά τα παιδιά που τα σέρνουν στα αστυνομικά τμήματα έτσι και υψώσουν τη φωνή τους στα σχολεία.
Αυτά τα παιδιά είναι που λένε όχι στην παρακμή που η εξουσία πάει να τους πουλήσει για εκσυγχρονισμό. υτά τα παιδιά που μέρες τώρα βρίσκονται στους δρόμους όλης της χώρας και ζητούν να μην συγκαλυφθεί το έγκλημα των Τεμπών είναι ο φόβος των κυβερνόντων και ο άγνωστος Χ των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Οι μεν τα έχουν χάσει προ πολλού τα παιδιά αυτά και οι δε ψάχνουν κώδικα επικοινωνίας μαζί τους. Κι αν δεν προσέξουν, θα τα χάσουν κι αυτοί.
Γιατί αυτά τα παιδιά δεν τσιμπάνε, κι αυτό ας το έχουν όλοι οι ενδιαφερόμενοι κατά νου όταν επιχειρούν να συνομιλήσουν μ’ αυτή τη γενιά
