Ήταν ωραία που κάναμε συνέδριο μετά από έξι χρόνια. Μέσα σε αυτά τα έξι χρόνια, έχουμε ήδη μεταμορφωθεί (ή διαμορφωθεί, δεν θα τα χαλάσουμε εδώ) σε άλλο κόμμα. Δεν είναι καθόλου εύκολες οι μεταβάσεις, αλλά, σε κάθε περίπτωση, αλλάζει η συγκυρία, αλλάζουν οι απαιτήσεις, αλλάζουμε κι εμείς. Πρέπει να το συνηθίσουμε.
Βέβαια, άλλο να συνηθίζεις στους νέους καιρούς με τα νέα καθήκοντα κι άλλο πράγμα οι εκπτώσεις. Γιατί εμείς στα συνέδριά μας έχουμε μάθει να δίνουμε μάχες για όσα πιστεύουμε, να συζητάμε, να διαμορφώνουμε, να τσακωνόμαστε, αλλά μαζί. Συντροφικά. Πολιτισμένα. Αυτή είναι η Αριστερά που μας μεγάλωσε κι αυτή είναι η Αριστερά που δέχτηκε τα νέα μέλη.
Δεν είμαι απόλυτα σίγουρη πως το έχουμε κατανοήσει αυτό. Γιατί όταν μετατρέπεται το συνέδριο σε αρένα, επιτρέποντας στα συστημικά Μέσα να παρουσιάζουν έναν ΣΥΡΙΖΑ έτοιμο να διαλυθεί, όταν φωνάζουμε λες και βρισκόμαστε σε συνέλευση φοιτητικού συλλόγου, όταν προπηλακίζεται ο Θοδωρής Δρίτσας κι όταν γίνονται κλωτσοσκούφι οι διαδικασίες, τότε λυπάμαι πάρα πολύ, αλλά δεν έχουμε αντιληφθεί τι σημαίνει κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς, της σύγκρουσης, αλλά πάντοτε της δημοκρατίας. Και δεν θα κάνει το κόμμα εκπτώσεις προς τα κάτω για να ενωθούμε με τον αντισυντροφικό χαρακτήρα. Θα κάνουν όσοι παρεκτρέπονται βήματα προς τα πάνω.
Όταν ο Γιάννης Ραγκούσης ευχαριστεί που φτιάξαμε τον ΣΥΡΙΖΑ του 3%, ευχαριστεί που φτιάξαμε αυτήν την Αριστερά, των κινημάτων, των διαλόγων, των συγκρούσεων, αλλά της συντροφικότητας. Είναι πολύτιμη αυτή η Αριστερά για τον τόπο. Είναι η Αριστερά που κερδίζει μάχες, που βρίσκεται στην πλευρά των αναγκών της κοινωνίας και που έχει έναν ποιοτικό χαρακτήρα, τον οποίο διδάσκονται τα μέλη της. Είναι η Αριστερά που έφερε για πρώτη φορά στην Ελλάδα την απόλυτη πρόταση ισότητας των δύο φύλων εντός του κόμματος με ποσόστωση 50%. Είναι η Αριστερά που σέβεται την ιστορία των παλαιότερων και ακούει (ή τουλάχιστον προσπαθεί) τους νέους.
Σκέφτομαι πολλές ατάκες θυμωμένες για το κλίμα στο συνέδριο, αλλά πιστεύω πως δεν έχουν σημασία. Γιατί σημασία έχει, στο τέλος της μέρας, η συγκίνηση του Νίκου Βούτση, που γέμισε το στάδιο με ζεστασιά και τρυφερότητα όταν μίλησε για τους αγώνες μας, τη συντροφικότητα, τον ριζοσπαστισμό μας. Για την ιστορία μας. Γιατί μας συγκίνησε κι ο Αλέξης Τσίπρας όταν είπε πώς οργανώθηκε στη Νεολαία του Συνασπισμού και υπενθύμισε πόσα κατάφερε η δική μας κυβέρνηση γι' αυτήν τη χώρα.
Μας μεγάλωσε αυτό το κόμμα. Οργανωθήκαμε παιδιά και πορευτήκαμε μαζί. Καλώς ήρθατε, σύντροφοι, στη ριζοσπαστική Αριστερά. Είναι ωραία η Αριστερά μας. Αν στρέψετε το βλέμμα σας προς τον νέο χώρο που ενταχθήκατε κι όχι προς κάτι που φαντάζεστε ότι πρέπει να γίνει -κάτι, ίσως, πολύ παλιό κι αποτυχημένο πια, όπως το ΠΑΣΟΚ-, τότε οι νέοι καιροί θα σας χαρίσουν ό,τι και σε εμάς: αγώνες, νίκες και μια παιδεία που τη χρειαζόμαστε διαρκώς, όλοι.
