Λίγο μετά τη μία το μεσημέρι οι διαδηλωτές που βρίσκονταν στην κεφαλή της απεργιακής πορείας άφηναν πίσω τους το κτήριο της Βουλής για να κατηφορίσουν την Πανεπιστημίου και να τυλίξουν τα πανό τους. Την ίδια ώρα, οι διαδηλωτές που βρίσκονταν στο τέλος της κινητοποίησης περίμεναν να κάνουν τα πρώτα τους βήματα ενώ βρίσκονταν ακόμη στο ύψος των Χαυτείων, κοντά στην πλατεία Ομονοίας. Στο ενδιάμεσο, υπήρχαν φυσικά αρκετά κομμάτια του δρόμου τα οποία ήταν άδεια, ήταν όμως μια μεγάλη κινητοποίηση η χθεσινή. Δεδομένης μάλιστα της δυσκολίας μετακίνησης που υπάρχει για όσους μένουν μακριά απ’ το κέντρο και των πιέσεων που δέχονται οι εργαζόμενοι απ’ τους εργοδότες ώστε να τηρήσουν κανονικά το ωράριό τους σαν μια οποιαδήποτε ημέρα.
Η αστυνομία υπολόγισε ότι ο κόσμος που κατέβηκε συνολικά στις συγκεντρώσεις (ΓΣΣΕ - ΑΔΕΔΥ στην πλ. Κλαυθμώνος, πρωτοβάθμια σωματεία στα Προπύλαια και ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα) ήταν περίπου 10.000. Η αριθμητική των δημοσιογράφων έβγαζε ένα κάπως μεγαλύτερο αποτέλεσμα, με συμμετοχή που άγγιζε τα 12.000 και πλέον άτομα. Είτε έτσι είτε αλλιώς, μικρή η σημασία μάλλον, χθες οι δρόμοι της πόλης δεν βούιξαν από κορναρίσματα, αλλά από φωνές που ζητούσαν το δικαίωμα στην αξιοπρεπή διαβίωση, με αυξήσεις στους μισθούς και λήψεις μέτρων απ’ την κυβέρνηση που δεν θα έχουν πάλι το βλέμμα στους λίγους, αλλά στο μεγάλο κοινωνικό σύνολο, κάνοντας την ακρίβεια διαχειρίσιμη για κάθε σπίτι.
Σύσσωμη στον δρόμο κατέβηκε η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, που περπάτησε πλάι με τους νεολαίους και τα μέλη του κόμματος, δίπλα όμως και σε κάθε εργαζόμενο, νέο, άνεργο, συνταξιούχο που έδωσε το παρών. Κάποιους απ’ αυτούς τους σταματήσαμε, ενώ κρατούσαν το πανό τους. Μας μίλησαν για την κατάσταση που βιώνουν στη δουλειά τους και την καθημερινότητα όπως έχει διαμορφωθεί γενικότερα στη ζωή τους μετά τις αυξήσεις στους λογαριασμούς και σε όλα σχεδόν τα βασικά αγαθά.
Μαρία Χαρχαρίδου, νοσηλεύτρια
Φοβόμαστε να έρθει ο επόμενος λογαριασμός
Για την κατάσταση στην εργασία της: Πρέπει να τελειώνουμε με την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Είναι η κυβέρνηση της ακρίβειας, της πολεμοκαπηλείας και της καταστροφής. Έχει διαλύσει τα νοσοκομεία, ντρεπόμαστε για τη φροντίδα που δίνουμε στους ασθενείς μας χωρίς να φταίμε εμείς, δεν πάει άλλο. Δεν μπορούμε να κλείσουμε τις εφημερίες, δεν έχουμε κρεβάτια, γεμίζουμε και τα ράντζα, από την προηγούμενη της εφημερίας μέχρι την επομένη μέρα 5-6 το απόγευμα παλεύουμε να τακτοποιήσουμε τους ασθενείς.
Για την καθημερινότητα με την ακρίβεια: Φοβόμαστε να έρθει ο επόμενος λογαριασμός. Και καταλαβαίνουμε ότι είμαστε στην αρχή. Από δω και πέρα θα ζήσουμε πολύ χειρότερα. Το σούπερ μάρκετ είναι απλησίαστο, δεν θα μπορούμε να επιβιώσουμε εμείς που εργαζόμαστε κι έχουμε έναν μισθό, δεν μιλάμε για τους υπόλοιπους που είναι άνεργοι κι έχουν ακόμη χαμηλότερους μισθούς απ’ τους δικούς μας.
Ευδοκία Σκοπελίτη, τεχνικός σε θυγατρική του ΟΤΕ
Δεν ξέρουμε πώς να ζήσουμε το τέλος του μήνα
Για την κατάσταση στην εργασία της: Όπως συμβαίνει με όλους τους κλάδους, παρά την ακρίβεια δεν έχουμε αύξηση στον μισθό μας, ο οποίος έχει χάσει την αντιστοιχία που είχε σε σχέση με τα έξοδά μας σε σύγκριση με πριν δύο χρόνια. Λειτουργούμε με ατομικές συμβάσεις και ειδικότερα οι γυναίκες που έχουν γίνει τεχνικοί πεδίου αντιμετωπίζουν περισσότερα προβλήματα λόγω φύλου, αλλά και γιατί είμαστε πιο αναλώσιμες για μια εθελούσια έξοδο.
Για την καθημερινότητα με την ακρίβεια: Έχουμε αναγκαστεί να κόψουμε τα πάντα. Πληρώνουμε τα βασικά, τα πάγια λειτουργικά έξοδα που έχει ένα σπίτι, φώτα, νερά, ενοίκιο. Εγώ δεν έχω παιδιά, ευτυχώς. Αλλά και πάλι, με δύο μισθούς, δεν καλυπτόμαστε ώστε να βγούμε όπως βγαίναμε για φαγητό και να είμαστε με παρέες πιο κοινωνικοί. Ο μισθός δεν επαρκεί πια για να βγάλεις όλο τον μήνα, δηλαδή προς το τέλος του μήνα υπάρχει τεράστιο πρόβλημα πώς θα μπορέσεις να ζήσεις μέχρι να τελειώσει.
Χρήστος Νοβακόπουλος, μαθητής στο 5ο λύκειο του Βύρωνα
Βλέπουμε κι εμείς τους λογαριασμούς
Για τους λόγους που κατέβηκε στον δρόμο: Αποφασίσαμε συλλογικά σαν σχολείο να διαδηλώσουμε γιατί όλοι νιώθουμε την ακρίβεια στο πετσί μας μέσω των οικογενειών μας, γιατί βλέπουμε κι εμείς τους λογαριασμούς. Δεν είμαστε εκτός της κοινωνίας. Ακόμη και στα άτομα που δεν ασχολούνται με την πολιτική αυτές τις ημέρες βασικό θέμα συζήτησης είναι η ακρίβεια κι ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος στην Ουκρανία. Είμαστε εδώ για να ζητήσουμε αύξηση των μισθών που θ’ αντισταθμίζει την ακρίβεια και να πούμε ότι είμαστε ενάντια στην εμπλοκή της χώρας μας στον πόλεμο.
Για τη νέα κατάσταση με την ακρίβεια: Δεν είμαι εργαζόμενος, είμαι μαθητής, έχω όμως τα μάτια μου ανοιχτά. Βλέπω τους λογαριασμούς της ΔΕΗ στο σπίτι μου κι από εκεί που ερχόντουσαν 100-120 ευρώ τώρα είναι στα 400. Και βλέπω ότι η κυβέρνηση και τα φερέφωνά της το μόνο που κάνουν είναι να κατηγορούν για την ακρίβεια τον πόλεμο. Ναι, είναι ένας παράγοντας, αλλά κρύβουν την απουσία λήψης μέτρων.
Παναγιώτα Σακέτου, αν. δασκάλα από το 2015
Πέντε χρόνια για να πληρώσω ένα μεταπτυχιακό
Για την κατάσταση στην εργασία της: Εμείς σαν κλάδος αιτούμαστε μόνιμους διορισμούς, είμαστε πάρα πολλά χρόνια αναπληρωτές με ασταθείς εργασιακές συμβάσεις. Ζητάμε αύξηση μισθού και μόνιμη εργασία για όλους. Δουλεύω στην Αττική, είμαι όμως απ’ το Μεσολόγγι. Οπότε νοικιάζω, χρησιμοποιώ αυτοκίνητο και κάθε χρόνο είμαι αλλού. Όταν πληρώνεις ενοίκιο, χρησιμοποιείς το αυτοκίνητό σου κι είσαι εργαζόμενος ουσιαστικά για 9 μήνες, τους μήνες του καλοκαιριού ζεις μόνο απ’ το επίδομα ανεργίας.
Για τις συνέπειες από την ακρίβεια: Μας έχει πλήξει σε όλα τα επίπεδα και στο πώς μετακινούμαστε. Απ’ τον έναν τόπο στον άλλο κάθε χρόνο. Και κάθε φορά μακριά απ’ τη μόνιμη κατοικία μας. Στο τέλος του μήνα, περιμένουμε να ξαναπληρωθούμε για να πληρώσουμε και το ενοίκιό μας και τη ΔΕΗ και όλα τα πάγια έξοδα που μπορεί να έχουμε. Για να πληρώσω το μεταπτυχιακό μου, μάζευα χρήματα για πέντε χρόνια.
Αλεξάνδρα Αγγελοπούλου, τραπεζοϋπάλληλος
Φτάνεις στο σημείο που λες δεν ξέρω γιατί δουλεύω
Για την κατάσταση στην εργασία της: Στον κλάδο μας οι μειώσεις προσωπικού είναι διαρκείς, με εθελούσιες, υποτίθεται, εξόδους. Ξέρουμε πολύ καλά όλοι οι τραπεζοϋπάλληλοι ότι η πλειονότητα των ανθρώπων που βγαίνει σε εθελούσια έξοδο το κάνει είτε γιατί πιέζεται είτε γιατί απελπίζεται. Ο κλάδος μας απασχολεί ένα πολύ μεγάλο ποσοστό ενοικιαζόμενου προσωπικού, εργολαβικών εργαζομένων, οι οποίοι δεν εντάσσονται στις συλλογικές συμβάσεις. Είναι τραγικό να βρίσκεσαι μέσα σ’ έναν οργανισμό και να υπάρχουν διαφορετικών ταχυτήτων υπάλληλοι οι οποίοι ζουν μια άλλη πραγματικότητα κι είναι οι πρώτοι που εξαναγκάζονται να δουλεύουν παραπάνω απ’ το ωράριό τους.
Για την καθημερινότητα με την ακρίβεια: Περιορίζουμε ακόμη και τις μετακινήσεις μας. Ξέρω πάρα πολλούς συναδέλφους, οι οποίοι ερχόντουσαν προ πανδημίας με το αυτοκίνητό τους στη δουλειά και πλέον χρησιμοποιούν το λεωφορείο γιατί δεν μπορούν να καλύψουν το κόστος της βενζίνης. Φτάνεις στο σημείο που σου λέει ο άλλος ‘δεν ξέρω γιατί δουλεύω αν δεν μπορώ να πηγαινοέρχομαι με το αυτοκίνητό μου στη δουλειά’.
