Είναι ανατριχιαστική η υπόθεση της Πάτρας, δεν αμφιβάλλει κανένας γι' αυτό. Και πρωτοφανής και σοκαριστική και ανεκδιήγητη. Μάλλον, “ανεκδιήγητη” όχι και τόσο... Απεναντίας, την “διηγούνται” εδώ και κοντά δύο μήνες τόσο πολύ, τόσο συχνά, τόσο χυδαία, που ο καθένας έχει διαμορφώσει άποψη, είτε με το μακρύ του είτε με το κοντό του.
Την Τετάρτη συνελήφθη και κατηγορείται για ανθρωποκτονία η Ρούλα Πισπιρίγκου, η μητέρα των τριών παιδιών. Δεν έχει εκδικαστεί η υπόθεση ούτε ετυμηγορία υπάρχει. Πιθανότατα υπάρχει πολύ δρόμος ακόμα. Αλλά οι υποθέσεις δεν είναι δική μας δουλειά.
Οι δημοσιογράφοι κάναμε τεράστιο κακό στην υπόθεση. Δεν την πήγαμε πίσω, δεν διαστρεβλώσαμε τα στοιχεία, αυτά τα κάνουμε σε άλλες υποθέσεις, σε καμιά δίκη αναρχικών, ας πούμε. Στις ανθρωποκτονίες και δη παιδιών, η δημοσιογραφία παραθέτει τα στοιχεία. Για την ακρίβεια, τα αμολάει προς το αδηφάγο κοινό, που θέλει αίμα. Ηδονίζονται, ρε παιδί μου, με το έγκλημα, τους τραβάνε τα πτώματα σαν να είναι μύγες.
Έτσι, την Τετάρτη μαζεύτηκαν έξω από το σπίτι της οικογένειας για να τους λιντσάρουν, στα κοινωνικά δίκτυα πανηγύρισαν κι άρχισαν να μιλούν για την επιστροφή της θανατικής ποινής. “Κοινό περί δικαίου αίσθημα”, σου λέει. Ποιου κοινού το κοινό αίσθημα; Του αδηφάγου; Αυτού που δικαιολογεί τον γυναικοκτόνο Μπάμπη Αναγνωστόπουλο και θέλει την κρεμάλα της Πισπιρίγκου, χωρίς απολύτως καμία λογική στο σκεπτικό τους, αλλά με ένα μοβόρικο ένστικτο που κάπως τους “φτιάχνει”. Νιώθουν ισχυροί; Θέλουν να την κάψουν στην πυρά, ίσως;
Να κριθεί ένοχη και να τιμωρηθεί, ο νόμος για τις δολοφονίες και ειδικά αυτές των παιδιών είναι αμείλικτος και δίκαιος. Αυτό είναι δημοκρατία και δικαιοσύνη: Δικάζεσαι, καταδικάζεσαι, τιμωρείσαι. Θεωρητικά, τιμωρείσαι δίκαια, εκτός κι αν είσαι η Ηριάννα, που σε εκδικούνται χωρίς καν καταδίκη. Ή ο Τάσος Θεοφίλου. Έχει κι η Δικαιοσύνη τα μέτρα της και τα σταθμά της, αλλά αυτήν έχουμε, με αυτήν παλεύουμε να βγάλουμε άκρη. Μερικές φορές βγάζουμε, όπως στη δίκη της Χρυσής Αυγής ή των δολοφόνων της Ελένης Τοπαλούδη.
Ως εκεί φτάνουν τα δικαιώματα και του κοινού και της Δικαιοσύνης. Στο σημείο της απόδοσης ποινής. Το κοινό ενημερώνεται και νιώθει αναλόγως, η Δικαιοσύνη αποδίδει τις ποινές. Ώς εκεί. Ξέρετε ποιοι αποφασίζουν αν θα ζήσεις ή αν θα πεθάνεις; Οι δολοφόνοι, όχι οι δημοκρατίες. Και ποιοι αποφασίζουν εξευτελισμούς, βασανιστήρια και χυδαία εκδίκηση; Οι χαμερπέστεροι του είδους μας.
