Πέρασαν σαράντα ημέρες από την ημέρα που η 8χρονη Όλγα άφησε την τελευταία της πνοή στο εργοστάσιο του Σαραντόπουλου, όταν πρώτα η σιδερένια πόρτα και μετά η αδιαφορία των εργαζομένων της εταιρείας της έδωσαν τη χαριστική βολή. Πονοκέφαλος για την οικογένεια της Όλγας ακόμη και το τραπέζι στη μνήμη της που έπρεπε να στρωθεί, στην οδό Πλουμπίδη στο Κερατσίνι. Πού να βρεθούν τα χρήματα για το φαγητό τόσων ανθρώπων: της οικογένειας, των συγγενών και των φίλων, όταν το επίδομα της πολυτεκνίας δεν φτάνει ούτε για την αγορά μιας σόμπας υγραερίου για να σπάει η υγρασία που κατακλύζει το άδειο διαμέρισμα; Η γιαγιά και ο παππούς της Όλγας, για να βρουν τα χρήματα της κηδείας, αναγκάστηκαν να πουλήσουν ένα παλιό αυτοκίνητο που είχαν για να μαζεύουν τα παλιοσίδερα και για την ανακύκλωση.
Η αλληλεγγύη προνόησε για το μνημόσυνο στα σαράντα. Μέλη του Τμήματος Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. και της Νομαρχιακής Επιτροπής του Πειραιά ζήτησαν από τη γιαγιά Όλγα να τους δώσει μια λίστα με αυτά που χρειάζονται και την παραμονή του μνημόσυνου της τα παρέδωσαν στο σπίτι τους: ψωμί, κρέας, πατάτες, λαχανικά, λάδι, ελιές αναψυκτικά και γλυκά για τα παιδιά. Χρήματα για το ψήσιμο στον φούρνο, γιατί το σπίτι δεν είναι ηλεκτροδοτημένο. Αυτά που για άλλους είναι δεδομένα, στην οικογένεια αυτή «κοστίζουν μια ζωή». Το τραπέζι της μνήμης στήθηκε μέσα στο παγωμένο και υγρό δωμάτιο. Στο κέντρο του τραπεζιού η φωτογραφία της Όλγας, που συγκεντρώνει τα κλαμένα μάτια μικρών και μεγάλων. Λίγοι ήταν αυτοί που τη θυμήθηκαν και μόνο της δικής της φυλής. Μόνο Ρομά. Κανείς από τη γειτονία.
«Δεν με βοήθησε κανείς γείτονας», το παράπονο της γιαγιάς Όλγας, η οποία αναρωτιέται γιατί τη θεωρούν εχθρό της και δεν νοιάζονται για το δράμα τους. Φωτεινή εξαίρεση, μια δασκάλα, η Μαρία, η οποία τους επισκέπτεται πάντα κρατώντας κάτι στο χέρι. Η οικογένεια τη μνημονεύει. Στο τραπέζι της ανθρωπιάς και της μνήμης βρέθηκε ο αντιδήμαρχος Κερατσινίου Μιλτιάδης Θεοδότης, καθώς η δημοτική αρχή φρόντισε να τους εντάξει στις κοινωνικές δομές για να έχουν καθημερινά έξι μερίδες φαγητό, πρόσβαση σε τρόφιμα του κοινωνικού παντοπωλείου και στο φαρμακείο. Εκεί βρέθηκαν ο Νίκος Τσιγώνιας και η Στέλλα Μπελιά από το Τμήμα Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. και ο Μανώλης Σαρρής από την οργάνωση του Πειραιά του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., που μόνο ευχές είχε να τους δώσει η γιαγιά της Όλγας.
«Αν δεν ήταν ο Νίκος και η παρέα του, δεν θα κάναμε σήμερα μνημόσυνο» λέει η οικογένεια, η οποία μετά την ανακούφιση που βρέθηκαν τα χρήματα για να τηρηθεί το έθιμο των σαράντα ημερών, αγωνιά τι θα γίνει με το τελετουργικό στους έξι μήνες και στον έναν χρόνο από τον θάνατο της εγγονής. Η φροντίδα των νεκρών κρατάει ζωντανή τη μνήμη τους. Και το αίτημα για δικαιοσύνη ολοζώντανο, γιατί και οι ζωές των Ρομά αξίζουν. Η διεκδίκηση του αιτήματος μας αφορά όλους.
