Δεκαπέντε χρόνια για έναν ραδιοφωνικό σταθμό σημαίνουν δύο, τρεις, πολλές ζωές. Από τις 6 Φεβρουαρίου 2006, όταν εξέπεμψε πρώτη φορά, ο 105,5 Στο Κόκκινο έζησε τόσες και ακόμα περισσότερες. Διότι συνέβη, και ίσως όχι τελείως τυχαία, η ύπαρξή του να συμπέσει με την πιο ανήσυχη περίοδο της σύγχρονης ελληνικής κοινωνικής ιστορίας.
Το Κόκκινο βρέθηκε εκεί στο φοιτητικό κίνημα «του Μάη - Ιούνη» για το άρθρο 16, στον Δεκέμβριο του 2008, στην Κερατέα, στις μεγαλύτερες απεργίες της μεταπολίτευσης την εποχή των Μνημονίων, στο κίνημα των πλατειών, στο μαύρο στην ΕΡΤ και στην αυτοδιαχείριση, στο δημοψήφισμα, στη δίκη της Χρυσής Αυγής και βέβαια και στην πολιτική και εκλογική έκρηξη της Αριστεράς στην Ελλάδα.
Και ήταν κατά κανόνα σε κεντρική θέση μάχης. Αποφεύγοντας το πομπώδες και κάπως ουτοπικό «πάντα από τη σωστή πλευρά της Ιστορίας», θα διαπιστώσουμε πάντως ότι ακολουθούσε πάντα παράλληλη πορεία με τα κινήματα στη χώρα: ανέβαινε και κατέβαινε μαζί τους, υπέφερε από τις αντιφάσεις τους, τρεφόταν από τον ενθουσιασμό τους. Και αυτό είναι αρκετό για να νιώθουμε καλά με τη δουλειά μας.
Όλα αυτά δεν έγιναν a capella ούτε ήταν δουλειά των δημοσιογράφων μόνο. Το Κόκκινο υπήρξε όλα αυτά τα 15 χρόνια σημαντικός αγωγός πολιτισμού, ανακάτεψε μαζί πολλές σημαντικές μουσικές, από πολλούς σημαντικούς μουσικούς παραγωγούς, και αναπτύχθηκε μέσα σε ένα κλίμα ισχυρής συναδελφικότητας, αλληλεγγύης και κοινής αγωνίας, που συμπεριλάμβανε τεχνικούς, ηχολήπτες, διοικητικούς και φυσικά τους ακροατές και τις ακροάτριες, ανθρώπους που σε πολλές περιπτώσεις και αντίξοες συνθήκες έγιναν το Κόκκινο, συνεισφέροντας πάντα ηθικά και, πολύ πιο συχνά από όσο θα φανταζόμασταν, υλικά.
Η πορεία μας δεν ήταν πάντα ανέφελη, ήταν όμως πάντα με το βλέμμα στο δίκιο. Καμιά φορά μπορεί να αστοχήσαμε, πάντα κοιτάμε προς τα εκεί.
Αυτοί που έφυγαν
Σήμερα, 15 χρόνια μετά, η σκέψη μας είναι σε εκείνους που δεν είναι πια μαζί μας: τον Γιώργο Ανανδρανιστάκη, τον Άρη Βαρούνη, τον Βαγγέλη Βέκιο, τον Βαγγέλη Γουμενάκη, τον Γιώργη Ξυλούρη, τον Βαγγέλη Καραγεώργο, τον Νικόλα Τριανταφυλλίδη, τον Γιώργο Πιαντέ. Επίσης και σε όλους τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες που δεν συνεχίσαμε μαζί, για διαφορετικούς κάθε φορά λόγους, με τη γνώση ότι χωρίς αυτούς και αυτές το Κόκκινο δεν θα υπήρχε σήμερα με τον τρόπο που υπάρχει.
Έχουμε ήδη έτοιμο το επόμενο δεκαπενταετές πλάνο, αλλά θα το αποκαλύψουμε σιγά - σιγά για να μην χαλάσουμε την έκπληξη. Θα αρκεστούμε μόνο να πούμε ότι ο στόχος μας συμπυκνώνεται στην ιδέα να περνάμε καλά εμείς κι εσείς και να μην περνάνε καλά αυτοί που δεν πρέπει. Σε αυτό άλλωστε τα καλά ραδιόφωνα μοιάζουν με τη ζωή την ίδια.
