Την απώλεια, ειδικά όταν αυτή είναι τόσο άδικη και αναπάντεχη, τη διαδέχονται συνήθως δύο αντιδράσεις: Η θέληση για εκδίκηση ή η θέληση για παραίτηση από όλα και τα πάντα. Η Μάγδα Φύσσα διάλεξε να δώσει μια μάχη για όλα και για πάντα. Να δώσει την πιο ευθεία μάχη που δόθηκε ποτέ από τη Μεταπολίτευση κι έπειτα με τους φασίστες. "Αυτό για να με θυμάσαι...", όπως θα θυμάται εκείνο το μπουκάλι με νερό ο δολοφόνος Ρουπακιάς στη δικαστική αίθουσα. Πόνεσε περισσότερο από οποιοδήποτε δολοφονικό όπλο μπορεί ποτέ να πονέσει, γιατί οι φασίστες αυτό που φοβούνται περισσότερο είναι η μνήμη. Κανείς δεν θα ξεχάσει τι συνέβη πριν από τρία χρόνια.
Η Μάγδα Φύσσα απέδειξε ότι είναι πιο δυνατή από το μίσος. Δίνει έναν συνειδητό κι επίμονο αγώνα, που, όταν τον κερδίσει, δεν θα της έχει φέρει πίσω το παιδί της. Θα έχει όμως συμβάλει καθοριστικά ώστε να μην ανεβεί τον δικό της ανήφορο καμία άλλη μάνα. Η συνειδητότητα του αγώνα της φαίνεται στο πώς εκθέτει τη χυδαιότητα τής δημοσιογραφίας αναφερόμενη στη “μαύρη” 18η Σεπτεμβρίου: "Mια ημέρα, που οι δημοσιογράφοι, οι οποίοι όπλισαν τους δολοφόνους του Παύλου δίνοντάς τους βήμα, θα θυμηθούν ότι έχει μείνει πίσω μια οικογένεια που θα πονάει για πάντα μόνο και μόνο για να το πουλήσουν, μαζί με διαφημίσεις στα κανάλια τους και κουπόνια στις εφημερίδες τους, όπως έκαναν και με το νεκρό κορμί του δύο μέρες μετά".
Φαίνεται στο πώς εκθέτει τους όψιμους επαναστάτες: "Άλλη μια μέρα, που κάποιοι επαγγελματίες “αντιφασίστες” προσπαθούν από την πρώτη στιγμή να “καπελώσουν”, αλλά και να τη χρησιμοποιήσουν για να αποκτήσουν πολιτική δύναμη ή να ξεπλύνουν την ανυπαρξία τους. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της 18.9.13, που κάποιοι δεν δίστασαν να στήσουν τραπεζάκι οικονομικής ενίσχυσής τους στο πεζοδρόμιο, κυριολεκτικά πριν καν καθαριστεί από τα αίματα του Παύλου ή άλλες φορές αλλού με τη φωτογραφία του “ψαρεύουν” μέλη".
Κυρίως όμως φαίνεται στο πώς εκθέτει τη Χρυσή Αυγή: "Ακούσαμε τον αρχηγό τους να λέει ότι είναι η σπορά των ηττημένων του 1945. Είναι ναζιστές. Αυτοί είναι. Είναι τα απομεινάρια των δοσίλογων και των ταγματασφαλιτών».
Καθώς γράφουμε το όνομά της, κάθε γράμμα προκαλεί ρίγος. Η Μάγδα Φύσσα δεν είναι απλά μια μάνα σημαδεμένη από ένα άσχημο παιχνίδι της μοίρας, αλλά μια αγωνίστρια, μια γνήσια αντιφασίστρια.
