"Δεν θα συνιστούσα τέτοιου είδους βιβλία, εκτός αν είναι δομημένα με τέτοιο τρόπο ώστε πρωταρχικά να διασκεδάζουν, να συναρπάζουν και να διεγείρουν το ενδιαφέρον του παιδιού, και μόνο έμμεσα, χωρίς καλά καλά να το αντιλαμβάνεται, να μεταδίδουν ή να εμπεδώνουν σχολικές γνώσεις", λέει στην "Α" ο γνωστός παραμυθάς, Ευγένιος Τριβιζάς και συμπληρώνει: "Απαιτείται η σωστή δοσολογία συστατικών μύθου, περιπέτειας, χιούμορ και μετάδοσης γνώσης με έμφαση στα τρία πρώτα. Διαφορετικά το παιδί ούτως ή άλλως θα αδιαφορήσει κι αν επιχειρήσει να του τα επιβάλει κανείς, ενδέχεται τα αποτελέσματα να είναι αντίθετα από τα επιδιωκόμενα".
Μπορεί τελικά να καλλιεργηθεί η φιλαναγνωσία; "Ελκυστικά σχολικά βιβλία" είναι η απάντηση που δίνει ο Ευ. Τριβιζάς. "Τα βιβλία του εκπαιδευτικού μας συστήματος είναι ως επί το πλείστον κουραστικά, ανιαρά και βαρετά. Ταλανίζουν τόσο πολύ τα παιδιά ώστε αυτά, μέσα από μια διαδικασία γενίκευσης εξηρτημένων αντανακλαστικών, αισθάνονται στην υπόλοιπη ζωή τους απέχθεια για οποιοδήποτε έντυπο, με την εξαίρεση ίσως των επιταγών".
"Πόσο πιο ελκυστικό θα ήταν, για παράδειγμα, αν μια άσκηση αριθμητικής του τύπου 'Ένα κιλό πατάτες κάνει 90 λεπτά, πόσο κάνουν 10 κιλά πατάτες;' δινόταν με διαφορετικό τρόπο. Δηλαδή 'Όταν ο Πινόκιο λέει ψέματα, η μύτη του μεγαλώνει δυόμισι πόντους. Πόσο θα μεγαλώσει, αν πει είκοσι ψέματα;' ή 'Για κάθε δέκα χρόνια που κοιμόταν η Ωραία Κοιμωμένη χρειάζεται ένα φιλί για να ξυπνήσει. Πόσα φιλιά χρειάζεται για να ξυπνήσει αν κοιμόταν δώδεκα χρόνια;'" μας λέει, συμπληρώνοντας πολύ σωστά: "Ένα επιπλέον πλεονέκτημα των δύο τελευταίων παραδειγμάτων είναι ότι δεν επηρεάζονται εύκολα από τον πληθωρισμό".
