Σε λίγες ώρες η εξάμηνη αναστολή των πλειστηριασμών στα ακίνητα που στεγάζεται η ΒΙΟ.ΜΕ. θα είναι παρελθόν. Ο αγώνας των εργαζομένων, που ξεπερνά τα τρία χρόνια, κινδυνεύει να τιναχθεί στον αέρα και ένα υψηλό σε συμβολισμό πείραμα από τα κάτω, σημείο αναφοράς για τα κινήματα και τους εργαζομένους διεθνώς, κινδυνεύει να χαθεί. Ή μήπως όχι; Οι εργαζόμενοι της ΒΙΟ.ΜΕ., μαζί με τους Ρομπέν του Ξύλου, τους εργαζόμενους που έχουν καταλάβει το εργοστάσιο ξυλείας στην Πατρίδα Ημαθίας, κατεβαίνουν σήμερα από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα και προχωρούν σε δράσεις "που θα κρατήσουν όσο χρειαστεί". Το καραβάνι αγώνα και αλληλεγγύης, όπως το ονομάζουν, κάνει την πρώτη του στάση στις 8 το απόγευμα στο αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο Εμπρός και πραγματοποιεί ανοιχτή στον κόσμο συνέλευση. Ακολουθούν αύριο κινητοποιήσεις έξω από το υπουργείο Εργασίας.
Οι εργαζόμενοι αναφέρουν ότι οι περσινές κινητοποιήσεις έδειξαν πάλι την αξία της αντίστασης, καθώς χάρη σ' αυτές κερδήθηκε η αναβολή του πλειστηριασμού του οικοπέδου στο οποίο βρίσκεται η ΒΙΟ.ΜΕ. Ήταν όμως μόνο "μια ασπιρίνη", καθώς εκτιμούν ότι θα μπει ξανά μπροστά "ο μηχανισμός εκποίησης του οικοπέδου του εργοστασίου, καθώς και η βίαιη εκκένωση των εργαζομένων από αυτό". Ο πλειστηριασμός δεν αποτελεί λύση, σύμφωνα με τους εργαζόμενους, αφού το πιθανότερο είναι πως δεν θα τους αποφέρει απολύτως τίποτα. Πριν διακοπεί με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου στις 31/12 του 2015, ο δεύτερος κύκλος πλειστηριασμών -εφόσον ξεκινούσε- θα γινόταν σε πολύ χαμηλότερη τιμή.
Σημειώνεται ακόμη ότι στο διάστημα της αναβολής του πλειστηριασμού οι εργαζόμενοι της ΒΙΟΜΕ έκαναν πολλά. Διεύρυναν το εγχείρημα με χημικούς μηχανικούς και νέους εργαζόμενους σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, άνοιξαν το e-shop, φιλοξένησαν δεκάδες εκδηλώσεις, ξεκίνησε να λειτουργεί στον χώρο τους Εργατικό Ιατρείο, ενώ φιλοξενήθηκαν προμήθειες για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Συμμετείχαν επίσης στις δύο καμπάνιες αλληλέγγυων εξαγωγών που έγιναν στην Ευρώπη, με τη συμμετοχή κοινωνική συνεταιρισμών και σε συνεργασία με την Αλληλεγγύη για Όλους. Το μεγαλύτερο κέρδος είναι βέβαια ότι δεν "ξεφούσκωσαν", ότι ενέπνευσαν κι άλλους "να μη ζήσουν σαν δούλοι". Η μεγαλύτερη επιτυχία, όπως λένε, ήρθε από ανθρώπους που πριν από οκτώ μήνες δεν γνώριζαν καν, τους Ρομπέν του Ξύλου. Ένα δεύτερο αυτοδιαχειριζόμενο εργοστάσιο που γεννά την ελπίδα στους πολλούς και "σκορπά τον τρόμο στους κρατούντες".
