Με μια νέα έκθεση η Διεθνής Αμνηστία επανέρχεται στη συμφωνία της 18ης Μαρτίου μεταξύ Ε.Ε. - Τουρκίας. Ο τίτλος της έκθεσης είναι «Μη ασφαλές καταφύγιο: οι αιτούντες άσυλο και οι πρόσφυγες στερούνται αποτελεσματικής προστασίας στην Τουρκία» και περιγράφει τις ανεπάρκειες του τουρκικού συστήματος ασύλου και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι πρόσφυγες στην Τουρκία, ανεπάρκειες και δυσκολίες που, υπό την υπάρχουσα συμφωνία, θα καθιστούσαν την επιστροφή τους παράνομη και παράλογη.
«Στην αδιάκοπη προσπάθειά της να αποτρέψει παράτυπες αφίξεις στην Ευρώπη, η Ε.Ε. έχει εσκεμμένα διαστρεβλώσει αυτό που πραγματικά συμβαίνει στην Τουρκία. Ήταν αναμενόμενο ότι ένα νέο σύστημα ασύλου, σε μια χώρα που φιλοξενεί τον μεγαλύτερο αριθμό προσφύγων στον κόσμο, θα αντιμετώπιζε δυσκολίες. Παρότι είναι ευκταίο να υποστηριχθεί και να ενθαρρυνθεί η Τουρκία για να αναπτύξει ένα πλήρως λειτουργικό σύστημα ασύλου, η Ε.Ε. δεν μπορεί να δρα ωσάν αυτό να υφίσταται ήδη» δήλωσε ο John Dalhuisen, διευθυντής της Διεθνούς Αμνηστίας για την Ευρώπη και την Κεντρική Ασία.
Ως αποτέλεσμα, οι αιτούντες άσυλο πρέπει να αναμένουν χρόνια για να εξεταστούν οι υποθέσεις τους, χρονικό διάστημα κατά το οποίο λαμβάνουν λίγη ή καθόλου υποστήριξη για την εύρεση στέγασης και τροφής για τους ίδιους και τις οικογένειές τους, με παιδιά ακόμη και εννέα ετών να εργάζονται για να στηρίξουν τις οικογένειές τους, σημειώνει η έκθεση καταδεικνύοντας ότι το τουρκικό σύστημα ασύλου δεν πληροί τρία καθοριστικά κριτήρια που απαιτούνται κατά το διεθνές δίκαιο για να είναι νόμιμη η επιστροφή των αιτούντων άσυλο στην Τουρκία: καθεστώς, βιώσιμες λύσεις και μέσα διαβίωσης.
«Η Τουρκία υπήρξε ένας γενναιόδωρος οικοδεσπότης για τους πρόσφυγες, αλλά οι υποσχέσεις της προς τους ηγέτες της Ε.Ε. απλά δεν αντικατοπτρίζουν την πραγματική κατάσταση που επικρατεί. Αιτούντες άσυλο και πρόσφυγες έχουν παγιδευτεί επί χρόνια στην Τουρκία και, καθώς περιμένουν, δεν τους παρέχεται ούτε υποστήριξη ούτε το δικαίωμα να στηρίξουν τους εαυτούς τους» δήλωσε ο John Dalhuisen, ενώ προσθέτει ότι «μπορεί να είναι πολιτικά σκόπιμο να αναθέσουν σε τρίτους το νομικό τους καθήκον να βοηθήσουν ανθρώπους που διαφεύγουν από συγκρούσεις, αλλά εάν νομίζουν ότι μπορούν να το πράξουν αυτό είτε νόμιμα είτε χωρίς να προκαλέσουν περαιτέρω εξαθλίωση στους ανθρώπους που ήδη έχουν ξεφύγει από τρομακτικά δεινά, κάνουν ένα τραγικό και προφανέστατο λάθος».
