Είναι σημαντικό να δούμε πώς διαμορφώνονται τα έμφυλα συμβόλαια και οι προσδοκίες σε συγκεκριμένες κοινωνίες πριν ανοίξουμε τη συζήτηση για την αποτύπωση της γυναικείας εικόνας στα media. Για παράδειγμα, στη βρετανική κοινωνία τη δεκαετία του '90 η "καλή γυναίκα" όφειλε να είναι στο σπίτι και το πολύ - πολύ να εργάζεται μερικώς. Πρόκειται για ένα συμβόλαιο που εν πολλοίς αφορούσε τις λευκές γυναίκες. Οι έγχρωμες, εν αντιθέσει, κυρίως λόγω και των υψηλών ποσοστών μονογονεϊκότητας, όφειλαν να εργάζονται πλήρως για να παρέχουν τα πάντα στα παιδιά τους. Αυτό ήταν το "σωστό πρότυπο".
Στο σκανδιναβικό μοντέλο παρατηρείται ένα άλλου τύπου έμφυλο συμβόλαιο, που περιλαμβάνει ισάξιους ρόλους για τα δύο φύλα και αυξημένο κράτος πρόνοιας. Είκοσι χρόνια πίσω υπήρχαν ήδη και άδειες πατρότητας και ο άντρας νοικοκύρης δεν υπολειπόταν σε αρρενωπότητα.
Στην Ελλάδα δεν νομίζω ότι το "πρότυπο" αφορά τις τελευταίες δεκαετίες μια γυναίκα που μένει στο σπίτι.
Τώρα, η τηλεόραση συνεχίζει να απευθύνεται στη γυναίκα. Μπορεί η αντρική ανεργία να αυξάνεται, αλλά η τηλεόραση δεν έχει ενσωματώσει ένα σημαντικό κομμάτι του ανδρικού πληθυσμού που μένει πλέον πίσω στο σπίτι.
Η αίσθηση που έχω είναι ότι στις επιτυχημένες σειρές η γυναίκα αποτυπώνεται ως υστερική, νευρωτική, μια γυναίκα μέγαιρα, χωρίς ανεκτικότητα. Αυτό το βλέπουμε και στις διαφημίσεις. Πρόκειται για μια υπερβολή που αντλείται από τις σειρές του '50 και του '60 και τη βλέπουμε πλέον να ξαναπαίζει σε υπερθετικό βαθμό. Είναι περίεργο όμως που κανείς δεν προσβάλλεται από αυτό. Ούτε το ΕΣΡ, ούτε και οι φεμινίστριες.
