Ρεπορτάζ: Κώστας Παπαντωνίου
"Είτε το πιστεύεις είτε όχι, από αυτή την κάρτα τρώμε τέσσερα άτομα", μας λέει η Αναστασία Μαστορακάκη, πολύτεκνη μητέρα σε μονογονεϊκή οικογένεια. Αυτή τη φορά τα λεφτά δεν μπήκαν στις 24 του μήνα, όπως συνέβη τις άλλες δύο. Η κάρτα σίτισης, ένα από τα τρία βασικά μέτρα που προβλέπει το πρόγραμμα για την ανθρωπιστική κρίση με χιλιάδες δικαιούχους, έμεινε άδεια, μαζί της και τα καλάθια των οικογενειών, που δεν παίρνουν στο χέρι τα χρήματα, αλλά μπορούν με την κάρτα να αποκτήσουν προϊόντα μέχρι το ύψος του επιδόματος που δικαιούνται.
Από τη μία φαίνεται πως έστω και αυτά τα λίγα χρήματα, "ψίχουλα" όπως είχαν χλευαστεί από άλλους πολιτικούς χώρους, μπορεί να είναι πολύτιμα. Από την άλλη, ακριβώς επειδή είναι πολύτιμα, η καθυστέρηση καταβολής της δόσης δημιουργεί ξανά αγωνία για την επόμενη μέρα σε οικογένειες και ανθρώπους που βρήκαν ένα στήριγμα.
Άνεργη για τέσσερα χρόνια, η Α. Μαστορακάκη συμπεριλήφθηκε εξ αρχής στους δικαιούχους. Ζει στη Φυλή μαζί με τα τρία της παιδιά. Ο ένας μπήκε φέτος σε ΤΕΙ, τα άλλα δύο παιδιά είναι άνεργα για καιρό, σε ένα μικρό σπίτι, μικρότερο των αναγκών τους. Το επίδομα ήταν η πολύτιμη ανάσα από το πουθενά, καθώς έτσι τουλάχιστον αφαιρέθηκε η αγωνία για το φαγητό. Τα υπόλοιπα, το νοίκι και οι λογαριασμοί, είναι σταθερές υποχρεώσεις που βαραίνουν σταθερά τους ώμους της μητέρας.
"Σε συνδυασμό με μια προσωρινή δουλειά στον δήμο, που τελειώνει στις αρχές του επόμενου χρόνου, μπορούμε και καλύπτουμε οριακά όλες τις ανάγκες μας μαζί με το επίδομα" λέει η κ. Μαστορακάκη. Σε πόσες όμως μεριές παραπάνω μπορούν να πάνε τα 495 ευρώ του μισθού της; Κι όταν αυτά δεν θα υπάρχουν; "Το σκέφτομαι κάθε μέρα που περνάει. Τι θα κάνουμε; Δεν μπορώ να δω τη ζωή μου λίγο έξω από φόβους και αγωνίες".
Από μικρή είχε να αντιμετωπίσει ένα τείχος που δεν της επέτρεπε να δει το μέλλον. Όταν ήταν μικρή, οι γονείς της αρρώστησαν βαριά κι εκείνη αναγκάστηκε να αφήσει το σχολείο. Η Γεωπονική Σχολή έμεινε ένα απωθημένο, που σήμερα ακόμη στα 56 της την "καίει" ακόμη. Τουλάχιστον παλιότερα ζούσε από το μεροκάματο ως καθαρίστρια. Σήμερα το τείχος δεν αφορά τα όνειρά της, αφορά καθαρά την επιβίωση. "Το αύριό μας είναι ένα μηδέν. Το δικό μου και των παιδιών μου".
Στην ίδια γειτονιά υπάρχουν πολλές αντίστοιχες περιπτώσεις της Α. Μαστορακάκη. Η απόγνωση είναι η λέξη που παίρνει σάρκα και οστά από στενό σε στενό και από σπίτι σε σπίτι. Κάθε διαμέρισμα έχει να διηγηθεί μια ιστορία πόνου. Έχει να μοιραστεί τη λύπη για τη ζωή που στερείται και αυτή που δεν θα ζήσει.
Ένα επίδομα 100 ευρώ, όσα παίρνει η Α. Μαστορακάκη, δεν φτάνει για να καλύψει τις ανάγκες και να αναζωπυρώσει την ελπίδα. Είναι όμως ένα στήριγμα που κρατά όρθιους τους αναξιοπαθούντες να αγωνιστούν. Από την πλευρά τους στο αρμόδιο υπουργείο λένε ότι τα χρήματα θα μπουν σύντομα. Το σύντομα όμως διαφέρει για τον καθένα. Για τον φτωχό το σύντομα, όσο αυτό δεν έρχεται, ισοδυναμεί με την απελπισία. Κι ας είναι "ψίχουλα", μόλις 100 ευρώ.
