Τρία πράγματα μου έμαθε η πορεία του περασμένου Σαββάτου στη μνήμη του δολοφονημένου από αστυνομικό Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου:
Το πρώτο είναι ότι Σάββατο βράδυ απαγορεύεται να πίνεις καφέ ή να τριγυρνάς στην Ομόνοια. Το δήλωσε ευθαρσώς σε τέσσερις τρομοκρατημένους νεαρούς που είχαν προσαχθεί στο Α.Τ. Ομονοίας αστυνομικός στον οποίο προσπαθούσαν να εξηγήσουν ότι τυχαία βρέθηκαν στον χώρο που έγιναν οι σωρηδόν προσαγωγές. "Και τι δουλειά είχατε εσείς στην Ομόνοια;" ρωτούσε τους πιτισιρικάδες ο αστυνομικός, που ήταν λες κι έπαιζε σε θεατρικό τον Ηλία του 16ου έχοντας τον ρόλο του Χατζηχρήστου. "Μα γιατί; Απαγορεύεται;" ρωτούσαν τα παιδιά. "Ναι, απαγορεύεται!" έλεγε με αγριεμένη φωνή ο άξιος διάδοχος του Χατζηχρήστου, κι εγώ ήδη φανταζόμουνα τον Αλέκο Σακελλάριο να κρυφογελάει απ' τον Παράδεισο...
Το δεύτερο είναι ότι η πολιτική ιδιότητα του αναρχικού είναι εξ ορισμού ποινικό αδίκημα. Τουλάχιστον αυτό ισχυρίστηκε ούτε λίγο ούτε πολύ ΜΑΤατζής τον οποίο ρώτησα γιατί τσουβαλιάζουν τον κόσμο. "Και πού ξέρετε εσείς, κυρία μου, τι κάνανε; Ξέρετε αν είναι αναρχικοί;" ούρλιαξε ο "ράμπο" τερματίζοντας τα ντεσιμπέλ και την κοινή λογική...
Το τρίτο είναι ότι στην αστυνομία δεν γνωρίζουν ανάγνωση ή τουλάχιστον όχι στην ελληνική γλώσσα. Μάταια έδειχνα στο "όργανο" τη δημοσιογραφική μου ταυτότητα που αναγράφει ότι "τα αστυνομικά όργανα υποχρεούνται να επιτρέπουν στον κάτοχο του παρόντος ελεύθερη και ανεμπόδιστη κυκλοφορία στις δημόσιες συγκεντρώσεις και τελετές και του παρέχουν κάθε νόμιμη διευκόλυνση".
- Μα δεν διαβάζεις τι λέει εδώ; του λέω
- Δεν λέει αυτό το πράγμα! απαντά.
Στο Τμήμα για τα περαιτέρω...
Ειρήνη Λαζαρίδου
