Δεν χάνει ευκαιρία ο Κυριάκος Μητσοτάκης να μην επιβεβαιώνει ότι η συναισθηματική του νοημοσύνη βρίσκεται στην περιοχή της συναισθηματικής άνοιας και ότι αποτελεί υπόδειγμα κλινικής αλεξιθυμίας. Τελευταία εκδήλωση της συναισθηματικής του ιδιωτείας, τα όσα είπε την περασμένη Δευτέρα 18/5/2026 στη Γενική Συνέλευση Τουριστικών Επιχειρήσεων (ΣΕΤΕ) όπου συνέδεσε τις πιθανότητες αύξησης του υπερτουριστικού οχετού που αλώνει τη χώρα με τη συνεχιζόμενη σφαγή στη Μέση Ανατολή (Παλαιστίνη, Λίβανος, Ιράν) από το γενοκτονικό κράτος του Ισραήλ και την αιματοβαμμένη σύμπραξη της φασιστικής κυβέρνησης δισεκατομμυριούχων που διαφεντεύει τις ΗΠΑ εις βάρος ολόκληρης της ανθρωπότητας.
Ιδού τι εξήλθε -ανάμεσα σε άλλα- από το έρκος των οδόντων του. Χωρίς να παίξει βλέφαρο: «(...) Και εκτιμώ, εφόσον επιβεβαιωθεί το καλό σενάριο, ότι όπως το έχουμε δει και στο παρελθόν, θα δούμε μια έκρηξη διάθεσης των παραδοσιακών μας επισκεπτών». Τούτο σε απλά ελληνικά σημαίνει ότι «αν επιβεβαιωθεί το θετικό σενάριο αποκλιμάκωσης» και φοβηθούν να πάνε «εκεί» οι τουρίστες, θα έρθουν εδώ. Τα λόγια του: «Μπορεί να υπάρχουν προορισμοί σήμερα στη Μέση Ανατολή που εκ των πραγμάτων αυτή τη στιγμή να μην είναι δημοφιλείς. Αυτό μπορεί να δημιουργεί και κάποιες παραπάνω ευκαιρίες για τον ελληνικό τουρισμό».
Ποιος μπορεί να λέει τέτοια αν δεν έχει απολέσει τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά του; Ποιος μπορεί να μιλά σαν νεκροθάφτης σε καιρό πανώλης για «παραπάνω ευκαιρίες» μπροστά από τα πτώματα 70.000 ψυχών που πάνω τους σωριάζονται διαρκώς περισσότερα; Λίγο πιο πέρα από τα σπίτια μας άνθρωποι σκάβουν με τα χέρια τους τον απέραντο ερειπιώνα της γης τους και της ψυχής τους για να ξεθάψουν κάτω από τα χαλάσματα πατέρες, μάνες, παιδιά, φίλους, έρωτες, μικροχαρές και μικρολύπες, θαύματα και τραύματα για να τα κηδέψουν, και ο Μητσοτάκης, ένας «καρχαρίας στον ωκεανό των δακρύων» (Έριχ Μαρία Ρεμάρκ), μιλάει για «δουλειές». Μιλάει για την αιματοβαμμένη ελπίδα των εμπόρων: το ποτάμι του αίματος να εκβάλει πελατάκια στην απέραντη χαβούζα του ελληνικού υπερτουρισμού όπου τα πάντα ξεπουλιούνται και τα πάντα συμφύρονται (ιστορία, πολιτισμός, κοινή συμβίωση, παραγωγικές σχέσεις, αξιακή κλίμακα), ώσπου στο τέλος γίνονται ένας σιχαμερός πολτός που βρομάει και ζέχνει, και στην κορυφή ο Παρθενώνας να διαφημίζει πάνω σε δωδεκάποντα την υψηλή του τσιμεντωμένη εκπόρνευση όπου οι «νταβατζήδες» του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή λέγονται χορηγοί.
«Αποκρούω την έννοια του υπερτουρισμού. Η Ελλάδα είναι ταυτισμένη με τον τουρισμό». Τάδε έφη Μητσοτάκης και τα σκυλιά... λυμένα. Από τα «γερά Γερούν» κάποτε, στο «γερά Ισραήλ» σήμερα. Greece to let. Πώς να μην αποτρελαθεί ο πιο λυμένος απ’ όλους, ο Άδωνης, στην επέτειο για τα 78 χρόνια από την ίδρυση του Ισραήλ: «Το Ισραήλ είναι ένα αληθινό θαύμα της ανθρωπότητας».
Και πράγματι είναι «θαύμα» το πώς μια ολόκληρη ανθρωπότητα καθεύδει επί σχεδόν 80 χρόνια μπροστά στη συνεχιζόμενη σφαγή του λαού της Παλαιστίνης. Να θυμηθούμε μόνο ότι πριν ακόμα την επίσημη ίδρυση του κράτους του Ισραήλ στις 18/5/1948 έγινε η σφαγή του χωριού Ντέιρ Γιασίν από τη σιωνιστική τρομοκρατική οργάνωση Ιργκούν με επικεφαλής τον μετέπειτα πρωθυπουργό Μεναχέμ Μπέγκιν και τη Στερν (μετέπειτα Λεγί) του ναζιστή σιωνιστή Αβραάμ Στερν. Τότε 254 κάτοικοι του χωριού Ντέιρ Γιασίν, εργάτες λατόμοι κυρίως, κατεσφάγησαν. Τους καταλήστευσαν μέσα και έξω από τα σπίτια τους, τους έδεσαν σε δέντρα, τους φωτογράφησαν, βίασαν τις γυναίκες, τους εκτέλεσαν μαζί με τα παιδιά τους, τους τεμάχισαν, τους πυρπόλησαν.
Αυτό είναι το «θαύμα της ανθρωπότητας» από το οποίο προσδοκά οφέλη η Ελλάς, «η χώρα των ονείρων» (και κυρίως των ονειρώξεων), του Μητσοτάκη, του Άδωνη και των ομοίων τους. Έχει λοιπόν νόημα να θυμηθούμε τα τέρατα που έλεγε ο Μητσοτάκης (11/7/2020) στο προστατευόμενο οικοσύστημα του Ερημίτη (Κέρκυρα) για την τουριστική επένδυση; «Να μην κάνουμε τίποτα; Κάποια στιγμή θα καεί... και τότε...». Έχει νόημα να θυμηθούμε τι έλεγε στο Bloomberg (25/9/2023) για την υπερθέρμανση του πλανήτη, που «είναι μια ευκαιρία ώστε να επεκτείνουμε την τουριστική περίοδο»;
Αποκαΐδια η κατάσταση. Ευτυχώς που ανασυντάσσεται η «σύνολη» Αριστερά. Ζήτω, μωρέ... Και όσα είπαμε για συναισθηματική νοημοσύνη τούς «κακούς» αφορούν.
