Οι συνδέσεις αποτελούσαν και αποτελούν ένα από τα μεγαλύτερα στοιχήματα όλων των εποχών και όλων των τάσεων και ρευμάτων: θρησκευτικών, πολιτιστικών, πολιτικών και ιστορικών.
Οργανωτικά δε, στοιχείο απαραίτητο για επιτυχείς συνδέσεις υπήρξε αναντίλεκτα και η δικτύωση. Όσο πιο συγκεντρωποιημένη ήταν αυτή η δικτύωση, όσο πιο φανερή, τόσο περισσότερο λειτουργική και αποτελεσματική ήταν.
Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που τα σύγχρονα κράτη -συμπεριλαμβανομένου και του δικού μας, του ελληνικού- έχουν στοχεύσει με όλες τους τις δυνάμεις προς τα εκεί: στη δικτύωση και στη διασύνδεση (που παρεμπιπτόντως δεν συμπεριλαμβάνει την επισύνδεση, διότι αποτελεί πράξη παράνομη).
Σε βαθμό μάλιστα που μολονότι το μόνο που έχουμε καταφέρει είναι να ψηφιοποιήσουμε τη γραφειοκρατία, διότι όλοι οι δημόσιοι οργανισμοί δεν έχουν καταφέρει ακόμα να διασυνδεθούν μεταξύ τους, οι κυβερνητικοί παράγοντες επαίρονται για τις μεγάλες επιτυχίες τους.
Ένα απλό αλλά απολύτως κατανοητό παράδειγμα είναι μια μεταβίβαση ενός οχήματος. Κάποτε ο αγοραστής και ο πωλητής θα έπρεπε να συγκεντρώσουν την σχετική χαρτούρα που περιλάμβανε αποδείξεις πληρωμής των τελών κυκλοφορίας, απόδειξη καλής λειτουργίας του οχήματος από κάποιο ΚΤΕΟ, καθώς και τα δικαιολογητικά ιδιοκτησίας, όπως και τις αποδείξεις της καταβολής του αντιτίμου της αγοραπωλησίας. Έπειτα, έπρεπε να επισκεφτούν τη σχετική υπηρεσία του υπουργείου Συγκοινωνιών ώστε να καταθέσουν τα έγγραφα και μετά να περιμένουν σχεδόν έναν μήνα προκειμένου να εκδοθεί η σχετική άδεια για την οποία θα έπρεπε πάλι κάποιος να στηθεί στην ουρά και να περιμένει την παραλαβή της.
Όλη αυτή η διαδικασία για να ολοκληρωθεί απαιτεί οπωσδήποτε πολύ χρόνο, που συνήθως ήταν παραγωγικός χρόνος εργασίας του αγοραστή και του πωλητή, όπως επίσης απαιτούσε και προσωπικό στο υπουργείο. Προσωπικό απαραίτητο προκειμένου να εισπραχθεί το παράβολο, να παραληφθούν τα έγγραφα, να καταχωριστεί το αίτημα, να εκτυπωθεί η νέα άδεια και να παραδοθεί στον νέο ιδιοκτήτη.
Σήμερα όμως όλη αυτή η διαδικασία είναι απολύτως αυτοματοποιημένη και διασυνδεδεμένη με κάθε πολίτη υπό την προϋπόθεση ότι διαθέτει ένα τηλέφωνο ή έναν υπολογιστή, μια σύνδεση στο Διαδίκτυο και τη σχετική ταυτοποίηση με τις αρμόδιες υπηρεσίες. Έτσι, σήμερα η εργασία αυτή γίνεται πολύ πιο εύκολα -στον ίδιο χρόνο παρ’ όλα αυτά- αλλά χωρίς να απασχολείται το προσωπικό των υπηρεσιών, που έτσι κι αλλιώς είναι υποστελεχωμένες.
Βέβαια, η σκληρή αλήθεια είναι πως παρ’ όλες αυτές τις ευκολίες και την ψηφιοποίηση, η ουσία παραμένει η ίδια. Ο πολίτης θα πρέπει να μαζέψει ένα-ένα τα έγγραφα, να τα ενεχυριάσει στον υπάλληλο που υποχρεωτικά θα πρέπει να τον βρει έπειτα από αρκετό χρόνο αναμονής στη δημόσια υπηρεσία -βλέπετε, η ψηφιοποίηση μειώνει το μέγεθος του κράτους- και εντέλει να παραλάβει την πολυπόθητη νέα άδεια κυκλοφορίας.
Αλλά αυτά αφορούν το κράτος που είναι γενικά αργό στην εξέλιξή του, γενικά δυσκίνητο και παρότι ογκώδες και ρωμαλέο αδυνατεί να επικοινωνήσει με τον ίδιο του τον εαυτό, υποχρεώνοντας τους πολίτες να τρέχουν από ιστοσελίδα σε ιστοσελίδα και από ταυτοποίηση σε ταυτοποίηση για ένα απλό έγγραφο, που στο κάτω κάτω είναι απολύτως αδιάφορο.
Το κράτος εν κράτει όμως, η Εκκλησία δηλαδή, φαίνεται ότι παρά το γεγονός πως μοιάζει να μην εξελίσσεται και να έχει μια δυσανεξία στην πρόοδο και στην εξέλιξη, έχει κάνει τα τελευταία χρόνια άλματα στην ψηφιοποίηση και τη διασύνδεση των πιστών με τον κλήρο.
Μάλιστα, σε αντίθεση με το κράτος που σπαταλά δεκάδες εκατομμύρια για την ψηφιοποίησή του, η Εκκλησία εκμεταλλεύεται τις ήδη υπάρχουσες υποδομές κάνοντας έτσι απίστευτη οικονομία.
Σήμερα η Εκκλησία έχει απλοποιήσει τόσο πολύ τις διαδικασίες της ώστε ακόμα και η γνωστή προσευχή «υπέρ υγείας» δεν χρειάζεται την αυτοπρόσωπη παρουσία του πιστού, αλλά γράφει τα ονόματα ως σχόλια στη σχετική ανάρτηση στο Facebook και ξεμπερδεύει.
Έτσι και η Εκκλησία επιτελεί το έργο της και ο πιστός κάνει τη δουλειά του και ο ασθενής ιάται. Αφήστε που διασώζεται και ο πλανήτης από την υπερθέρμανση των κεριών.
