Η σχέση των Ελλήνων με τους Πέρσες είναι μια σχέση παλιά όσο και ο γνωστός κόσμος. Άλλωστε, αμφότεροι υπήρξαν σπουδαίοι πολιτισμοί και ιστορικά σημαντικές στρατιωτικές δυνάμεις.
Όλα τα σημαντικά ορόσημα της αρχαίας ελληνικής ιστορίας είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τους Πέρσες και τις μάχες που δόθηκαν, οι οποίες μάλιστα -κατά κανόνα- ήταν και νικηφόρες αλλά παράλληλα και σχέσεις σεβασμού. Αυτό δηλαδή που ονομάζουμε σχέση μίσους και πάθους. Μίσους διότι άλλοτε οι Έλληνες και άλλοτε οι Πέρσες επιχείρησαν εκστρατείες προκειμένου να κατακτήσουν τα εδάφη του αντιπάλου, αλλά και σχέσεις πάθους. Όπως η σχέση του Μεγάλου Αλεξάνδρου με τη Ρωξάνη που παρότι ο γάμος έγινε από συμφέρον υπήρξε θυελλώδης. Οι μαρτυρίες της εποχής μάλιστα λένε πως η Ρωξάνη ήταν η σύζυγος που ο Μακεδόνας μονάρχης αγάπησε περισσότερο. Και οι επόμενες, όμως, ήταν επίσης Περσίδες. Όπως η Στάτειρα, κόρη του Δαρείου και η Παρυσάτιδα, κόρη του Αρταξέρξη.
Οι Έλληνες και οι Πέρσες πολέμησαν τόσο στην περιοχή που σήμερα ονομάζουμε Μικρά Ασία, πολέμησαν στα βάθη της Ανατολής αλλά πολέμησαν και στον Έβρο, στη Θήβα, στον Μαραθώνα και στη Σαλαμίνα. Μάλιστα, αποτέλεσμα ελληνοπερσικού πολέμου ήταν και η ιστορική συμφωνία ειρήνης που την ονομάζουμε και ως τη συμφωνία του Καλλία. Η συμφωνία του Καλλία, που ονομάστηκε έτσι από τον Αθηναίο πολιτικό που την πέτυχε μετά από τις νίκες του στρατηγού Κίμωνα στο πεδίο των μαχών, έδινε αυτονομία στα μικρασιαστικά παράλια που τότε ονομάζονταν ιωνικά και απαγόρευε τη διέλευση περσικών πλοίων στο Αιγαίο. Ίσως έτσι να εξηγείται και η ψυχραιμία και η συστηματικότητα που προσεγγίζουν το ζήτημα του Στενού του Ορμούζ αυτές τις ημέρες οι σύγχρονοι Πέρσες. Έχουν εφόδιο ιστορική εμπειρία χιλιάδων ετών, κυριολεκτικά. Περίπου 2,5 χιλιάδων για την ακρίβεια.
Ένα επίσης ιστορικής σημασίας γεγονός είναι ότι η αρχαιότερη σωζώμενη τραγωδία που έχουμε ως πολιτιστικό θησαυρό είναι η τραγωδία «Πέρσες» του Αισχύλου. Ο Αισχύλος που είχε πολεμήσει κατά των Περσών στη μάχη του Μαραθώνα και στη ναυμαχία της Σαλαμίνας υπό τις οδηγίες του Θεμιστοκλή, όπου και μπήκε η ταφόπλακα στα περσικά σχέδια κατάληψης του ελληνικού κόσμου, περιέγραψε με συγκλονιστική τρυφερότητα και σεβασμό τα συναισθήματα των Περσίδων μανάδων και αδερφάδων που περίμεναν τα νέα για τους αγαπημένους τους που πολέμησαν στη ναυμαχία της Σαλαμίνας. Ο Αισχύλος τότε είχε κάνει μια μεγάλη ανατροπή· φώτισε την ιστορία από την πλευρά των ηττημένων, πιθανόν για να δείξει πως πάντοτε υπάρχει και η άλλη πλευρά.
Είχε γράψει όμως και άλλες τραγωδίες. Μία από τις πιο γνωστές του είναι και οι «Ικέτιδες». Σύμφωνα με αυτή την τραγωδία, οι Ελληνίδες προκειμένου να αποφύγουν τους αιμομικτικούς γάμους για τους οποίους τις προόριζαν αποφάσισαν την πρώτη νύχτα του γάμου να σκοτώσουν τους συζύγους τους. Η μία δεν υλοποίησε την συλλογική απόφαση και το σχέδιο γενικά πήγε στράφι.
Οι μελετητές υποστηρίζουν πως οι ικεσίες των Δαναΐδων και του πατέρα τους προς την πόλη του Άργους, είναι ύμνος στη δημοκρατία και στη γυναικεία αξιοπρέπεια, αλλά ορισμένοι σύγχρονοι μελετητές τείνουν να αναθεωρούν αυτή την άποψη. Στο κάτω-κάτω, πόση αξιοπρέπεια μπορεί να βρει κάποιος σε ανθρώπους που παρακαλάνε για να διασωθούν και που δεν τηρούν τις συμφωνίες τους.
Από την άλλη πάλι, λέγεται πως υπήρχε και ένα πολιτικό μήνυμα αφύπνισης στην τραγωδία. Η προσπάθεια των Αθηναίων να πείσουν για συμμαχία τους Σπαρτιάτες απέναντι στους Πέρσες, αλλά αυτό δεν έχει επιβεβαιωθεί. Εξάλλου ο Αισχύλος είχε γράψει και την «Αμυμώνη». Την παρωδία της τραγωδίας δηλαδή, όπως αργότερα υποστήριξε και ο Μαρξ για την Ιστορία.
