Το θέμα δεν είναι πόσα χρήματα βγάζεις από τη δουλειά σου, αλλά πόσο ψωμί αγοράζεις με αυτά. Γι’ αυτό και το κυβερνητικό αφήγημα περί οικονομίας που ανθεί σκοντάφτει διαρκώς στην πραγματικότητα της κοινωνίας που ασφυκτιά, καθώς η Ελλάδα βρίσκεται στην προτελευταία θέση της αγοραστικής δύναμης στην ΕΕ, μετά τη Βουλγαρία, χάνοντας μάλιστα και μία ποσοστιαία μονάδα το 2025 σε σχέση με το 2024. Κι αυτό δεν είναι το μόνο σχετικό στοιχείο.
Σύμφωνα με την επεξεργασία δεδομένων του ΟΟΣΑ για 34 ανεπτυγμένες οικονομίες από την καναδική Visual Capitalist, η Ελλάδα βρίσκεται στον πάτο της κατάταξης, με τους σημερινούς μισθούς να είναι κατά 21% χαμηλότεροι από το 2010, παρά τις όποιες ονομαστικές αυξήσεις έγιναν στο μεταξύ. Η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων έχει καταρρεύσει, με την χώρα μας να είναι πάνω μόνο από το Μεξικό στην μείωση του πραγματικού εργατικού εισοδήματος. Η σχετική ανάλυση αναφέρεται στην αγοραστική δύναμη και στην πραγματική μεταβολή των μισθών, μετά την επίδραση του πληθωρισμού. Απώλειες καταγράφονται και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Ιταλία, η Ισπανία, η Ιρλανδία, η Ολλανδία, αλλά είναι πολύ μικρότερου μεγέθους και σε κάθε περίπτωση οι μισθοί παραμένουν αρκετά υψηλοί.
Όποιος κρίνει θετικά την οικονομία μόνο και μόνο επειδή οι επιδόσεις της και οι σχετικοί δείκτες δημιουργούν ευκαιρίες εύκολου και υπέρμετρου πλουτισμού μεγάλων επενδυτών, καρτέλ και πολυεθνικών, είναι λογικό να αδιαφορεί για τις αντιφάσεις των κυβερνητικών ισχυρισμών αναφορικά με τα θετικά αποτελέσματα από την αύξηση του εργατικού εισοδήματος. Τα κρίσιμα ζητήματα είναι αυτά της δικαιότερης αναδιανομής του παραγόμενου πλούτου, της μείωσης των ανισοτήτων, αλλά κι ενός άλματος προς τα εμπρός με αλλαγή παραγωγικού μοντέλου.
Διαφορετικά μιλάμε απλώς για τα συμφέροντα των λίγων που καρπώνονται τα θετικά της όποιας ανάπτυξης, ενώ οι πολλοί «τραβάνε κουπί» περιμένοντας στην ουρά για fuel pass και άλλα επιδόματα. Τα οποία, δυστυχώς, προσφέρουν εφήμερη ανακούφιση, συντηρώντας ταυτόχρονα ένα απαράδεκτο καθεστώς διαμόρφωσης υψηλών τιμών στα πάντα.
Το οικονομικό μοντέλο της κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι ένας συνδυασμός της «έκθεσης Πισσαρίδη» και της οικονομικής φαυλοκρατίας των απευθείας αναθέσεων και των αλλεπάλληλων σκανδάλων, όπως αυτό του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Αυτό ακριβώς το μοντέλο εκθειάζει σήμερα και το ΔΝΤ, με τη Γενική Διευθύντρια, Κρισταλίνα Γκεοργκίεβα να δηλώνει πριν από λίγες ημέρες σε εκδήλωση του Ταμείου, ότι η Ελλάδα είναι μεταξύ των κορυφαίων οικονομιών της Ευρωζώνης, μαζί με την Ιρλανδία και την Πορτογαλία. Αυτό το οικονομικό «θαύμα» πώς έγινε; Το εξήγησε η κ. Γκεοργκίεβα: «Σφίγγεις τα δόντια, κάνεις τα δύσκολα, παίρνεις τους ανθρώπους μαζι σου».
Απ’ ό,τι φαίνεται, το να σφίγγεις τα δόντια αφορά την πλειοψηφία της κοινωνίας, τα δύσκολα σε βάρος της έχει αναλάβει να τα πράξει ο κ. Μητσοτάκης και η πολυδάπανη κυβερνητική προπαγάνδα έχει αναλάβει το έργο να πάρει τους ανθρώπους με το μέρος του. Αν και αυτό το τελευταίο χωράει πολλές ερμηνείες, βάσει και των αντιφατικών δημοσκοπήσεων, όπου και η κυβέρνηση προηγείται και η πλειοψηφία των ερωτηθέντων απορρίπτει την πολιτική της σε καίριους τομείς.
Το ΔΝΤ το ξέρουν όλοι. Ήταν ίσως η πιο σκληρή έκφραση των δανειστών, με απαιτήσεις για υψηλά πλεονάσματα ύψους 3,5% του ΑΕΠ, τα οποία χτυπούσαν την καρδιά της έννοιας του κοινωνικού κράτους. Πίεζε για περικοπές στις συντάξεις, αυστηροποίηση των όρων συνταξιοδότησης, «απελευθέρωση» της αγοράς εργασίας, μείωση του κατώτατου μισθού, διευκόλυνση των ομαδικών απολύσεων, μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων και των λειτουργικών δαπανών του κράτους και φυσικά επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων. Όλα αυτά και πολλά ακόμη, που βαφτίστηκαν «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις».
Αυτός ο οργανισμός είναι πολύ ευχαριστημένος από την πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ, η οποία έχει καταφέρει:
Να πληρώνει ο κόσμος σε δημόσια νοσοκομεία επιπλέον ποσά για να χειρουργηθεί εγκαίρως και οι ιδιωτικές δαπάνες υγείας να κυμαίνονται στο 36% έναντι 15% του ευρωπαϊκού μέσου όρου.
Να λαμβάνουν οι εργαζόμενοι διψήφιο ποσοστό αύξησης του κατώτατου μισθού από το 2019 και να πληρώνονται «λιγότερο» κατά 21%, σε μια χώρα με 13ωρα και ουσιαστικά χωρίς Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας.
Να απειλείται ένα σημαντικό τμήμα του πληθυσμού με ενεργειακή φτώχεια, καθώς οι τιμές των ενεργειακών προϊόντων διαμορφώνονται, με θεσμικό τρόπο μάλιστα, έτσι ώστε να διασφαλίζουν στα καρτέλ της ενέργειας υπερκέρδη. Ενδεικτικά, το 19,2% του πληθυσμού αδυνατεί να κρατήσει το σπίτι του ζεστό.
Η Ελλάδα να βρίσκεται ανάμεσα στις 10 χώρες με την ακριβότερη βενζίνη στον κόσμο.
Να έχει εκτιναχθεί το κόστος στέγασης στο 35,2% του εισοδήματος και αντί να εφαρμοστεί μια ολιστική κοινωνική πολιτική στέγης, η κυβέρνηση να προμοτάρει δάνεια υπέρ του τραπεζικού καρτέλ.
Η ακρίβεια να έχει λάβει μόνιμα χαρακτηριστικά αισχροκέρδειας, με έμφαση στα τρόφιμα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα έως και 20 ευρώ το κιλό για το αρνί το φετινό Πάσχα και η συνολική αύξηση του κόστους του πασχαλινού τραπεζιού κατά 14%-20%, σύμφωνα με το ΙΝΚΑ.
Να καταγράφονται θηριώδη υπερπλεονάσματα από φόρους στον κρατικό προϋπολογισμό, κυρίως λόγω ΦΠΑ και η κυβέρνηση να αρνείται την μείωση του ΕΦΚ στα καύσιμα και του ΦΠΑ, υποστηρίζοντας ταυτόχρονα ότι μείωσε φόρους, (αλλά όχι την φορολόγηση).
Όλα τα παραπάνω και αρκετά ακόμη που δεν χωράνε σε αυτό το κείμενο, δείχνουν ξεκάθαρα που το πάει η κυβέρνηση. Το βασικό ερώτημα, και σε αυτή την περίπτωση, είναι εάν υπάρχει δυνατότητα κοινής αντιπρότασης, που στις επόμενες εκλογές θα υποστηριχθεί με ενωτικούς όρους από τους πολίτες, τον αριστερό κόσμο και τις αριστερές και προοδευτικές δυνάμεις.
