Μετά το παράγγελμα Μητσοτάκη από το Παρίσι, τα γνωστά παπαγαλάκια – λιβανιστήρια της κυβέρνησης επιδόθηκαν στο γνωστό έργο τους προβάλλοντας από τα ΜΜΕ τα πολύτιμα «προικιά» της πυρηνικής ενέργειας «μικρής» κλίμακας. Από κοντά κι ένα πλήθος τεχνοκρατών, εντός κι εκτός της χώρας μας.
Αν τα πράγματα δεν ήταν τόσο επικίνδυνα μπορεί να ήταν και για γέλια. Για την εξαγωγή βασικών συμπερασμάτων, δεν χρειάζεται να ανατρέξουμε στη φρίκη του Τσέρνομπιλ. Προκειμένου να καταλάβουμε ότι με την πυρηνική ενέργεια δεν παίζεις, ακόμη και στη δική μας εποχή των τεχνολογικών αλμάτων, αρκεί να θυμηθούμε την εξελιγμένη τεχνολογικά Ιαπωνία, η οποία δεν στάθηκε ικανή να αποτρέψει την παγκόσμια πυρηνική καταστροφή της Φουκουσίμα,
Ας δούμε τα βασικά δεδομένα:
Οι μικροί, αρθρωτοί πυρηνικοί αντιδραστήρες δεν παύει να είναι πυρηνικοί αντιδραστήρες, μια τεχνολογία υψηλής επικινδυνότητας.
Στα βασικά ζητήματα ασφάλειας, τα οποία παραμένουν ίδια για κάθε ανάλογη τεχνολογία, και που σχετίζονται και με τα υψηλά κόστη εγκατάστασης και λειτουργίας, προστίθεται το ζήτημα της διαχείρισης των αποβλήτων, η αποθήκευση και η μεταφορά τους.
Το ουράνιο είναι ένα ορυκτό καύσιμο το οποίο υφίσταται εντατική επεξεργασία για να μπορεί να χρησιμοποιηθεί και, καθώς είναι λίγες οι χώρες που το εξορύσσουν και το επεξεργάζονται, δημιουργεί νέα δεδομένα ενεργειακής εξάρτησης.
Το κόστος επένδυσης, που παραμένει υψηλό, αν και μικρότερο από τις μεγαλύτερες μονάδες, είναι τέτοιο που δεν συγκρίνεται με την συμβατική τεχνολογία ηλεκτροπαραγωγής. Είναι λιγότερο οικονομικό πλέον και από τις απείρως ασφαλέστερες Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας.
Με λίγα λόγια είναι μια ακριβή, αντιπεριβαλλοντική και κοστοβόρα τεχνολογία, η οποία αντιστρατεύεται την πράσινη μετάβαση σε μια εποχή που η κλιματική κρίση παράγει πρωτόγνωρα ή εξαιρετικής ισχύος καιρικά φαινόμενα με μεγαλύτερη συχνότητα από ποτέ.
Παρόλα αυτά αρκετοί ειδικοί είναι υπέρ. Ναι πράγματι, δεν είναι όλοι εναντίον της πυρηνικής ενέργειας «για εμπορικούς σκοπούς», όπως συνηθίζεται να αναφέρεται διεθνώς. Αλλά δυστυχώς, ακριβώς αυτή η εμπορική διάσταση επηρεάζει σε σημαντικό βαθμό τις επιστημονικές κρίσεις, παραμερίζοντας και ηθικά ζητήματα και θέματα επικινδυνότητας.
Ειδικά ως προς το ζήτημα της ασφάλειας, η ερώτηση – κλειδί είναι σχετικά απλή: ποιος θέλει ένα -έστω μικρό- σταθμό πυρηνικής ενέργειας 100 ή και 200 χιλιόμετρα από το σπίτι του; Και ποια περιοχή της Ελλάδας είναι ασφαλέστερη; Μήπως η Κομοτηνή. Η Κοζάνη;
Κι εδώ ερχόμαστε στο άλλο κρίσιμο ερώτημα. Έχει κανείς εμπιστοσύνη στον Κυρ. Μητσοτάκη, για την ανάπτυξη και λειτουργία μιας τέτοιας, εν δυνάμει καταστροφικής, τεχνολογίας; Που δήλωνε το 2021, στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ, ότι: «Η Ελλάδα δεν πρόκειται ποτέ να αποκτήσει πυρηνική ενέργεια. Να είμαι απολύτως σαφής σε αυτό. Νομίζω ότι απηχεί και τη συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας για πολλούς και διαφόρους λόγους, ένας εκ των οποίων είναι ότι βρισκόμαστε σε μια περιοχή εξαιρετικά σεισμογενή. Άρα, το ζήτημα δεν αφορά την Ελλάδα».
Ο ίδιος άνθρωπος έφτασε πριν λίγες ημέρες από το Παρίσι, να δηλώνει ότι η Ελλάδα γυρίζει σελίδα και εξετάζει το ζήτημα. Ισχυριζόμενος μάλιστα, μετά τις πρώτες αντιδράσεις, ότι οι παλαιότερες δηλώσεις τους αφορούσαν το… είδος των σταθμών και όχι αυτή καθαυτή την πυρηνική ενέργεια. Και έπρεπε αυτές οι αντιδράσεις να ενταθούν και να προέλθουν ακόμη και μέσα από το ίδιο του το κόμμα, για να έρθει ο Κυρ. Μητσοτάκης την Τρίτη, στο συνέδριο «Greek Energy: The New Era» που διοργανώνει το Bloomberg στην Αθήνα, να τα «μασήσει» λίγο σημειώνοντας ότι «δεν είναι ακόμα ώριμο πρότζεκτ η πυρηνική ενέργεια, αλλά την πιστεύω».
Αν θυμηθούμε και τον υπουργό Υποδομών και Μεταφορών, Κώστα Αχ. Καραμανλή στη Βουλή, λίγες ημέρες πριν από το έγκλημα των Τεμπών να εγκαλεί τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ με τη φράση «είναι ντροπή και ντρέπομαι που θέτετε θέματα ασφαλείας» σχετικά με τον σιδηρόδρομο, τότε είναι κατανοητό για όλους ότι στην περίπτωση της Ελλάδας και κυρίως με κυβέρνηση ΝΔ και πρωθυπουργό τον Κυρ. Μητσοτάκη, είναι ασφαλέστερο να μην ασχοληθούμε ποτέ με ορισμένα πράγματα. Και ένα από αυτά είναι η πυρηνική ενέργεια.
