Σε χαμηλούς τόνους, υποβαθμίζοντας τα προσφιλή του ιδεολογικά κλισέ, επιμένοντας όμως στην ουσία της διχαστικής αντιπαράθεσης, ο Σαμαράς, απευθυνόμενος χθες στο κόμμα του, προσπάθησε να δώσει εξετάσεις καραμανλικής νομιμοφροσύνης. Έκανε μια ομιλία εσωκομματικής σκοπιμότητας. Στόχος του, να αντιμετωπίσει τη δημόσια κριτική που δέχεται από φιλελεύθερα στελέχη του κόμματός του, σύμφωνα με την οποία τόσο ο ίδιος όσο και το περιβάλλον του υποτροπιάζουν σε ακροδεξιές πολιτικές συμπεριφορές.
Η βασική, ωστόσο, παραδοχή του χθες ήταν ότι επί τόσο καιρό δεν έλειπε η νομοθεσία, αλλά η πολιτική βούληση για την αντιμετώπιση της Χ.Α. Η ομολογία αυτή οδηγεί σε πολιτικές συνέπειες. Το αμαρτωλό πολιτικό σύστημα επί χρόνια ανεχόταν την αυξανόμενη φασιστική επιρροή και έκλεινε τα μάτια μπροστά στη ρατσιστική βία. Η Ν.Δ. εγκλωβισμένη στη θεωρία της εξ αίματος συγγένειας και το ΠΑΣΟΚ με την ιδιοτέλεια ότι έτσι ανακόπτεται η εκλογική επιρροή της Ν.Δ. Ευρύτερα το πολιτικό σύστημα, με κυρίαρχο τον ρόλο των καθεστωτικών media, ενίσχυσαν μια συμπληρωματική εκδοχή του ακροδεξιού - ρατσιστικού φαινομένου, οδηγώντας μάλιστα τον Καρατζαφέρη και στην κυβέρνηση. Μήπως όμως, ακόμη και τώρα, στη φάση εξάρθρωσης της νεοναζιστικής συμμορίας, πρυτάνευσαν κομματικές σκοπιμότητες; Γιατί να εμπιστευτεί ο λαός τα κόμματα εκείνα που ανέχτηκαν και πάντως δεν κατόρθωσαν να ανακόψουν την αύξηση της ακροδεξιάς επιρροής;
Η υιοθέτηση της πολιτικής περί των δύο άκρων διαρρηγνύει το μεταπολιτευτικό δημοκρατικό κεκτημένο, σύμφωνα με το οποίο η πολιτική απομόνωση των χουντικών υπήρξε ένας από τους θεμέλιους λίθους της δημοκρατικής συγκρότησης των κομμάτων. Η χρεωκοπία του τρίπτυχου της εθνικοφροσύνης, η προσήλωση στη δημοκρατία και την εθνική ανεξαρτησία, η ελπίδα για ένα δικαιότερο κοινωνικό μέλλον υπήρξε η ιδρυτική συνθήκη της Μεταπολίτευσης. Με βάση αυτή, το πολιτικό κέντρο βάρους τοποθετήθηκε αριστερότερα σε σχέση με προηγούμενες πολιτικές περιόδους, γεγονός που αντικατοπτρίζεται στο Σύνταγμα που ψηφίστηκε. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πιστωτές ζητούν την ανατροπή του, με βάση την περιβόητη θεωρία ότι τα "ροζ Συντάγματα" ευθύνονται για την κρίση του ευρωπαϊκού Νότου. Το Μνημόνιο ξηλώνει το κράτος δικαίου και το κοινωνικό κράτος, δηλαδή ανατρέπει τη δημοκρατική σύμβαση της Μεταπολίτευσης.
Ο Σαμαράς ως πολιτική παρουσία, είτε ως πρωτοπαλλήκαρο του Αβέρωφ, είτε ως αυτονομούμενος της εθνικιστικής δημαγωγίας, και τώρα προσηλωμένος στο Μνημόνιο και υποταγμένος στους πιστωτές, δεν μπορεί να υπηρετήσει ούτε την ενότητα της παράταξής του. Πόσο μάλλον την ενότητα του ελληνικού λαού. Πέφτοντας από αποτυχία σε αποτυχία, αναγκάζεται να ακολουθεί τη στρατηγική της έντασης. Χθες απέφυγε να κατονομάσει τον ΣΥΡΙΖΑ, συνέχισε όμως να εξισώνει την κοινωνική ανυπακοή με τη βία και να συμψηφίζει τόσο ανόμοια και αντιτιθέμενα μεταξύ τους κοινωνικά - πολιτικά φαινόμενα όπως είναι ο εγκληματικός ναζισμός και η δημοκρατική έκφραση της κοινωνικής δυσαρέσκειας. Ενδεικτικό του κοινού στο οποίο απευθυνόταν χθες ο Σαμαράς ήταν ότι καταχειροκροτήθηκε η αποστροφή της ομιλίας του σύμφωνα με την οποία "βία δεν είναι μόνον η Χ.Α.". Ενδεικτικό επίσης της ιδεολογικής πίεσης που νιώθει το σύστημα Σαμαρά με την εξαναγκασμένη στροφή κατά της Χ.Α.
