Ο ικέτης στην αρχαιότητα ήταν πρόσωπο ιερό. Αν κάποιος συμπεριφερόταν άδικα ή βίαια στον ικέτη, προκαλούσε τη μήνη των θεών, αφού επρόκειτο για μεγάλη ύβρη. Στην εποχή μας τούτο ρυθμίζεται από τις διεθνείς συμβάσεις και συμφωνίες που δεσμεύουν όλα τα δημοκρατικά κράτη παγκοσμίως. Το Δίκαιο της Θάλασσας και οι συμβάσεις για την ασφάλεια της ανθρώπινης ζωής στη θάλασσα δεν επιδέχονται παρερμηνειών. Το καθήκον διάσωσης ανθρώπων που βρίσκονται σε κίνδυνο στη θάλασσα χωρίς καθυστέρηση είναι θεμελιώδης κανόνας του διεθνούς Ναυτικού Δικαίου. Αφορά πλοιάρχους και κράτη, συνιστά ανθρωπιστική και νομική υποχρέωση. Το ίδιο ισχύει και για τους αιτούντες άσυλο. Η επαναπροώθηση και η αποτροπή συνιστούν παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου, πράξη σαφώς αντίθετη στη Συνθήκη της Γενεύης. Ο ΟΗΕ, η Διεθνής Αμνηστία και άλλοι διεθνώς αναγνωρισμένοι φορείς -όχι «περίεργες» ΜΚΟ- έχουν περιγράψει και καταγγείλει το δόγμα που εφάρμοσε η κυβέρνηση της Ν.Δ. την περασμένη τετραετία. Μια πολιτική που καθιστά την Ελλάδα χωροφύλακα της Ευρώπης-φρούριο.
Το λεγόμενο «πέρασμα της Καλαβρίας», αν και πιο επικίνδυνο και πιο κοστοβόρο, επιλέγεται όλο και πιο συχνά τα τελευταία χρόνια προκειμένου να παρακαμφθεί η πιο σύντομη διαδρομή του Αιγαίου. Μπορεί το τραγικό πλοιάριο να απέπλευσε από τις ακτές της Λιβύης ή της Αιγύπτου, ωστόσο είναι δεκάδες τα σκάφη που επιλέγουν αυτή την πορεία από την Τουρκία. Η Μεσόγειος είναι πλέον η πιο πολύνεκρη θάλασσα. Ένα πραγματικό υγρό νεκροταφείο. Το προσφυγικό-μεταναστευτικό είναι ένα σύνθετο και διεθνές φαινόμενο και ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπιστεί. Ούτε μπορεί ούτε πρέπει η Ελλάδα να σηκώνει μόνη της το βάρος της προσφυγικής κρίσης. Μια κρίση που δεν πρόκειται να ανακοπεί ούτε με τείχη, ούτε με pushbacks. Η ανθρώπινη ιστορία είναι ιστορία μετακίνησης πληθυσμών από τον κίνδυνο σε ασφαλέστερο καταφύγιο. Είναι λοιπόν ζήτημα ανθρωπιάς ή βαρβαρότητας.
Η Ελλάδα την περίοδο 2015-2019 διαχειρίστηκε σε συνθήκες οικονομικής κρίσης το σφοδρότερο προσφυγικό κύμα στη σύγχρονη ευρωπαϊκή Ιστορία. Το έπραξε με ανθρωπιά, έγινε συνώνυμο της αλληλεγγύης, με αυστηρό δόγμα τη διάσωση κάθε ανθρώπου που βρισκόταν σε κίνδυνο. Παράλληλα διεκδίκησε ευρωπαϊκή λύση απέναντι σε μια ευρωπαϊκή ηγεσία βολεμένη με κράτη πρώτης υποδοχής ως αποθήκες ψυχών. Η ριζική αλλαγή της κατεύθυνσης του Συμφώνου για τη Μετανάστευση και το Άσυλο είναι επιτακτική. Για νόμιμες οδούς, δίκαιη επανεγκατάσταση, εγγύηση ετήσιων θέσεων φιλοξενίας, συνεργασία σε ευρωπαϊκό επίπεδο και επιτάχυνση της εξέτασης των αιτήσεων ασύλου. Έτσι θα κοπεί το οξυγόνο στους λαθροδιακινητές, όχι με δημαγωγία και εθνικιστικό λαϊκισμό.
